திருவாசகம் 51.1
“முத்திநெறி அறியாத மூர்க்கரொடு முயல்வேனைப்
பத்திநெறி அறிவித்துப் பழவினைகள் பாறும்வண்ணஞ்
சித்தமலம் அறுவித்துச் சிவமாக்கி எனையாண்ட
அத்தன்எனக் கருளியவா றார்பெறுவார் அச்சோவே!”
— திருவாசகம், 51. அச்சோப் பதிகம், பாடல் 1
இந்தப் பாடல் பலவிதமான ஆன்மிக உண்மைகளை உள்ளடக்கி வைத்திருக்கிறது.
அவற்றைச் சரியாக உள்வாங்கிக் கொண்டால், நமது வாழ்க்கைப் பயணத்தை அமைதியாகவும், எந்தவிதமான பரபரப்பும் இன்றியும், இனிமையாகவும் வழிநடத்த முடியும்.
எனவே, மிகவும் நிதானமாக இந்தப் பாடலின் உள்ளே பயணிப்போம்.
பின்வரும் விளக்கங்கள் எனது ஆன்மிகப் புரிதலின் அடிப்படையில் வழங்கப்படுகின்றன; மரபுவழி உரைகளிலிருந்து சில இடங்களில் வேறுபடலாம்.
சிவம், சிவன், சீவன்
முதலில் சிவம், சிவன், சீவன் ஆகிய சொற்களைப் பற்றிய எனது புரிதலைப் பார்ப்போம்.
சிவம் என்பது உருவம், பெயர், எல்லை ஆகியவற்றைக் கடந்த பரம்பொருளைக் குறிக்கும் சொல்லாக இங்கே எடுத்துக்கொள்கிறேன். வெளிப்படாத இறைநிலையான Unmanifest, எல்லையற்ற பரம்பொருள், தூய சைதன்யம் என்று இதனைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
சிவன் என்பது அதே இறைத் தத்துவம் வெளிப்பட்ட, வழிபடக்கூடிய தெய்வ வடிவில் புரிந்துகொள்ளப்படும் நிலை என்று இங்கே எடுத்துக்கொள்கிறேன்.
அதாவது, உருவமற்ற பரம்பொருளை நாம் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவில் உணர்ந்து வழிபடும்போது, அந்த வடிவம் நமக்குச் சிவனாகவோ, விஷ்ணுவாகவோ, சக்தியாகவோ, வேறு எந்த தெய்வ வடிவமாகவோ இருக்கலாம்.
இதனால்தான் ஒரே பரம்பொருள் பல்வேறு வடிவங்களில் வழிபடப்படுவதை “ஏகன் அநேகன்” என்ற கருத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்ளலாம்.
சீவன் என்றால்?
சீவன் அல்லது ஜீவன் என்பது தனிப்பட்ட உயிரின் அனுபவ நிலையைச் சுட்டும் சொல்.
வேதாந்தத்தில் ஜீவாத்மா – பரமாத்மா என்ற சொற்களும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
“பூரணத்திலிருந்து பூரணம்” என்ற உபநிஷதப் பார்வையில், தனிப்பட்ட உயிருக்கும் பரம்பொருளுக்கும் இடையே தோன்றும் வேறுபாடு இறுதியான உண்மை அல்ல என்று வேதாந்தம் விளக்குகிறது.
இந்த வேறுபாட்டுணர்வு நீங்கி, தன்னுடைய உண்மையான இயல்பை உணர்வதே முக்தி அல்லது வீடுபேறு என்று ஆன்மிக மரபுகள் விளக்குகின்றன.
இதைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம் சைவம், சைவசித்தாந்தம், வேதாந்தம் போன்ற மரபுகளுக்கு இடையே மாறுபடலாம். எனவே, இங்கே நான் இதனை என் புரிதலின் அடிப்படையில் மட்டுமே எடுத்துக்கொள்கிறேன்.
இனி பாடலின் முதல் இரண்டு வரிகளைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வோம்.
