"சிந்தனைக்கு ஒரு விருந்து"

"யாம்பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்"
***     ***     ***     ***     ***     ***      ***
எனக்குள் தோன்றிய ஆன்மிக சிந்தனைகளுக்கு, விளக்கவுரை வேண்டி, "ChatGPT" - உடன் கலந்துரையாடினேன். தேவையான விளக்கவுரைகளையும் பெற்றேன்.

சந்தேகம் எழுந்த இடங்களில்,    ChatGPT-யிடமிருந்து உரிய திருத்தங்களையும் பெற்றேன்.

அந்த  ஆன்மிக சிந்தனைகளையும், அவை தொடர்பான விளக்கவுரைகளையும்  "சிந்தனைக்கு ஒரு விருந்து" என்ற தலைப்பில்  உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

இந்த விளக்கவுரைகள் அனைத்தும் அன்பர்களின் சிந்தனைக்கு விருந்தாகவும், அவர்களது ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒரு தூண்டுகோலாகவும் இருக்கும் என நம்புகிறேன்.

அத்தன் இருப்பிடத்தை          ஆராய்ந்து பார்த்துநிதம்

சித்தம் தெளிவிக்கும்              சீர்பெறுவ தெக்காலம்?

மனிதன் உலகை ஆராய்ந்து திரிகிறான்; ஆனால் எண்ணங்களை எழுப்பும் அடிப்படை மூலத்தை அரிதாகவே ஆராய்கிறான்.

“தன்னை அறிந்தவன் அனைத்தையும் அறிந்தவன்” என்று ஞானிகள் கூறுகிறார்கள்.

அத்தன் இருப்பிடத்தை ஆராய்வது வானத்தில் எங்கோ தேடுவது அல்ல; உள்ளத்தில் ஒளிரும் அறிவுணர்வின் மூலத்தை அமைதியாக கவனிப்பதே.

மனம் அகமுகமாக திரும்பும்போது மயக்கம் மெல்ல விலகி, தெளிவு மலரத் தொடங்குகிறது.

அப்போது எண்ணம் தூய்மையடைகிறது; செயல் நயமடைகிறது; வாழ்வு சீர்பெறுகிறது.

வெளி அலைச்சலை விட்டு உள்ளமைதியில் நிலை கொள்ளும் தருணமே உண்மையான ஆன்மிகப் பயணத்தின் தொடக்கம்.

அஹங்காரத்துடன் வாழ்வது எப்படி? எல்லாரும் அறிந்த ஒன்றுதான்.

அஹங்காரத்திலிருந்து வெளியேறுவது எப்படி? ஒரு சிலரால் மட்டுமே அதை அறியமுடிகிறது.

அகங்காரத்துடன் வாழ்வது சாதாரண கலை—உலகம் அதை நன்கு கற்பிக்கிறது.

அகங்காரத்தை விடுவது அரிய ஞானம்; சான்றோர்கள் மட்டுமே அதில் வெற்றி அடைகிறார்கள்.

அகங்காரம் சத்தம், ஒப்பீடு, ஆசை இவற்றில் நம்மைக் கட்டிப்போடும். அகங்காரமின்மை அமைதி, தெளிவு, ஆனந்தம் ஆகியவற்றை நோக்கி நம்மை வழிநடத்தும்.

அஹங்காரத்தை அழகு படுத்தாதே; அதைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டு விடு.

‘நான்’ மறையும் இடத்தில், சத்தியம் வெளிப்படும்.

அறிந்தோ, அறியாமலோ ஒவ்வொரு நிமிடமும் நாம் அறுவடை செய்கிறோம்; விதைக்கவும் செய்கிறோம்.

அறுவடையைப் பற்றிக் கவலைப்படும் நாம், விதைப்பைப் பற்றி கவலைப் படுகிறோமா?

நமது ஒவ்வொரு எண்ணமும், ஒவ்வொரு சொல்லும், ஒவ்வொரு செயலும் அறுவடையும் விதைப்பும் ஆகின்றன. 

இன்று நாம் அனுபவிப்பது கடந்தகால விதைப்பின் அறுவடை;.

