ஷத்திரிய தர்மமும், கம்யூனிசமும்

         க்ஷத்திரிய தர்மமும்,                 

               கம்யூனிசமும்

தலைப்பு வியப்பாக இருக்கிறது அல்லவா?

க்ஷத்திரிய தர்மம் — ஒரு மனிதனின் பொறுப்புணர்வையும் செயல்பாட்டையும் குறிக்கிறது.

கம்யூனிசம் — இங்கு நான் பயன்படுத்தும் விரிவான பொருளில், ஒரு மனிதனின் சமூக உணர்வைக் குறிக்கிறது.

உண்மையில், இவை இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று கைகோர்த்து பயணிக்க வேண்டியவை. ஆனால் நடைமுறையில் அவை எதிரும் புதிருமாகக் காட்சியளிப்பது ஒரு புரியாத புதிராகத் தோன்றுகிறது.

வாழ்க்கையே ஒரு புதிர்தானே!

“Of all the miseries, mystery is the worst misery.” இந்த வாசகத்தை எங்கோ படித்திருக்கிறேன். இதன் ஆசிரியர் யார் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், இந்தக் கட்டுரையின் தொடக்கத்திற்கு இது பொருத்தமாக இருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது.

            முன்னறிமுகம்

இந்த நூலில் பெரும்பாலும் தனிமனித மேம்பாடு, ஆன்மிகம், தர்மம் ஆகியவற்றைப் பற்றியே பேசப்பட்டுள்ளது. அவை சமூக வாழ்விலும் எவ்வாறு வெளிப்பட வேண்டும் என்பதை எடுத்துரைக்கும் நோக்கிலேயே இந்த இணைப்புக் கட்டுரை சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

இதனை அரசியல் விமர்சனமாக அல்லாமல், சமூகப் பொறுப்பு பற்றிய ஒரு சிந்தனையாக வாசிக்குமாறு அன்புடன் வேண்டுகிறேன்.

எனது கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய 

கட்டாயம் யாருக்கும் இல்லை.

நிதானமாகப் படித்து, சிந்தித்து, ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு, ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவற்றை விட்டுவிடலாம்.

            சமர்ப்பணம்

க்ஷத்திரிய தர்மம் — இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் பலருக்கும் பலவிதமான எண்ணங்கள் தோன்றலாம்.

எனக்கு பெருந்தலைவர் காமராஜர் அவர்களின் முகம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது.

பகவத்கீதையில் க்ஷத்திரியனின் இயல்பையும் கடமையையும் விளக்கும் பல குறிப்புகள் உள்ளன.

அவற்றையெல்லாம் காமராஜர் படித்தாரா என்பது நமக்குத் தெரியாது.

அவரது அரசியல் குருவாக விளங்கிய திரு. சத்தியமூர்த்தி அவர்கள் இத்தகைய கருத்துக்களை அவருக்குக் கற்றுக் கொடுத்தாரா என்பதும் நமக்குத் தெரியாது.

ஆனால், கீதையில் சொல்லப்படும் பல க்ஷத்திரியப் பண்புகளை அவர் தனது வாழ்வில் நடைமுறையாக வெளிப்படுத்தியவர் என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை.

ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் பற்றற்று வாழ்வது மிகவும் கடினமான ஒன்று.

ராஜபோக வாழ்க்கையிலிருந்தும் பற்றற்று வாழ்ந்து காட்டியவர் ஜனக மகாராஜா. அதனால்தான் அவர் ராஜரிஷி என்று போற்றப்பட்டார்.

காமராஜரோ, நாட்டின் மிக உயர்ந்த அரசியல் பொறுப்புகளில் இருந்தபோதும் எளிமையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து காட்டினார்.

இன்றும் நல்ல அரசியல்வாதியாக வாழ விரும்புகிறவர்களுக்கு அவர் ஒரு முன்னுதாரணமாக இருக்கிறார்.

அவரது திருவடிகளை வணங்கி, எனது கருத்துக்களைப் பதிவு செய்கிறேன்.

                முன்னுரை

க்ஷத்திரிய தர்மம் என்பது பாரம்பரியமாக வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தின் ஒரு பகுதி என்று கூறப்படுகிறது.

இந்தக் கட்டுரையைப் படிப்பவர்களை மூன்று குழுக்களாகப் பிரிக்கலாம்.

முதல் குழு வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தைப் பற்றி ஏற்கனவே ஒரு முன்முடிவைக் கொண்டவர்கள். அவர்களில் சிலர் அதை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள்; சிலர் எதிர்ப்பவர்கள். எனவே, அவர்களுடைய முன்முடிவுகளின் காரணமாக, இந்தக் கட்டுரையில் நான் சொல்லும் சில கருத்துக்கள் இரு தரப்பினருக்குமே எரிச்சலை ஏற்படுத்தலாம்.