“முத்திநெறி அறியாத மூர்க்கரொடு முயல்வேனை”
பொருள்
“வீடுபேறு அடையும் வழியை அறியாதவர்களுடன் சேர்ந்து, அதற்குரிய நெறியை அறியாமல் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த என்னை...”
என்று பொதுவாகப் பொருள் கொள்ளலாம்.
ஆனால், “முத்திநெறி” என்ற ஒரே சொல்லை மூன்று விதமாகப் பிரித்துப் பார்க்கலாம்:
முத்தி
நெறி
முத்திநெறி
1. முத்தி
முத்தி என்பது பிறப்பு–இறப்பு என்ற சுழற்சியிலிருந்து விடுபடும் ஆன்மிக நிலை என்று பொதுவாகக் கூறப்படுகிறது.
2. நெறி
ஒவ்வொரு மனிதனும் குடும்பத்திலும், குடும்பத்திற்கு வெளியே சமூகத்திலும் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதற்கான ஒழுக்க முறைகளைக் கற்றுக்கொடுப்பதை வாழ்வியல் நெறி என்று சொல்லலாம்.
எது செய்யத்தக்கது?
எது செய்யக்கூடாது?
எவ்வாறு பிறரிடம் நடந்துகொள்ள வேண்டும்?
எவ்வாறு தன்னுடைய வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்?
இவற்றைக் கூறுவது வாழ்வியல் நெறி.
3. முத்திநெறி
நடைமுறை வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அறநெறிகள் இருப்பதைப் போலவே, முத்தி நிலையை நோக்கிச் செல்லவும் சில ஆன்மிக நெறிகள் உள்ளன.
அவற்றை முறையாகக் கடைப்பிடித்து, மனத்தைச் சுத்தப்படுத்தி, உண்மையை அறியும் நிலையை நோக்கிப் பயணிப்பதே முத்திநெறி என்று இங்கே புரிந்துகொள்ளலாம்.
முத்திநெறி என்றால் என்ன?
சமயம் சார்ந்த மற்றும் சமயம் சாராத பல நூல்களும் மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதைப் பற்றி நிறையப் போதிக்கின்றன.
அவற்றை எளிமையாக இரண்டு பிரிவுகளாகப் பார்க்கலாம்.
1. சமூக வாழ்விற்கான அறநெறி
வெளி உலகில் நாம் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதைக் கூறுவது.
2. ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கான நெறி
உள்முகப் பயணத்தை எவ்வாறு மேற்கொண்டு, அறியாமையிலிருந்து அறிவை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவது.
இந்த இரண்டாவது வகை நெறியைத்தான் இங்கே “முத்திநெறி” என்று எடுத்துக்கொள்கிறேன்.
“மூர்க்கரொடு முயல்வேனை”
மாணிக்கவாசகர்,
“முத்திநெறி அறியாத மூர்க்கரொடு முயல்வேனை...”
என்று பாடுகிறார்.
இறைவனைப் போற்றி, புகழ்ந்து, வியந்து பாடிய மாணிக்கவாசகரே, “நானும் சரியான நெறியை அறியாமல் வாழ்ந்தேன்” என்று ஏன் கூறுகிறார்?
இதில் ஒரு முக்கியமான பாடம் நமக்குக் கிடைக்கிறது.
ஒரு பக்தனுடைய ஆன்மிகப் பயணத்தில் இரண்டு அம்சங்கள் இருக்க வேண்டும்.
ஒன்று
இறைவனைப் போற்றி, புகழ்ந்து, வணங்கி, தன்னுடைய வேண்டுதல்களை இறைவனிடம் கூறுவது.
இரண்டு
முக்தி நிலையை அடைய வேண்டிய நெறியை அறிந்து, அதன்படி தன்னுடைய வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்வது.
முதல் ஒன்று மட்டும் இருந்தால் அது பக்தியின் ஆரம்ப நிலையாக இருக்கலாம்.
ஆனால், இரண்டாவது இல்லாமல் ஆன்மிகப் பயணம் முழுமை பெறாது.
