திருமந்திரம் 2033

           அஞ்சும் அடக்கு

“அஞ்சும் அடக்கு, அடக்கு” என்பர் அறிவிலார்

அஞ்சும் அடக்கும் அமரரும் அங்கு இல்லை

அஞ்சும் அடுக்கில் அசேதனமாம் என்றிட்டு

அஞ்சும் அடக்கா அறிவு அறிந்தேனே.”

— திருமந்திரம் 2033

“அஞ்சும் அடக்கு” என்றால் என்ன?

ஐம்புலன்களை அடக்கினால், அவை அறிவற்ற சடப்பொருளைப் போன்றதாகிவிடும்; மேலும், ஐந்தையும் முற்றிலும் அடக்கிய தேவர்கள்கூட இல்லை என்கிறார் திருமூலர்.

கூடவே, ஐந்தையும் அடக்காமல் அவற்றை முறையாகக் கையாளும் உபாயத்தையும் தான் அறிந்து கொண்டதாகக் கூறுகிறார்.

திருவள்ளுவர், பத்திரகிரியார் போன்றோர் கூறியிருப்பவற்றைப் பார்க்கும்போது, அவை திருமூலரின் கருத்துக்கு எதிரானவை போல முதலில் தோன்றுகின்றன.

               ஐந்தடக்கம்

“ஒருமையுள் ஆமைபோல்

ஐந்தடக்கல் ஆற்றின்

எழுமையும் ஏமாப்புடைத்து.”

— திருக்குறள் 126

திருவள்ளுவர் “ஐந்தடக்கல்” என்று கூறுகிறார். 

எந்த ஐந்து என்பதை அவர் நேரடியாகக் குறிப்பிடவில்லை. ஆனால், விளக்கவுரை எழுதுபவர்களில் சிலர் அதை ஐம்பொறிகள் என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.

அதேபோல் பத்திரகிரியாரும்,

“ஆமை வரும் ஆட்கண்டு

ஐந்தடக்கம் செய்தாற்போல்

ஊமை உருக்கொண்டு

ஒடுங்குவது மெக்காலம்?” (19)

என்று பாடுகிறார்.

இதற்கும் சில உரையாசிரியர்கள் “பஞ்சேந்திரியங்களை ஒடுக்கி” என்று விளக்கம் அளிக்கிறார்கள்.

இதைப் போன்றதொரு கருத்து பகவத்கீதையிலும் வருகிறது:

“ஆமை தன் உடல் உறுப்புகளை ஓட்டுக்குள் இழுத்துக் கொள்வதுபோல், எவன் தன் புலன்களை அவற்றின் விஷயங்களிலிருந்து மீட்டுக் கொள்கிறானோ, அவனுடைய அறிவு நிலைபெற்றதாகும்.”

— பகவத்கீதை 2.58

மேலே கூறப்பட்டவற்றைப் பார்க்கும்போது, கீதை சொல்லும் கருத்தே திருமூலரின் கருத்துடன் முரண்படாமல் புரிந்து கொள்ளக்கூடியதாகத் தோன்றுகிறது.

அது எப்படி என்று பார்ப்போம்.

ஆரம்பநிலையும் அறுதிநிலையும்

திருவள்ளுவரும், பத்திரகிரியாரும்,  கூறுவது ஆரம்ப நிலையில் மனிதன் மேற்கொள்ள வேண்டிய பயிற்சி என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

திருமூலர், அதற்கு அடுத்த நிலையில் ஏற்பட வேண்டிய உண்மையான புரிதலை வெளிப்படுத்துகிறார்.

ஆரம்பத்தில் புலன்களைப் பின்தொடராமல் அவற்றைத் திரும்பப் பெற வேண்டும்.

ஆனால் இறுதியில் புலன்களை அழித்துவிடுவது நோக்கமல்ல.

புலன்கள் இயங்கட்டும்; அவற்றின் பின்னால் மனம் ஓடாமல் இருக்கட்டும். இதுவே இங்கு முக்கியமான வேறுபாடு.

சுபாவமும் பழக்கமும்

மனிதனின் சுபாவம் மற்றும் பழக்கம் பற்றி இரண்டு பழமொழிகள் உள்ளன:

"பிறவி குணத்தை மாற்ற முடியாது"

"தொட்டில் பழக்கம் சுடுகாடு மட்டும்"

இந்த இரண்டையும் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

பலர் தங்களுடைய பிறவிக் குணங்களையும், பழக்கங்களையும் மாற்றிய வரலாறு இருக்கிறது.