இரண்டாவது குழு

வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தைப் பற்றி எந்தவித முன்முடிவும் இல்லாதவர்கள். அதைப் பற்றி மாறுபட்ட கருத்துக்கள் நிலவுவதால் குழப்பத்தில் இருப்பவர்கள்.

இவர்களுக்கு இந்தக் கட்டுரை ஒரு புதிய கோணத்தைத் தரலாம்.

மூன்றாவது குழு “வர்ணாஸ்ரம தர்மம்” என்றால் என்ன என்றே அறியாத இளைய தலைமுறையினர்.

அவர்களுக்கு இது ஒரு புதிய புரிதலைத் தரக்கூடும்.

எனவே அனைவரிடமும் ஒரு பணிவான வேண்டுகோள்:

எனது கருத்துக்கள் உங்களுக்குப் பயனுள்ளதாகத் தோன்றினால், அவற்றை மற்றவர்களுடனும் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

ஒருவகையில், அதுவும் ஒரு சமூகப் பொறுப்புதானே!

..................................................................

இது மதத்தைப் பற்றிய கட்டுரை அல்ல; ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தைப் பற்றியதும் அல்ல.

ஒரு மனிதன் சமூகத்திற்கும் நாட்டிற்கும் எவ்வாறு பொறுப்புடன் வாழ வேண்டும் என்பதையே பேசுகிறது.

க்ஷத்திரிய தர்மம் என்பது வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தின் ஒரு பகுதி.

இந்து மரபைப் பற்றிய விவாதங்களில் வர்ணாஸ்ரம தர்மம் முக்கியமான ஒன்றாக முன்வைக்கப்படுகிறது. அதைப் பற்றி பல்வேறு கருத்துக்கள் உள்ளன.

ஒரு மனிதனின் வர்ணம் பிறப்பால் மட்டுமே நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

கீதையில் வர்ணம் குணம் மற்றும் கர்மத்தின் அடிப்படையில் விளக்கப்படுகிறது.

அதைப் புரிந்துகொள்வதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

       வர்ணமும், ஆஸ்ரமமும்

“வர்ணாஸ்ரம தர்மம்” என்பதை,

வர்ண தர்மம் + ஆஸ்ரம தர்மம்

என்று இரண்டாகப் பிரித்துப் பார்க்கலாம்.

க்ஷத்திரிய தர்மம் என்பது வர்ண தர்மத்தின் நான்கு பிரிவுகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.

ஆஸ்ரம தர்மத்தைப் பற்றி இந்தத் தொடரில் விரிவாகப் பேச வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

நமது நோக்கம் ஒன்றே: க்ஷத்திரிய தர்மம் என்றால் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

           குணமும் கர்மமும்

கீதையில் கண்ணன்,

“நான்கு வர்ணங்களும் என்னால் படைக்கப்பட்டவை;

குண-கர்மத்தின் அடிப்படையில்.”

என்று கூறுகிறார்.

“கர்மம்” என்றால் பொதுவாக “செயல்” என்று பொருள் கொள்கிறோம்.

ஆனால், ஒரு செயலைப் புரிந்துகொள்ள அதன் பின்னால் இருக்கும் மனநிலையையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் ஒரு சங்கிலி போல பல கூறுகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருக்கின்றன:

கடந்த அனுபவங்களின் பதிவுகள்

குணம்

மனோபாவம்

நோக்கம்

ஆசை

சிந்தனை

செயல் — கர்மம்

எனவே, செயலை மட்டும் பார்த்து மனிதனை மதிப்பிட முடியாது; செயலை இயக்கும் குணம், நோக்கம், மனோபாவம் ஆகியவற்றையும் கவனிக்க வேண்டும்.

    செயலும், மனோபாவமும்

ஒரு அலுவலகத்தில் இரண்டு பேர் வேலை செய்கிறார்கள். அதில் ஒருவர் லஞ்சம் வாங்கக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார்.

மற்றொருவர் லஞ்சம் வாங்குவதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்.

இருவரும் ஒரே அலுவலகத்தில், ஒரே பதவியில், ஒரே வேலையைச் செய்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் மனோபாவம் முற்றிலும் வேறுபட்டது.

அப்படியானால், அவர்களை வெறும் வெளிப்புறச் செயலின் அடிப்படையில் ஒரே வகையாகப் பார்க்க முடியுமா?