மாணிக்கவாசகர் தன்னுடைய ஆரம்பகால நிலையைக் குறிப்பிடுகிறாரா?
அல்லது நம்மைப் போன்றவர்களின் நிலையைக் காட்டுவதற்காகத் தன்னை முன்னிறுத்திப் பாடுகிறாரா?
நமக்குத் தெரியாது.
ஆனால், நமக்கு ஒரு கேள்வி எழுகிறது:
நமக்கான முத்திநெறி எது என்பதை எப்படித் தெரிந்துகொள்வது?
ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரே இலக்கு
வெளி உலக வாழ்க்கையைப் பொறுத்தவரை, ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒவ்வொரு குறிக்கோள் இருக்கும்.
ஒருவருக்கு பணம் முக்கியம்.
மற்றொருவருக்கு பதவி.
இன்னொருவருக்கு குடும்ப நலம்.
வேறொருவருக்கு சமூக சேவை.
ஆனால் அகவுலக வாழ்க்கையை எடுத்துக்கொண்டால், எல்லோருக்கும் அடிப்படையில் ஒரே கேள்விதான் இருக்க வேண்டும்:
“நான் யார்?
நான் ஏன் பிறந்தேன்?
இந்தப் பிறப்பு–இறப்பு சுழற்சியிலிருந்து எவ்வாறு விடுபடுவது?”
அதற்குத் தடையாக இருப்பது என்ன?
அந்தத் தடையை எவ்வாறு நீக்குவது?
இதற்கான பல்வேறு வழிகளை நமது முன்னோர்கள் வழங்கியிருக்கிறார்கள்.
அத்தகைய வழிகளையே இங்கே முத்திநெறி என்று எடுத்துக்கொள்கிறேன்.
நமது சுபாவத்திற்கு ஏற்புடைய பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து அதில் பயணம் செய்ய வேண்டும்.
ஞான மார்க்கத்தின் முத்திநெறி
முக்திநிலையை நோக்கிச் செல்ல பல வழிகள் உள்ளன.
அவற்றில் முக்கியமான ஒன்று ஞான மார்க்கம்.
அகவுலகில் பயணம் செய்ய விரும்புகிறவர்கள்,
“நான் யார்?”
“ஞானம் என்றால் என்ன?”
“உண்மையான நான் யார்?”
போன்ற கேள்விகளுக்கான விடையைத் தேடுவார்கள்.
வேதாந்தத்தில் ஞானத்தைப் பெறுவதற்கான முக்கியமான மூன்று நிலைகள்:
1. ஶ்ரவணம் — கேட்டல்
குருவிடமிருந்தும் சாஸ்திரங்களிலிருந்தும் ஆன்மிக உண்மைகளைக் கேட்டு அறிதல்.
2. மனனம் — சிந்தித்தல்
கேட்டவற்றைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்தித்து, சந்தேகங்களை நீக்கி, உண்மையை புத்தியால் உறுதி செய்தல்.
3. நிதித்யாசனம் — நிலைபெறுதல்
அறிந்த உண்மையை மீண்டும் மீண்டும் தியானித்து, அதில் மனம் நிலைபெறுதல்.
இவை வெறும் படிப்படியான அறிவுப் பயிற்சிகள் அல்ல.
கேட்டல் → சிந்தித்தல் → உள்ளத்தில் நிலைபெறுதல் என்ற உள்மாற்றப் பயணம்.
கர்ம மார்க்கத்தின் முத்திநெறி
வெளி உலகில் செயல்படுபவர்களையும் எளிமையாக இரண்டு வகையாகப் பார்க்கலாம்.
பிறர் நலனிலும் அக்கறை கொண்டவர்கள்.
தான், தன் குடும்பம் என்று வாழ்பவர்கள்.
பிறர் நலனில் அக்கறை கொண்டவர்கள், கர்மயோகப் பாவனையுடன் செயல்பட முடியும்.
கிருஷ்ணர் கர்மயோகத்தில் செயலைச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பலனில் பற்றைக் குறைக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்.