இதற்குச் சம்பந்தமாக ஆங்கிலத்தில் ஒரு பழமொழி உண்டு:

“Habits die hard.”

நேரடியாக மொழிபெயர்க்காமல் சொல்வதாக இருந்தால்,

“பழக்கம் என்பது எளிதாக மாற்றக்கூடிய ஒன்றல்ல.”

என்று கூறலாம்.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

பழக்கத்தை மாற்றுவது கடினமாக இருக்கலாம்; ஆனால் மாற்ற முடியாதது அல்ல. 

ஆகவே, நாம் மாற்ற வேண்டியது ஐம்புலன்களை அல்ல. அவற்றை இயக்கும் மனப்போக்கைத்தான்.

ஐம்புலன்கள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன?

மாற்ற வேண்டியது ஐம்புலன்களின் செயல்பாடுதான் என்று கூறினால், முதலில் அவை எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

மனிதனின் செயல்பாடுகளுக்கும் ஐம்புலன்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

பகவத்கீதை கூறுகிறது:

“உன்னை நீயே கட்டுப்படுத்தி வளர்ச்சி அடைய முடிந்தால், நீயே உனக்கு நண்பன்; உன்னை நீயே கட்டுப்படுத்த முடியாமல் வீழ்ச்சி அடைந்தால், நீயே உனக்கு எதிரி.”

— பகவத்கீதை 6.5–6.6

இங்கே இரண்டு கேள்விகள் எழுகின்றன:

1. கட்டுப்படுத்துதல் என்றால் என்ன?

2. யாரை அல்லது எதைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்?

ஆழ்ந்து சிந்தித்துப் பார்த்தால், மனிதனைத் தவறான செயல்களுக்கு இழுத்துச் செல்வது ஐம்புலன்கள்தான் என்று முதலில் நினைக்கத் தோன்றலாம்.

ஆனால் எந்தவொரு உந்துதலும் இல்லாமல் ஐம்புலன்களால் தாமாகவே அவ்வாறு செயல்பட முடியாது.

அப்படியானால், அவற்றின் பின்னணியில் இருக்கும் காரணி எது?

புலன்களும் வாசனைகளும் — ஒரு மாயச் சுழற்சி

ஒருபுறம் பார்த்தால், ஆழ்மனத்தில் உள்ள பதிவுகள் புலன்களின் மூலம் மனிதனைப் புறவுலகை நோக்கி இழுக்கின்றன.

மறுபுறம் பார்த்தால், புலன்களின் மூலம் பெறப்படும் அனுபவங்களே மனத்தில் புதிய பதிவுகளை உருவாக்குகின்றன.

இது “கோழியில் இருந்து முட்டை வந்ததா, முட்டையில் இருந்து கோழி வந்ததா?” என்ற கதையைப் போன்றது.

ஒரு வகையில் இது ஒரு மாயச் சுழற்சி.

புற உலகிலிருந்து உள்ளுக்கும்,

உள்ளுக்குள் இருந்து புற உலகுக்கும்

என்று இந்தச் சுழற்சி தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

இந்தச் சுழற்சி ஏற்படுத்தும் தொல்லைகளைப் புரிந்து கொண்டு, ஐம்புலன்களை எவ்வாறு கையாள்வது என்பதைத் தெரிந்து கொண்டால், வாழ்க்கையை மிகுந்த அமைதியுடன் நடத்த முடியும்.

ஆனால் அந்தச் சுழற்சியைப் புரிந்து கொள்வதற்கு முன்னால், நாம் இன்னொரு விஷயத்தைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஐம்புலன்கள் என்றால் என்ன?

ஐம்புலன்கள் என்றால் சிலர்,

“மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி”

என்று கூறுவதுண்டு.

இவை உண்மையில் ஐம்பொறிகள் — sense organs.

அதாவது, உடலின் உணர்வுக் கருவிகள்.

ஐம்புலன்கள் (senses) என்பது இந்தக் கருவிகளின் மூலம் புறவுலகிலிருந்து தகவல்களைப் பெறும் உணர்வுச் செயல்முறையுடன் தொடர்புடையவை.

எளிதாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால்,

மனதை ஒரு அதிகாரி என்று வைத்துக் கொண்டால்,

ஐம்புலன்கள் அதன் உதவியாளர்கள்;

ஐம்பொறிகள் அவர்களுக்கான கருவிகள்.

மனம் எதையாவது விரும்பத் தொடங்கினால், புலன்கள் உடனே அதற்கான தகவல்களைத் தேடத் தொடங்குகின்றன.