இதில்தான் குணம், மனோபாவம், நோக்கம், செயல் ஆகியவற்றின் தொடர்பை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

      சட்டம், நியாயம், தர்மம்

இங்கே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:

ஒருமுறை நண்பர் ஒருவர் என்னிடம் ஒரு சுவாரசியமான கேள்வியை எழுப்பினார்:

சட்டம், நியாயம், தர்மம் — மூன்றும் ஒன்றுதானா? அல்லது வேறுபட்டவையா?

ஒரு கல்லூரி ஆசிரியர் தனியாக ஒரு பயிற்சிப் பள்ளி நடத்துகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

அவர் கல்லூரியில் பணிபுரிவதால், அந்தப் பள்ளியைத் தனது மனைவியின் பெயரில் நடத்துகிறார்.

சட்டத்தின் பார்வையில், ஆவணங்கள் அவரது மனைவியின் பெயரில் இருப்பதால் அவர் நேரடியாகக் குற்றவாளி என்று நிரூபிக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால், உண்மையில் அந்த நிறுவனத்தை அவர்தான் நடத்துகிறார் என்றால், நியாயத்தின் பார்வையில் வேறு கேள்விகள் எழுகின்றன.

அதே நேரத்தில், அந்த நிறுவனத்தின் வருமானம் முழுவதையும் ஏழை மாணவர்களின் கல்விக்காக அவர் செலவிட்டு வருகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

அப்போது தர்மத்தின் பார்வையில் நாம் வேறு ஒரு கோணத்தையும் பார்க்கிறோம்.

இந்த உதாரணம் ஒரு விஷயத்தை நமக்குக் காட்டுகிறது:

சட்டம் என்பது வெளிப்புற ஒழுங்கை நிர்ணயிக்கிறது.

நியாயம் என்பது நேர்மை மற்றும் உரிமையைப் பார்க்கிறது.

தர்மம் என்பது கடமை, அறம், பொதுநலம் ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கிய பரந்த பார்வை.

ஆனால் இவை ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் பிரிந்தவை என்றும் கூற முடியாது.

ஒரு நல்ல சமுதாயத்தில் சட்டமும் நியாயமும் தர்மமும் இயன்றவரை ஒன்றையொன்று ஆதரிக்க வேண்டும்.

க்ஷத்திரிய தர்மம் — யாருக்காக?

நமது நாடு ஒரு ஜனநாயக நாடு.

மன்னர் அல்லது சர்வாதிகாரி ஆட்சி செய்யும் நாட்டில், ஆட்சியாளர் மக்களைத் தொடர்ந்து கொடுமைப்படுத்தினால், ஒரு கட்டத்தில் புரட்சி ஏற்படலாம்.

ஜனநாயகத்தில் நமக்கு வேறு ஒரு வழி இருக்கிறது. ஆட்சியாளரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அதிகாரம் மக்களிடம் உள்ளது.

ஆனால் ஒரு கேள்வி: 

நாம் சரியான ஆட்சியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோமா?

தவறான மனிதர்கள் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு காரணம் என்ன?

என் பார்வையில், அதற்கான காரணங்களில் ஒன்று:

க்ஷத்திரிய தர்மம் என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றிய தெளிவின்மை.

மக்களுக்கு வாக்களிக்கும் உரிமையை வழங்கிவிட்டோம்.

ஆனால், ஆட்சியில் அமரப்போகிறவர் எத்தகைய பண்புகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றி மக்களுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதில் நாம் போதுமான கவனம் செலுத்தியிருக்கிறோமா?

வளங்கள் இருந்தும் முன்னேற்றம் ஏன் இல்லை?

நமது நாட்டில் இயற்கை வளங்கள் உள்ளன.

நீர்வளம் உள்ளது.

வேளாண்மைக்கான பரந்த வாய்ப்புகள் உள்ளன.

அறிவாற்றல் மிக்க இளைஞர்கள் ஏராளமாக உள்ளனர்.

இருந்தும், நமது நாட்டின் முழுத் திறன் இன்னும் வெளிப்படவில்லை.

இதற்கு ஒரே காரணம் என்று கூறுவது மிக எளிமையான முடிவாகிவிடும்.

ஆனால், நல்ல நிர்வாகம், நேர்மை, நீண்டகாலத் திட்டமிடல், சட்டத்தின் ஆட்சி, சமூக ஒற்றுமை, பொறுப்புணர்வுள்ள அரசியல் ஆகியவை ஒரு நாட்டின் முன்னேற்றத்தில் மிகப் பெரிய பங்கு வகிக்கின்றன.

இதில்தான் க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் முக்கியத்துவம் தெரிகிறது.

இஸ்ரேல் — ஒரு சிந்தனைக்கான உதாரணம்

இஸ்ரேல் ஒரு சிறிய நாடு.

அதன் வரலாறும் புவியியல் சூழலும் பல்வேறு சவால்களால் நிரம்பியவை.