ஆனால், “கர்மத்தைச் செய்; பலனை எதிர்பார்க்காதே” என்ற ஒரு வாக்கியம் மட்டும் முழுமையான முத்திநெறி என்று எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.
செயலில் ஈடுபடும்போது பல்வேறு அனுபவங்கள் நமக்கு ஏற்படுகின்றன.
அவை பல கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.
அந்தக் கேள்விகளுக்கான நியாயமான விடைகளைத் தேடும்போது, மனம் இயல்பாகவே அகவுலகை நோக்கித் திரும்புகிறது.
இதனை,
செயல் → அனுபவம் → அகத்தாய்வு → விசாரம்
என்ற ஒரு சுழற்சியாகப் பார்க்கலாம்.
இந்தச் சுழற்சி தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, கர்மயோகத்தில் பயணிப்பவன் படிப்படியாக ஞானத்தை நோக்கித் திரும்பக்கூடும்.
இல்லற பக்தனுக்கான முத்திநெறி
தான், தன் குடும்பம் என்று வாழ்பவர்களிலும் கடவுள் பக்தி உள்ளவர்கள் பலர்.
அவர்கள் கடவுளை வழிபடுகிறார்கள்.
சடங்கு, சம்பிரதாயங்களைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.
பூஜை செய்கிறார்கள்.
விரதம் இருக்கிறார்கள்.
கோயிலுக்குச் செல்கிறார்கள்.
இவை அனைத்தும் பக்தியின் வெளிப்பாடுகள்.
ஆனால், இவற்றை மட்டும் முத்திநெறி என்று சொல்ல முடியாது.
ஏனெனில் வெளிப்புற வழிபாடு மட்டும் மனத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் பற்றுகளையும் அகங்காரத்தையும் நீக்கிவிடும் என்று சொல்ல முடியாது.
அவர்களுடைய மனம் தொடர்ந்து அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்தால், உள்ளார்ந்த அமைதி எவ்வாறு கிடைக்கும்?
அவர்களுக்கான முக்கியமான முத்திநெறிகளில் ஒன்று சரணாகதி.
பதஞ்சலி யோகசூத்திரத்தில் இது “ஈஸ்வரப் பிரணிதானம்” (Īśvara-praṇidhāna) என்ற பெயரில் வருகிறது.
அதாவது, தன்னுடைய செயல், அதன் பலன், வாழ்க்கையின் கட்டுப்படுத்த முடியாத நிகழ்வுகள் ஆகியவற்றை இறைவனிடம் அர்ப்பணித்து, அகங்காரப் பற்றைக் குறைத்தல்.
தியான மார்க்கம்
எல்லோராலும் ஏதோ ஒரு அளவிற்குப் பயிற்சி செய்யக்கூடிய மற்றொரு வழி தியானம்.
பதஞ்சலியின் அஷ்டாங்க யோகத்தில் எட்டு அங்கங்கள் உள்ளன:
இயமம், நியமம், ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்யாஹாரம், தாரணை, தியானம், சமாதி.
அவற்றில் முதல் இரண்டு அங்கங்கள் வாழ்க்கையின் அடித்தளத்தைச் சீர்படுத்துகின்றன.
இயமம்
தவிர்க்க வேண்டிய தீய செயல்கள் மற்றும் ஒழுக்கமற்ற போக்குகளை விட்டு விலகுதல்.
நியமம்
பின்பற்ற வேண்டிய நற்பண்புகளையும் ஒழுக்கப் பயிற்சிகளையும் வளர்த்துக்கொள்ளுதல்.
சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், திருவள்ளுவர் கூறும்:
“செய்தக்க அல்ல செயக்கெடும்; செய்தக்க
செய்யாமை யானும் கெடும்.”
என்ற குறள் இதன் அடிப்படை உண்மையை அழகாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.
செய்யக்கூடாததைச் செய்வதும் தவறு.
செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாமல் விடுவதும் தவறு.
இந்த அடித்தளம் இல்லாமல் தியானத்தில் முன்னேறுவது கடினம்.