           ஒரு கார் உதாரணம்

புதியதாக ஒரு கார் வாங்க வேண்டும் என்று மனம் நினைத்தால் போதும்.

உடனே கண்கள் விளம்பரங்களைப் பார்க்கத் தொடங்கும்.

காதுகள் பிறர் கூறும் தகவல்களைக் கேட்கும்.

கைகள், காரை ஓட்டிப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் அதன் அனுபவத்தைப் பெறும்.

இவ்வாறு புலன்கள் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் வழிகளில் தகவல்களைச் சேகரித்து மனத்திடம் கொண்டு சேர்க்கின்றன.

கார் வாங்கும்வரை, அல்லது கார் வாங்க வேண்டாம் என்று முடிவு எடுக்கும் வரை, இந்தச் செயல்முறை தொடர்ந்து நடைபெறலாம்.

அதேபோல்,

“நாமும் கொஞ்சம் குடித்தால் என்ன?”

என்று மனத்தில் ஓர் எண்ணம் தோன்றினால், அதற்குத் தேவையான தகவல்களைத் தேடுவதிலும் புலன்கள் உதவத் தொடங்கலாம்.

அவற்றுக்கு நாம் அதிக இடம் கொடுத்தால், மனத்தின் விவேகமான முடிவை விட ஆசையின் உந்துதல் வலுப்பெறலாம்.

அதனால் நாம் விரும்பாத செயல்களைக்கூடச் செய்ய நேரிடலாம்.

இதைத்தான் கீதையும் எச்சரிக்கிறது:

“மனம் அலைந்து திரியும் புலன்களைப் பின்தொடர்ந்தால், காற்று நீரில் செல்லும் படகை அடித்துச் செல்வதுபோல், அந்தப் புலன்கள் மனிதனுடைய புத்தியையும் அடித்துச் சென்று விடுகின்றன.”

— பகவத்கீதை 2.67

   புறத்திலிருந்து அகத்திற்கு

இனி, உள்ளும் புறமும் நடைபெறும் அந்தச் சுழற்சியைப் பார்ப்போம்.

புறவுலகில் மனிதனுக்கு ஏற்படும் அனுபவங்கள் பெரும்பாலும் புலன்களின் வாயிலாகவே அவனை வந்தடைகின்றன.

புலன்கள் செயல்படாவிட்டால், புறவுலகிலிருந்து வரும் பல்வேறு தகவல்கள் மனத்தை அடையாது.

எனவே, இந்தச் சுழற்சியின் ஆரம்பப் புள்ளியாக புலன்களை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

ஒரு சிறிய உதாரணத்தைப் பார்ப்போம்.

ஒரு பள்ளி மாணவனிடம் அவனுடைய சக மாணவன்,

“குறிப்பிட்ட அந்தக் கடையில் ஐஸ்கிரீம் மிகவும் நன்றாக இருக்கும்”

என்று கூறுகிறான்.

1. புறவுலகிலிருந்து தாக்கம்

அந்தத் தகவல் அவனது புலன்களின் வழியாக மனத்தில் பதிவாகிறது.

மறுநாள் தந்தையுடன் கடைத்தெருவுக்குச் செல்லும்போது,

“அந்தக் கடையில் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட வேண்டும்”

என்ற எண்ணம் அவனிடம் தோன்றுகிறது.

2. எண்ணம் மற்றும் ஆசை

பின்னர் தந்தையிடம் கேட்டு, அந்தக் கடையில் ஐஸ்கிரீம் வாங்கிச் சாப்பிடுகிறான்.

3. ஆசை செயலாகிறது

ஐஸ்கிரீம் அவனுக்குப் பிடித்துவிடுகிறது.

அதனால் தினந்தோறும் அதைச் சாப்பிடத் தொடங்குகிறான்.

4. தொடர்ந்து செய்யப்படும் செயல் பழக்கமாகிறது

தொடர்ந்து நடைபெறும் செயல், காலப்போக்கில் மனத்தில் ஆழமான பதிவை உருவாக்கக்கூடும்.

இவ்வாறு,

புற உலகம் → புலன்கள் → மனம் → ஆசை → செயல் → மீண்டும் பதிவு

என்ற பயணம் நடைபெறுகிறது

அகத்திலிருந்து புறத்திற்கு

இப்போது இதற்கு எதிரான பயணத்தைப் பார்ப்போம்.