இருந்தும், பாதுகாப்பு, அறிவியல், தொழில்நுட்பம், வேளாண்மை போன்ற பல துறைகளில் அது குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தை அடைந்துள்ளது.

இதற்கான காரணங்களை ஒரே ஒரு “க்ஷத்திரிய தர்மம்” என்ற கருத்துக்குள் அடக்கிவிட முடியாது.

ஆனால், பாதுகாப்பு உணர்வு, ஒற்றுமை, பொறுப்பு, கடின உழைப்பு, நாட்டின் நலனுக்காகத் தனிநபர் பங்களிப்பு போன்ற பண்புகள் எந்த நாட்டுக்கும் வலிமையைத் தரும்.

இதுவே நான் “க்ஷத்திரிய தர்மம்” என்று அழைக்கும் மனப்பாங்குடன் ஒத்துப்போகிறது.

கோட்பாடு மாறாது;

விதிமுறைகள் மாறலாம்

க்ஷத்திரிய தர்மம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கான சட்டப் புத்தகம் அல்ல.

அது ஒரு வாழ்வியல் கோட்பாடு.

அதன் அடிப்படைப் பண்புகள் காலத்தைக் கடந்து செல்லலாம்.

ஆனால், அவற்றை நடைமுறைப்படுத்தும் விதிமுறைகள் காலத்திற்கேற்ப மாற வேண்டும்.

ஒரு காலத்தில் அரசியல் சூழ்நிலையில் எழுந்த கோஷங்கள், பின்னர் காலம் மாறியதும் பொருளற்றதாகிவிடலாம்.

பழைய கோஷங்களைப் பிடித்துக்கொண்டு இன்றைய பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடியாது.

காலம் மாறும்போது, தர்மத்தின் அடிப்படை நோக்கம் மாற வேண்டியதில்லை; ஆனால் அதை நடைமுறைப்படுத்தும் முறை மாற வேண்டும்.

வர்ணத்தைத் தொழிலோடு மட்டும் இணைக்க முடியுமா?

ஒரு காலத்தில்,

வேதம் ஓதுபவன் — பிராமணன்

போர் புரிபவன் — க்ஷத்திரியன்

வாணிபம் செய்பவன் — வைஸ்யன்

என்று எளிமையாக விளக்கப்பட்டது.

அப்படியானால் இன்றைய மருத்துவர், பொறியாளர், வழக்கறிஞர் போன்றவர்களை எவ்வாறு வகைப்படுத்துவது?

அதேபோல், தெருவில் சண்டை போடுகிற அனைவரையும் க்ஷத்திரியர்கள் என்று சொல்ல முடியுமா?

நிச்சயமாக முடியாது. எனவே, வர்ணத்தை வெறும் தொழிலுடன் இணைத்து புரிந்துகொள்வது போதுமானதல்ல.

திருவள்ளுவர்,

“அந்தணர் என்போர் அறவோர்...”

என்று கூறுகிறார்.

இதனைப் பிறப்புச் சார்ந்த அடையாளமாக மட்டும் வாசிக்காமல், அறவழியில் வாழ்பவரின் பண்புச் சார்ந்த அடையாளமாகவும் வாசிக்கலாம்.

அதேபோல், க்ஷத்திரியன் என்பவன் வெறுமனே போர் புரிபவன் அல்ல.

நியாயத்திற்காக நிற்பவன், பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்பவன், பொதுநலனுக்காகச் செயல்படுபவன் என்ற பரந்த பொருளில் க்ஷத்திரிய தர்மத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

    இன்றைய க்ஷத்திரியன்

இன்றைய சூழலில், குறிப்பாக அரசியல் தளத்தில் செயல்படும் ஒருவன் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும்?

சில அடிப்படை விதிகளைப் பார்க்கலாம்:

நியாயத்திற்காகப் போராட வேண்டும்.

தனிப்பட்ட பலனை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொள்ளக் கூடாது.

பொதுநலனுக்காகத் தனிப்பட்ட சிரமங்களை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

நாட்டின் இறையாண்மைக்கும் அரசியலமைப்புக்கும் மதிப்பளிக்க வேண்டும்.

தேசத்தின் பாதுகாப்பில் அக்கறை கொள்ள வேண்டும்.

நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்காகப் பாடுபட வேண்டும்.

நாட்டின் பண்பாடு, கலை, மொழி, மரபு ஆகியவற்றைப் பாதுகாத்து, அவற்றை காலத்திற்கேற்ப மேம்படுத்த வேண்டும்.

அதிகாரத்தை தனிப்பட்ட சொத்தாகக் கருதாமல், பொதுமக்கள் ஒப்படைத்த பொறுப்பாகக் கருத வேண்டும்.