“பத்திநெறி அறிவித்துப் பழவினைகள் பாறும்வண்ணம்”
இனி அடுத்த இரண்டு வரிகளைப் பார்ப்போம்.
“பத்திநெறி அறிவித்துப் பழவினைகள் பாறும்வண்ணம்...”
மாணிக்கவாசகர் “பத்திநெறி அறிவித்துப்” என்று பாடுகிறார்.
சில விளக்கவுரைகளில் இதனை “பக்தி வழியை அறிவித்து” என்று பொருள் கொள்கிறார்கள்.
அப்படியானால்,
பக்தி வழி என்றால் என்ன?
பக்தி நெறி என்றால் என்ன?
இரண்டும் ஒன்றுதானா?
பக்தி வழியும் பக்தி நெறியும்
ஒரு மதத்தின் வெளிப்புற வாழ்க்கையில் சடங்குகளும் சம்பிரதாயங்களும் இருக்கலாம்.
அதன் உள்ளார்ந்த ஆன்மிகப் பகுதியில் மனிதன் இறைவனோடு எவ்வாறு தொடர்புகொள்ள வேண்டும் என்பதும் கூறப்படுகிறது.
அதேபோல், பக்தியிலும் வெளிப்புற வழிபாட்டு முறைகள் இருக்கலாம்.
ஆனால் அவற்றின் உள்ளார்ந்த நோக்கம் மனத்தை இறைவனை நோக்கித் திருப்புவதும், இறுதியில் தனிப்பட்ட அகங்காரத்தை இறைவனிடம் அர்ப்பணிப்பதும் ஆகும்.
அதுவே இங்கே நான் “பக்திநெறி” என்று புரிந்துகொள்கிறேன்.
அதன் சாரம்:
சரணாகதி.
இந்த சரணாகதி ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே உரியது என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை.
தன்னைவிட உயர்ந்த ஒன்றிடம் தன்னுடைய அகங்காரத்தை அர்ப்பணிக்கும் மனப்பாங்கு பல ஆன்மிக மரபுகளிலும் காணப்படுகிறது.
சரணாகதி பழைய வினைகளை எவ்வாறு மாற்றுகிறது?
நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் பல நிகழ்வுகள் நமக்குள் நினைவுகளாகவும் மனப்பதிவுகளாகவும் தங்கி விடுகின்றன.
அவை அவ்வப்போது மீண்டும் எழுந்து நம்மைத் தொந்தரவு செய்யலாம்.
இறைவனிடம் சரணாகதி உண்மையாக வளரும்போது, நமது மனத்தின் மையம் மெதுவாக “நான்” என்பதிலிருந்து “இறைவன்” என்பதை நோக்கித் திரும்புகிறது.
அதனால் பழைய நினைவுகள் அழிந்துவிடுகின்றன என்று சொல்லுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றின் மீது நாம் வைத்திருக்கும் பற்று மற்றும் அடையாளப்படுத்தல் குறைகிறது என்று சொல்வதே பொருத்தமானது.
அப்போது பழைய பதிவுகள் இருந்தாலும் அவை நம்மை முன்புபோல் ஆட்டிப்படைக்க முடியாது.
இதுவே “பழவினைகள் பாறும்வண்ணம்” என்ற கருத்தை ஒரு உளவியல்–ஆன்மிகப் பார்வையில் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.
“சித்தமலம் அறுவித்துச் சிவமாக்கி எனையாண்ட அத்தன்”
இனி பாடலின் கடைசி இரண்டு வரிகளுக்குச் செல்வோம்.
“சித்தமலம் அறுவித்துச் சிவமாக்கி எனையாண்ட
அத்தன்...”
எளிய பொருளில்:
இறைவன் எனது சித்தத்தில் படிந்திருந்த மலங்களை நீக்கி, என்னைத் தன்னுடையவனாக ஏற்றுக்கொண்டான்.
என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.
ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான கேள்வி:
சித்தமலம் என்றால் என்ன?