யோக–வேதாந்த மரபில், ஆழ்மனப் பதிவுகளை வாசனைகள் என்று குறிப்பிடுவது உண்டு. மரபுவழி பார்வையில், மனிதன் பிறக்கும்போதே சில வாசனைகளுடன் பிறக்கிறான்; அவை முற்பிறவிகளில் இருந்து தொடர்ந்தவை என்று கருதப்படுகிறது.

அந்த வாசனைகள் மனிதனுடைய சுபாவம், விருப்பம், மனப்போக்கு போன்றவற்றில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

இதனை ஒரு தொடர் வரிசையாகப் பார்ப்போம்:

1. வாசனைகள் அஹங்காரத்தை வலுப்படுத்துகின்றன.

2. அஹங்காரம் ஆசைகளை உருவாக்குகிறது.

3. ஆசைகளின் அடிப்படையில் சுபாவமும் மனப்போக்கும் வெளிப்படுகின்றன.

4. ஆசைகளின் உந்துதலால் மனம் புலன்கள் மற்றும் புலனுறுப்புகளின் துணையுடன் புறவுலகில் செயல்படுகிறது.

5. அந்தச் செயல்களின் விளைவுகளை மீண்டும் புலன்களின் மூலம் மனம் அனுபவிக்கிறது.

6. அந்த அனுபவங்கள் புதிய பதிவுகளை உருவாக்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.

இவ்வாறு,

வாசனை → அஹங்காரம் → ஆசை → செயல் → அனுபவம் → புதிய பதிவு

என்ற மற்றொரு சுழற்சி உருவாகிறது.

இந்தச் சுழற்சிகள் தொடர்ந்து நடைபெறும்போது, அவை மனிதனுடைய எதிர்கால வாழ்க்கையைப் பாதிக்கின்றன.

முற்பிறவி–மறுபிறவி பற்றிய விளக்கங்கள் யோக–வேதாந்த மரபைச் சார்ந்தவை என்பதை

 நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

“அஞ்சும் அடக்கு” — உண்மையில் எதை அடக்குவது?

திருமூலர், திருவள்ளுவர், பத்திரகிரியார் ஆகியோர் கூறிய “ஐந்தடக்கம்” போன்ற கருத்துகள் கீதையிலும் காணப்படுகின்றன.

கீதையில் கிருஷ்ணர், புலன்களைப் பற்றிய ஆசையின் ஓட்டத்தைத் தடுக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறார்.

குறிப்பாக,

“எனவே முதலில் புலன்களை அடக்கி, ஞானத்தையும் விவேகத்தையும் அழிக்கும் இந்தக் காமத்தை வெல்.”

— பகவத்கீதை 3.41

என்று கூறுகிறார்.

இந்த வார்த்தைகளை நேரடியாகப் பொருள் கொண்டு, “ஐம்புலன்களை அழித்துவிடு” என்று எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது.

ஐம்பொறிகளை வேண்டுமானால் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கட்டுப்படுத்தலாம். ஆனால் புலனறியும் திறனை அழிப்பது ஆன்மிகத்தின் நோக்கமல்ல.

அவற்றை இயக்கும் ஆசை, பற்றுதல், வாசனை, மனப்போக்கு ஆகியவற்றை மாற்றுவதன் மூலம் புலன்களின் செயல்பாடு இயல்பாகவே கட்டுப்பாட்டுக்குள் வரும்.

மனமும் புத்தியும்

உணர்வு மனம் எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியது.

அது உணர்ச்சியின் வேகத்தில் செல்லாமல் இருந்தால், தேவையற்ற ஆசைகள் மனத்தில் தொடர்ந்து தோன்றாமல் இருந்தால், புலன்களும் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வரத் தொடங்கும்.

அதற்கு மனம் தனித்து இயங்காமல், புத்தியின் விவேகத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து செயல்பட வேண்டும்.

மனம் புத்தியின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தால், புலன்களால் ஏற்படும் தூண்டுதல்களையும் வாசனைகளால் எழும் உந்துதல்களையும் நாம் உடனடியாகப் பின்பற்றாமல் இருக்க முடியும்.

ஆனால் ஆழ்மனப் பதிவுகள் ஒரே நாளில் மறைந்து விடுவதில்லை.

அவை தொடர்ந்து நம்மைத் தொந்தரவு செய்யலாம்.

எனவே, அவற்றின் பிடியைக் குறைப்பதற்கான வழிமுறைகளையும் நாம் பின்பற்ற வேண்டும்.

“பாவம் என்று தெரிந்தும் ஏன் செய்கிறான்?”