க்ஷத்திரிய தர்மமும் கம்யூனிசமும்

இங்கே ஒரு கேள்வி எழுகிறது.

“நியாயத்திற்காகப் போராட வேண்டும்” என்றால், கம்யூனிசமும் அதைத்தானே வலியுறுத்துகிறது?

அப்படியானால் கம்யூனிசமும் க்ஷத்திரிய தர்மமும் ஒன்றுதானா?

இல்லை.

ஆனால், அவற்றுக்கிடையே ஒரு முக்கியமான ஒற்றுமையை நான் பார்க்கிறேன்.

க்ஷத்திரிய தர்மம் — தனிமனிதனின் பொறுப்புணர்வை வலியுறுத்துகிறது.

கம்யூனிசம் — சமூக சமத்துவம் மற்றும் பொதுவுடைமை போன்ற சமூக-பொருளாதாரக் கருத்துகளை வலியுறுத்தும் ஒரு தத்துவ/அரசியல் மரபு.

ஆனால் இங்கே நான் “கம்யூனிச உணர்வு” என்ற சொல்லை இன்னும் விரிவான பொருளில் பயன்படுத்துகிறேன்:

“சமூகத்திடமிருந்து நான் பெறுவதைவிட, சமூகத்திற்குத் திருப்பிக் கொடுப்பது அதிகமாக இருக்க வேண்டும்” என்ற மனப்பான்மை.

இந்த உணர்வு இருந்தால், ஒருவன் எந்த அரசியல் கட்சியைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தாலும், அவன் சமூகத்திற்கு பயனுள்ளவனாக இருக்க முடியும்.

தனிமனித மாற்றமா? 

சமூக மாற்றமா?

வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தின் பார்வையில், மனிதன் தன் இயல்பிற்கேற்ப தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்தால் சமூக அமைப்பும் நன்றாக இயங்கும்.

சமூக மாற்றத்தை முன்னிறுத்தும் அரசியல் தத்துவங்கள், சமூக அமைப்பை மாற்றுவதன் மூலம் மனித வாழ்க்கையையும் மாற்ற முயல்கின்றன.

இரண்டிலும் ஒரு முக்கியமான கேள்வி உள்ளது:

முதலில் மாற வேண்டியது மனிதனா?

அல்லது சமூக அமைப்பா?

என் பார்வையில் இரண்டும் தேவை.

மனிதன் மாறாமல் அமைப்பை மட்டும் மாற்றினால், பழைய பிரச்சினைகள் புதிய வடிவத்தில் திரும்பி வரலாம்.

அமைப்பு மாறாமல் மனிதனிடம் மட்டும் மாற்றத்தை எதிர்பார்த்தாலும், அவனுடைய முயற்சிக்கு எல்லைகள் இருக்கும்.

எனவே, தனிமனித மாற்றமும் சமூக மாற்றமும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருக்க வேண்டும்.

நான்கு தன்மைகள் — ஒரு சுவாரசியமான ஆய்வு

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு Nature Human Behaviour இதழில் வெளியான ஒரு ஆய்வு, 15 லட்சத்திற்கும் மேற்பட்டோரைக் கொண்ட நான்கு பெரிய தரவுத் தொகுப்புகளை ஆய்வு செய்து, குறைந்தது நான்கு குறிப்பிடத்தக்க personality clusters இருப்பதாகக் கூறியது. 

அவை Average, Reserved, Self-centred, Role model எனப் பெயரிடப்பட்டன.

ஆனால் இதை நாம் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் அணுக வேண்டும்.

இது “உலகில் மனிதர்கள் நான்கு வகை மட்டுமே” என்று நிரூபித்த ஆய்வு அல்ல. பின்னர் வெளியான ஒரு ஆய்வு, அந்த நான்கு வகைகளில் பெரும்பாலான மனிதர்கள் தெளிவாகப் பொருந்தவில்லை என்றும், இந்த வகைப்பாடு முழுமையானதாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டியது.

எனவே, இந்த ஆய்வை வர்ணாஸ்ரம தர்மத்திற்கான அறிவியல் நிரூபணம் என்று நான் கூறவில்லை.

அதற்குப் பதிலாக, மனிதர்களின் இயல்புகளில் காணப்படும் வேறுபாடுகளைப் பற்றி சிந்திக்க உதவும் ஒரு நவீன உதாரணமாக மட்டுமே எடுத்துக்கொள்கிறேன்.

பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைஸ்யன், சூத்திரன் — ஒரு மனப்பாங்குப் பார்வை

இந்த நான்கு வர்ணங்களையும் பிறப்போடு இணைக்காமல், மனிதனின் இயல்பு, திறன், பொறுப்பு, செயல்பாடு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு தத்துவ மாதிரியாகப் பார்க்கலாம்.