சித்தம் என்றால் என்ன?
“சித்தம்” என்ற சொல்லுக்கு பல மரபுகளில் பல்வேறு விளக்கங்கள் உள்ளன.
வேதாந்தத்தில் அந்தக்கரணம் பொதுவாக மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம் என்று நான்கு செயல்பாடுகளாக விளக்கப்படுகிறது.
அவற்றில் சித்தம் என்பது நினைவு, மனப்பதிவு, நினைவில் சேமித்தல் போன்ற செயல்பாடுகளோடு தொடர்புடையதாகக் கொள்ளப்படுகிறது.
சைவ மரபுகளில் “சித்தமலம்” என்பதற்கும் தனித்துவமான ஆழமான பொருள்கள் உள்ளன.
எனவே, “சித்தம் = உயிர்சக்தி + ஒரு குறிப்பிட்ட உறை” என்று கட்டாயமான தத்துவ வரையறையாகக் கூறுவதைவிட, இங்கே சித்தத்தை மனத்தின் ஆழமான நினைவுகள், வாசனைகள், மனப்பதிவுகள் ஆகியவற்றோடு தொடர்புடைய உள்ளார்ந்த நிலை என்று எளிமையாகப் புரிந்துகொள்வது பாதுகாப்பானது.
“மலம்” என்றால் என்ன?
வீட்டில் தேவையற்ற பொருள் கீழே கிடந்தால் அதை குப்பை என்கிறோம்.
சுவற்றில் படிந்திருந்தால் அழுக்கு என்கிறோம்.
கண்ணாடியில் படிந்திருந்தால் தூசி என்கிறோம்.
அதேபோல், மனத்தின் தெளிவை மறைக்கும் தேவையற்ற பதிவுகள், வாசனைகள், பற்றுகள் போன்றவற்றை உருவகமாக “மலம்” என்று சொல்லலாம்.
உணவு உடலில் செரிமானமான பின், தேவையற்ற கழிவுகள் வெளியேற்றப்படுகின்றன.
அதைப் போலவே, மனத்தில் தேங்கும் தேவையற்ற பதிவுகள் உள்ளார்ந்த தெளிவை மறைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, அவற்றை “சித்தமலம்” என்று உருவகமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
சித்தமலத்தின் மூன்று வடிவங்கள்
எனது புரிதலில், இத்தகைய மனப்பதிவுகளை மூன்று வகையாகப் பார்க்கலாம்:
பற்றின் காரணமாக ஏற்படும் பதிவுகள்.
உணர்ச்சியின் காரணமாக ஏற்படும் பதிவுகள்.
கற்பனை, கனவு, தேவையற்ற சிந்தனை ஆகியவற்றால் வலுப்படும் பதிவுகள்.
இவை நீரில் படர்ந்திருக்கும் பாசியைப் போன்றவை.
பாசி நீரின் இயல்பல்ல.
ஆனால் அது நீரின் தெளிவை மறைக்கிறது.
அதேபோல், மனப்பதிவுகள் நமது உண்மையான சுயத்தின் இயல்பு அல்ல என்றாலும், அவை நமது உள்ளார்ந்த தெளிவை மறைக்கக்கூடும்.
இதுவே “சித்தமலம்” என்ற சொல்லை ஒரு உள்முகப் பார்வையில் புரிந்துகொள்ள உதவும்.
பதிவுகளை எவ்வாறு நீக்குவது?
சித்தத்தின் மீது படிந்திருக்கும் பதிவுகளை வலுக்கட்டாயமாக அழிக்க முடியாது.
அவற்றின் மீது உள்ள பற்றைக் குறைக்க வேண்டும்.
அதற்கு பக்திநெறி உதவுகிறது.
அதன் சாரம் சரணாகதி.
மனம் தொடர்ந்து இறைவனை நோக்கித் திரும்பும்போது, பழைய பதிவுகளுக்கு நாம் அளிக்கும் சக்தி குறைகிறது.
அவை இருந்தாலும், அவை நம்மை ஆளும் தன்மை குறைகிறது.