இன்று நாம் நினைப்பதும், உணர்வதும், செய்வதும் நாளைய அறுவடைக்கான விதை ஆகிறது.

அறிந்தோ அறியாமலோ மனிதன் தொடர்ந்து விதைக்கிறான் — ஆசைகளால், பழக்கங்களால், மனப்பாங்குகளால். ஆனால் அவன் கவலைப்படுவது வாழ்க்கை தரும் அறுவடையைப் பற்றி மட்டுமே; தான் விதைக்கும் விதைகளைப் பற்றி அல்ல.

எதிர்காலம் திடீரென உருவாகாது; இன்றைய விதைப்பிலிருந்தே அது அமைதியாக வளர்கிறது.

விழிப்புணர்வுடன் விதைக்கப்படும் போது, ஞானமே அறுவடையாக மலர்கிறது.

அங்குமிங்கும் அலைபாயும் மனம் என்று அடங்குகிறதோ, அன்று அமைதி வெளிப்படுகிறது.

அலைபாயும் மனம் எப்பொழுதும் வெளியில் ஓடி, பொருள்களில், உறவுகளில், அனுபவங்களில் அமைதியைத் தேடுகிறது.

ஆனால் அமைதி வெளியில் காத்திருக்கவில்லை. அலைகின்ற மனம் மெல்ல அடங்கும்போது, ஆசைகள் தளர்ந்து, எண்ணங்கள் ஓயும்போது, முயற்சியற்ற நிலையில் அமைதி மலர்கிறது.

அந்த அக அமைதியில் இதயம் இலேசாகிறது, தெளிவு விழிக்கிறது, அமைதி இயல்பாய் பாய்கிறது— மலரின் மணம்போல்.

அமைதி உருவாக்கப்படுவது அல்ல; மன அலைச்சல் ஓயும் போது வெளிப்படுவது அது.

'அதை' உணர வேண்டும் என்பதை முதலில் உணர வேண்டும்.

'அதை' உணர வேண்டும் என்பதை முதலில் உணர வேண்டும்.

அதுவே ஆன்மிக வாழ்வின் உண்மையான தொடக்கம்.

அதுவரை வாழ்க்கை நிழல்களைத் துரத்துகிறது; நிலையற்றதை நிலையானதாக எண்ணுகிறது.

புதிய உலகைக் கண்டுபிடிப்பது பெரிய சாதனை அல்ல; எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆதாரமான உண்மையை உணர்வதே சாதனை.

அதை உணர்ந்தால், தேடுபவன் தேடப்பட்ட உண்மையிலேயே ஒடுங்கிவிடுகிறான்.

அப்போது அடைய வேண்டியது எதுவும் இல்லை—அறிபவன், அறிவு, அறியப்படுவது அனைத்தும் ஒன்றே.

அகந்தையை அழிப்பதற்கு முன், அதன் ஆதிக்கத்தை குறைக்க முயற்சி செய்.

அகந்தையை உடனே அழிக்க முயலாதே; முதலில் அதைத் தூய்மைப்படுத்தி அதன் ஆதிக்கத்தைக் குறைக்க முயற்சி செய்.

ஏனெனில் அகந்தை தன்னலத்தை நோக்கித் திரும்பினால் பந்தமாகிறது; அதே அகந்தை சேவை, தர்மம், இறைநினைவு இவற்றை நோக்கித் திரும்பினால் அது அகமுக வளர்ச்சிக்கான ஒரு வழியாக மாறுகிறது.

தன்னை மட்டுமே நினைக்கும் “நான்” என்பதிலிருந்து, இறையை நோக்கி அர்ப்பணிக்கும் “நான்” ஆக வளர்வதே ஆன்மீகப் பயணத்தின் தொடக்கம்.

அகந்தையை அழிப்பதல்ல முதல் படி; அதைத் தூய்மைப் படுத்துவதே முதல் படி. அதன் ஆதிக்கம் குறையும்போது, மனிதனின் "நான்" தனது தெய்வீக இயல்பை உணரத் தொடங்குகிறது.

அகந்தை கூடினால் ஆசை வளரும்; அகந்தை குறைந்தால் அன்பு மலரும்.