இது சம்பந்தமாக அர்ஜுனன் பகவான் கிருஷ்ணனிடம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்கிறான்:

“மனிதன் செய்யக்கூடாது என்று தெரிந்திருந்தும், ஏதோ ஒரு சக்தியால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டவனைப் போலத் தவறு செய்வது ஏன்?”

— பகவத்கீதை 3.36

அதற்குக் கிருஷ்ணர்,

“இரஜோ குணத்திலிருந்து எழும் காமமும், அதிலிருந்து உருவாகும் கோபமும் இதற்குக் காரணம். இவையே அவனுடைய எதிரிகள்.”

— பகவத்கீதை 3.37

என்று கூறுகிறார்.

ஒரு மனிதனிடம் இரஜோ குணம் மேலோங்கும்போது, ஆசைகளும் அதிகரிக்கலாம்.

ஆசைகள் பெருகும்போது, புலன்கள் அந்த மனிதனை மேலும் மேலும் புறவுலகை நோக்கி இழுத்துச் செல்லலாம்.

ஆசை நிறைவேறாதபோது கோபமும் உருவாகலாம்.

இந்த நிலையில் மனிதன் தன் புத்தியின் அறிவுரையைப் புறக்கணித்து, மனத்தின் உந்துதலுக்கேற்ப செயல்படக்கூடும்.

யோக–வேதாந்தப் பார்வையில், வாசனைகள் மற்றும் அவற்றிலிருந்து எழும் அஹங்கார–ஆசைச் சுழற்சி குணங்களின் வெளிப்பாட்டில் ஒரு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

              அகத்தாய்வு

ஆழ்மனத்தில் உள்ள பதிவுகள் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்து கொண்டிருந்தால், உணர்வு மனம் மீண்டும் புத்தியின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விலகி, தனித்து இயங்க நேரிடலாம்.

ஆகவே, ஆழ்மனப் பதிவுகளின் பிடியைக் குறைப்பதற்கான வழிமுறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

இதுசம்பந்தமாக இன்னொரு முக்கியமான உண்மையை நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

உணர்வு மனம் புறவுலகில் பிரவேசிக்க புலன்களின் உதவி தேவை. ஆனால் அகவுலகைப் பொறுத்தவரை அந்தப் பிரச்சினை இல்லை.

அகத்தில் சிந்தனை செய்வதாக இருந்தாலும், தன்னைத் தானே ஆய்வு செய்வதாக இருந்தாலும், அல்லது ரமண மகரிஷி கூறியபடி,

“நான் யார்?”

என்று விசாரிப்பதாக இருந்தாலும், அங்கே புலன்களின் பங்கு அவசியமானதல்ல.

எனவே, தினந்தோறும் குறைந்தது அரைமணி நேரமாவது அகத்தாய்வுக்கு ஒதுக்குவது, மனத்தின் இயல்பைப் புரிந்து கொள்ளவும், புலன்களின் மீது நமக்குள்ள சார்பைக் குறைக்கவும் நல்லதொரு வழியாக இருக்கலாம்.

அஞ்சும் அடக்கு — இறுதிப் புரிதல்

இப்போது திருமூலரின்,

“அஞ்சும் அடக்கா அறிவு அறிந்தேனே”

என்ற வார்த்தைக்கு மீண்டும் வருவோம்.

“அஞ்சும் அடக்கு” என்பது ஐம்புலன்களை அழிப்பது அல்ல.

புலன்கள் அவற்றின் இயல்பான பணியைச் செய்யட்டும்.

ஆனால் அவற்றின் பின்னால் ஓடும் மனத்தைப் புரிந்து கொள்வோம்.

மனத்தை இயக்கும் ஆசைகளையும், அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் வாசனைகளைப் புரிந்து கொள்வோம்.

வாசனைகளின் பிடி குறையும்போது, மனம் தெளிவடையும். மனம் தெளிவடைந்தால், புத்தியின் விவேகம் வெளிப்படும். புத்தியின் விவேகம் விழித்தெழுந்தால், புலன்கள் நமக்கு எஜமானர்களாக இல்லாமல், நமது கருவிகளாக மாறிவிடும்.

அப்போது, புலன்களை அடக்க வேண்டியதில்லை; அவை தாமாகவே அடங்கி நிற்கும்.

இதுவே, “அஞ்சும் அடக்கு”

என்பதன் ஆழமான பொருளாக இருக்கலாம்.

ஐம்புலன்களை வெல்வது என்பது

அவற்றை அழிப்பதல்ல; அவற்றின் பின்னால் ஓடும் மனத்தை வெல்வதே.