இதையே ஒரு எளிய உதாரணத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்ளலாம்.
ஒரு குளத்தில் நீண்டகாலமாகத் தேங்கியிருந்த நீர் உப்புத்தன்மை கொண்டதாக இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
அதில் தொடர்ந்து நல்ல நீரைச் சேர்த்துக்கொண்டே இருந்தால், காலப்போக்கில் அந்த நீரின் தன்மை மாறும்.
அதேபோல், மனத்தில் தொடர்ந்து இறைநினைவு, சரணாகதி, நல்ல சிந்தனை ஆகியவற்றை வளர்த்துக்கொண்டால், பழைய மனப்பதிவுகளின் ஆதிக்கம் படிப்படியாகக் குறையலாம்.
பக்திவழியும் பக்திநெறியும் ஒன்றா?
மீண்டும் ஒரு கேள்வி:
பக்திவழி, பக்திநெறி—இரண்டும் ஒன்றுதானா?
பக்தி மார்க்கத்தில் பல்வேறு வழிபாட்டு முறைகள் இருக்கலாம்.
ஆனால், பக்தியின் உள்ளார்ந்த நெறி வேறுபட்டது.
ஒருவர் கடவுளை வணங்கலாம்.
பூஜை செய்யலாம்.
கோயிலுக்குச் செல்லலாம்.
விரதம் இருக்கலாம்.
பாடல்கள் பாடலாம்.
ஆனால், அவற்றோடு “எல்லாவற்றையும் நான் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்” என்ற அகங்காரம் தொடர்ந்தால், பக்தியின் உள்ளார்ந்த நோக்கம் இன்னும் நிறைவேறவில்லை.
பக்திநெறியின் ஆழமான பொருள்:
“நான் செய்கிறேன்” என்ற அகங்காரத்தை இறைவனிடம் அர்ப்பணித்து, “எது நடந்தாலும் அதை இறைவனுடைய அருளாக ஏற்றுக்கொள்வேன்” என்ற மனப்பக்குவத்தை வளர்த்துக்கொள்வது.
இதுவே சரணாகதி.
சரணாகதி என்றால் என்ன?
சரணாகதி என்பது பொறுப்புகளை விட்டுவிட்டு ஓடிப்போவது அல்ல.
குடும்பப் பொறுப்புகளை விட்டுவிடுவதும் அல்ல.
செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்யாமல் இருப்பதும் அல்ல.
மாறாக,
செய்ய வேண்டியதைச் செய்துவிட்டு, அதன் முடிவை முழுமையாகத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற அகங்காரத்தை விட்டுவிடுவது.
இதுவே சரணாகதியின் நடைமுறை வடிவமாக இருக்கலாம்.
அதனால், சரணாகதி என்பது முதலில் ஒரு பயிற்சி.
பின்னர் அது ஒரு மனப்பாங்கு.
இறுதியில் அது ஒரு இயல்பு.
முடிவுரை
சரணாகதி பற்றி ஒரு சிறிய விளக்கம்.
இதன் மூலம் சரணாகதி பற்றிய தெளிவு இன்னும் நன்றாக இருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன்.
சரணாகதி — முதலில் பயிற்சி; பின்னர் இயல்பு
சரணாகதி...
முதலில் பயிற்சி;
பின்னர் இயல்பு.
ஆரம்பத்தில் அது முயற்சியுடன் கூடிய பயிற்சி—
“‘நான்’ என்ற உணர்வை விட்டுவிடுவேன்” என்ற தீர்மானம்.
முடிவில் அது இயல்பு—
“நான் இல்லை” என்ற அமைதி.
பிடித்துக்கொள்வது பழக்கம்;
விடுவது பயிற்சி;
விடப்பட்டே இருப்பது இயல்பு.
பயிற்சி தொடர்ந்தால்,
இயல்பு தானாக மலரும்.
அங்கே சரணாகதி செய்யப்படுவதில்லை—
அது வாழப்படுகிறது.
No comments:
Post a Comment