ஆனால் நவீன personality ஆய்வுகளின் நான்கு clusters-ஐ இந்த நான்கு வர்ணங்களோடு நேரடியாக ஒன்றுக்கு ஒன்று சமமாக்குவது சரியாகாது.

என் பார்வையில், ஒரு ஒப்பீடு செய்ய வேண்டுமானால் அது இவ்வாறு இருக்கலாம்:

பிராமண இயல்பு:

அறிவை நாடுபவர்.

ஆழ்ந்து சிந்திப்பவர்.

பிறருக்கு நல்வழி காட்டுபவர்.

அதிகாரத்தையும் செல்வத்தையும் விட ஞானத்திற்கும் அமைதிக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பவர்.

க்ஷத்திரிய இயல்பு:

செயலில் இறங்குபவர்.

அநீதியைக் கண்டு அமைதியாக இருக்க முடியாதவர்.

பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்பவர்.

பொதுநலனுக்காகத் தன்னை அர்ப்பணிக்கத் தயாராக இருப்பவர்.

வைஸ்ய இயல்பு:

பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் திறமை கொண்டவர்.

உற்பத்தி, வாணிபம், வள உருவாக்கம் போன்றவற்றில் ஈடுபடுபவர்.

இவரிடமும் பொதுநல உணர்வு இருக்கலாம்; இல்லாமலும் இருக்கலாம்.

செல்வம் உருவாக்குவது குற்றமல்ல; செல்வத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறார் என்பதே முக்கியம்.

சூத்திர இயல்பு:

குறிப்பிட்ட பணிகளைச் செயல்படுத்தும் திறன் கொண்டவர்.

சமூகத்தின் பல முக்கியப் பணிகளும் இவர்களின் உழைப்பின் மூலம் நடைபெறுகின்றன.

எனவே “சூத்திரன் = தாழ்ந்தவன்” என்ற புரிதல் முற்றிலும் தவறானது.

ஒரு சமுதாயத்தின் எந்தப் பணியும் மற்றொரு பணியை விட மனித மதிப்பில் உயர்ந்தது அல்லது தாழ்ந்தது என்று கருதக்கூடாது.

க்ஷத்திரிய தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள்

க்ஷத்திரிய தர்மத்தைப் பின்பற்றும் மனிதர்களை மூன்று வகையாகப் பார்க்கலாம்:

தனியாகச் செயல்படுபவர்கள்.

குழுவாகச் செயல்படுபவர்கள்.

அரசியலில் இறங்கி செயல்படுபவர்கள்.

தனியாகப் பொதுச்சேவையில் இறங்கும் ஒருவன் பலவிதமான அதிர்ச்சிகளைச் சந்திக்க நேரிடும்.

அவற்றைக் கண்டு துவண்டு விடக்கூடாது.

சில நேரங்களில் வெளி உலகம் நமக்குக் கொடுக்கும் எதிர்ப்புகளே நம்மை அகத்தாய்வு நோக்கித் தள்ளுகின்றன.

“நான் ஏன் இவ்வளவு வருத்தப்படுகிறேன்?”

“என்னுடைய எதிர்பார்ப்பு என்ன?”

“நான் உண்மையிலேயே பொதுநலனுக்காகத்தானா செயல்படுகிறேன்?”

என்று நம்மையே கேட்டுக்கொள்ளத் தொடங்கினால், பொதுச்சேவை நம்முடைய தன்மை வளர்ச்சிக்கும் ஒரு வாய்ப்பாக மாறிவிடுகிறது.

அரசியல்வாதியைத் தேர்ந்தெடுப்பது யார்?

ஒருவன் தன்னை அரசியல்வாதியாக முன்னிறுத்தும்போது, அவன் க்ஷத்திரிய தர்மத்தைப் பின்பற்றுகிறானா என்பதை ஆராய வேண்டியது மக்களின் பொறுப்பு.

அவன் பொதுநலனுக்காகச் செயல்படுகிறானா?

அதிகாரத்தைத் தனிப்பட்ட பலனுக்காகப் பயன்படுத்துகிறானா?

சட்டத்தை மதிக்கிறானா?

எதிர்க்கட்சியினரையும் மனிதர்களாக மதிக்கிறானா?

தன் தவறை ஒப்புக்கொள்ளத் தயாரா?

பொது நிதியைப் பாதுகாக்கிறானா?

எதிர்காலத் தலைமுறையை நினைத்துச் செயல்படுகிறானா?

இத்தகைய கேள்விகள்தான் ஒரு அரசியல்வாதியின் தரத்தை அளவிட வேண்டும்.

ஒருவன் தகுதியற்றவன் என்று தெளிவாகத் தெரிந்தால், அவனைத் தேர்தல் மூலம் அரசியல் பொறுப்பிலிருந்து விலக்குவது மக்களின் ஜனநாயக உரிமையும் பொறுப்பும் ஆகும்.

அது நமது சந்ததியினருக்குச் செய்யும் ஒரு நன்மையாகும்.

கம்யூனிச உணர்வு என்றால் என்ன?

எல்லா மனிதர்களாலும் க்ஷத்திரிய தர்மத்தை ஒரே அளவில் கடைப்பிடிக்க முடியாது.

ஆனால், ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு அளவாவது சமூகப் பொறுப்பு உணர்வு இருக்க வேண்டும்.

அதைத்தான் நான் இங்கே “கம்யூனிச உணர்வு” என்று அழைக்கிறேன்.

எனக்குப் பிடித்த எளிய வரையறை:

“சமூகத்திலிருந்து நான் பெறுவதைவிட, சமூகத்திற்குத் திருப்பிக் கொடுப்பது அதிகமாக இருக்க வேண்டும்.”

(One’s return to society should be more than what one receives from it.)

இந்த உணர்வு ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் விதையாக இருக்கிறது. அது வளர வேண்டும்.

ஒரு சிறிய அனுபவம்

பல வருடங்களுக்கு முன்பு “அறிவொளி இயக்கம்” போன்ற ஒரு முயற்சியில் நான் ஆர்வத்துடன் கலந்து கொண்டேன்.

நாங்கள் வசித்த இடத்திற்கு அருகில் இருந்த குடிசைப் பகுதிகளில் வாழ்ந்த மக்களுக்கு எழுதப் படிக்கக் கற்றுக்கொடுப்பதே அதன் நோக்கம்.

முதல் நாள் நிறைய பேர் வந்தார்கள்.

அடுத்த நாள் பெண்கள் மட்டும் வகுப்பறையில் இருக்க, சில ஆண்கள் வெளியில் இருந்து கேலி செய்தார்கள்.

அதன் விளைவாக அடுத்த நாளே பெண்களின் வருகையும் குறைந்துவிட்டது.

சரியான திட்டமிடல் இல்லாததால் அந்த முயற்சி எதிர்பார்த்த அளவுக்கு வெற்றி பெறவில்லை.

என்னுடன் இன்னொரு இளைஞரும் பாடம் கற்பிக்க வந்திருந்தார்.

அவர் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினர்.

ஒருநாள் அவரிடம் நான் கேட்டேன்:

“நான் துறைமுகத்தில் வேலை பார்க்கிறேன். இதை ஒரு சேவையாக நினைத்து இங்கே வருகிறேன். நீங்கள் வேலை தேடிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். அப்படியிருக்க, ஏன் இங்கே வருகிறீர்கள்?”

அவர் மிகவும் நேர்மையாகச் சொன்னார்:

“இங்கே பாடம் எடுத்ததற்காக ஒரு சான்றிதழ் கொடுப்பார்கள். நான் வேலைக்கான நேர்காணலுக்குச் செல்லும்போது அந்தச் சான்றிதழ் எனக்கு உதவுமே!”

நாங்கள் இருவரும் ஒரே வேலையைத்தான் செய்தோம்.

ஆனால் எங்கள் நோக்கம் வேறுபட்டிருந்தது.

இதில்தான் செயலும் நோக்கமும் வேறுபடுகின்றன.

செயல் ஒன்றாக இருந்தாலும், அதன் பின்னால் இருக்கும் நோக்கம் மனிதனின் குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

கந்து வட்டியிலிருந்து ஒரு பாடம்

எனக்குத் தெரிந்த சிலர் கந்து வட்டியில் சிக்கியிருப்பது தெரிய வந்தது. அவர்களை மீட்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.

அலுவலகத்தில் முறையாக அனுமதி பெற்று ஒரு சிறிய நிதி நிறுவனத்தைத் தொடங்கினேன்.

நண்பர்கள் என்னை நம்பிப் பணம் கொடுத்தார்கள்.

குறைந்து வரும் நிலுவைத் தொகையின் அடிப்படையில் வட்டி கணக்கிடப்படும் முறையில் பணத்தை வழங்கினேன்.

நிறுவனம் நான் நினைத்ததைவிட நன்றாகவே நடந்தது.

அப்போது நடந்த ஒரு வேடிக்கையான சம்பவம்.

எனக்கு நன்கு தெரிந்த ஒரு கூலித் தொழிலாளி, ₹1,000 கடன் வாங்கி, வாரந்தோறும் ₹100 வட்டி செலுத்தி வந்தார்.

எனது திட்டத்தை அவரிடம் விளக்கினேன். அவருக்கு நான் சொன்னது முழுமையாகப் புரியவில்லை.

“நீங்கள் சொன்னால் சரியாக இருக்கும்” என்று மட்டும் கூறினார்.

அவரிடம் ₹1,000 கொடுத்து,

“நீங்கள் பழைய கடனை அடைத்துவிடுங்கள். வழக்கம்போல எனக்கு வாரந்தோறும் ₹100

திருப்பிக் கொடுங்கள். உங்கள் கடனும் விரைவில் அடைந்துவிடும்”

என்று சொன்னேன்.

முதல் மாதம் ₹300 கட்டினார்.

இரண்டாவது மாதம் ₹500 கட்டினார்.

மூன்றாவது மாதத்தில் கடன் முழுவதும் அடைந்துவிட்டது.

அவர் செலுத்திய மொத்த வட்டியும் மிகக் குறைவாக இருந்தது.

ஆனால், கடைசி நிலுவைத் தொகையை நான் கேட்டுத்தான் வாங்க வேண்டியிருந்தது.

அதற்காக அவரைக் கடிந்து கொண்டேன்.

அவர் என்னைப் பார்த்து,

“ஆனாலும் நீங்கள் ரொம்ப மோசம், சார்!” என்றார்.

எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

“ஏன்?” என்று கேட்டேன்.

அவர் சொன்னார்:

“எனக்குக் கடன் கொடுத்த கந்து வட்டிக்காரர் ரொம்ப நல்லவர். வட்டி மட்டும்தான் வாங்குவார்; அசலைத் திருப்பிக் கேட்கவே மாட்டார். நீங்கள் அசலையும் திரும்ப வாங்கிக்கொண்டீர்களே!”

அவரது பதிலைக் கேட்டு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

அந்தச் சம்பவம் எனக்கு ஒரு விஷயத்தை உணர்த்தியது:

ஒரு மனிதனுக்கு உதவுவது மட்டும் போதாது; அவனுக்கு பொருளாதார அறிவையும் கொடுக்க வேண்டும்.

க்ஷத்திரிய தர்மமும் சமூக உணர்வும்

இதனால் எனக்கு ஒரு பெரிய பாடம் கிடைத்தது. சமூக நலனை விரும்புவது மட்டும் போதாது.

அதற்குத் தேவையான அறிவும், ஒழுங்கும், பொருளாதாரப் புரிதலும், செயல்திறனும் வேண்டும்.

அதனால்தான் நான் க்ஷத்திரிய தர்மத்தையும் சமூக உணர்வையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவையாகப் பார்க்கவில்லை.

மாறாக, அவை ஒன்றை ஒன்று பூர்த்தி செய்ய வேண்டியவை என்று நினைக்கிறேன்.

இறுதியாக — ஒரு வேண்டுகோள்

க்ஷத்திரிய தர்மம் என்பது ஒரு மதக்கோட்பாடு என்று நான் பார்க்கவில்லை.

பொறுப்புணர்வுடன் வாழும் மனிதனின் வாழ்க்கை நெறி என்றே பார்க்கிறேன்.

அதேபோல், இக்கட்டுரையில் நான் “கம்யூனிச உணர்வு” என்று கூறுவது ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சிக்கு ஆதரவு அளிப்பதல்ல.

“நான் மட்டும்” என்ற எண்ணத்தைத் தாண்டி, “நாமும்” என்று சிந்திக்கும் சமூக உணர்வே அது.

ஒருவன் தன் குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கொள்வது தவறல்ல.

தன் வாழ்க்கையை முன்னேற்றுவது தவறல்ல.

செல்வம் சேர்ப்பதும் தவறல்ல.

ஆனால் அவன் தன்னிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்:

“இந்தச் சமூகத்திடமிருந்து நான் இவ்வளவு பெற்றிருக்கிறேன். அதற்குத் திருப்பிக் கொடுக்க நான் என்ன செய்திருக்கிறேன்?”

அந்தக் கேள்வி ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் எழ வேண்டும்.

க்ஷத்திரிய தர்மம் நமக்கு செயல்படக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

சமூக உணர்வு நமக்கு யாருக்காகச் செயல்பட வேண்டும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

ஒன்று இல்லாமல் மற்றொன்று முழுமையடையாது.

க்ஷத்திரிய தர்மம் + சமூகப் பொறுப்பு = பொறுப்புள்ள குடிமகன்.

அத்தகைய குடிமக்கள் அதிகரிக்கும்போது,

ஜனநாயகம் வலிமை பெறும்.

சமூகம் வளம் பெறும்.

நாடு உயர்வு பெறும்.

அதுவே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.