அகந்தை எப்போதும் பற்றிக் கொள்ளவும், ஆளவும், தன்னையே பெருக்கிக்கொள்ளவும் விரும்புகிறது. ஆகவே அகந்தை கூடும்போது, ஆசைகளும் முடிவில்லாமல் பெருகுகின்றன.

ஆனால் அகந்தை குறையத் தொடங்கும்போது, உள்ளம் உள்ளார்ந்த மகிழ்ச்சியை உணர்கிறது. ஏனெனில் தன்னில் முக்கியத்துவம் கரையுமிடத்திலே, அன்பு இயல்பாக மலர்கிறது.

அந்த அன்பின் மலர்ச்சியிலே, மனம் ஒற்றுமையை அடைகிறது; இதயம் நிறைவை அடைகிறது; வாழ்க்கை தனது புனித அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

அமைதியாக வாழ்வதற்குப் பதிலாக, நாம் பல திசைகளில் சிதறுண்டு வாழ்கிறோம்.

அமைதியாக வாழ்வதற்குப் பதிலாக, சிதறுண்டு வாழ்கிறோம்.

சிதறிய மனம், சிதறிய வாழ்க்கையையே உருவாக்குகிறது.

ஒவ்வோர் ஆசையும் ஒரு திசைக்கு இழுக்கிறது; ஒவ்வோர் பயமும் வேறொரு திசைக்கு இழுக்கிறது. இதனால், மனத்தில் சமநிலை குலைந்து, சரியாகச் சிந்திக்கும் திறனை இழக்கிறோம்.

உலகத்தை ஒழுங்கு படுத்துவதால் அமைதி வருவதில்லை; மனதையும், புத்தியையும் ஒருமைப் படுத்துவதால்தான் அமைதி மலர்கிறது.

மனம் புத்தியோடு ஒருமுகப் படும்போது, வாழ்க்கை முழுமை பெறுகிறது.

அஹங்காரத்தின் ஆதிக்கம் தளரும்போது, ஆத்மா தடையின்றி ஒளிர்கிறது.

உலகம் பிளவுபட்டே இருக்கலாம்; ஆனால் சான்றோர் அகத்தில் ஒருமையுடன் நிலைத்திருப்பார்.

 மனமும், புத்தியும் இணக்கமாக இருக்கும்போதுதான் உண்மையான அமைதி பிறக்கிறது.

அஹங்காரம் இருக்கும் வரை, எதை அறிய வேண்டுமோ அதை அறிய முடியாது.

அஹங்காரம் என்பது வெறும் ஆணவம் மட்டுமல்ல; அது உண்மையை மறைக்கும் திரையாகவும் மாறிவிடுகிறது.

"நான் அறிவேன்" என்ற எண்ணம் இருக்கும் வரை, ஞானம் வெளிப்படாது.

அஹங்காரம் தகவல்களைச் சேகரிக்கலாம்; ஆனால் ஆத்மாவை அறிய முடியாது.

அறியப்பட வேண்டியது வெளியில் இருக்கும் பொருளல்ல; உள்ளே ஒளிரும் உண்மையான "நான்".

உண்மை ஒருபோதும் மறைந்து இருப்பதில்ல; அதை மறைப்பது அஹங்காரம் மட்டுமே.

அஹங்காரம் இருக்கும் வரை, அறியப்பட வேண்டிய அந்தப் பரம உண்மையை அறிய முடியாது.

அஹங்காரம் கரையும்போது, தேடுபவனும் தேடப்படுவதும் ஒன்றாகிவிடுகின்றன.

அறிவைப் பெருக்குவதால் வருவது அல்ல ஞானம்; அது அறியாமையை நீக்குவதால் மட்டுமே வருவது.

அறிவைப் பெருக்குவதால் ஞானம் வருவதில்லை. அறியாமையை அகற்றுவதால் மட்டுமே அது வெளிப்படுகிறது.

மனம் எண்ணற்ற தகவல்களைச் சேகரிக்கலாம்; ஆனால் இதயம் விழிப்புணர்வு அடையாமல் இருக்கலாம்.

கற்றல் நினைவை நிரப்புகிறது; ஆத்ம விசாரம் தவறான எண்ணங்களை அகற்றுகிறது.

உண்மை புதிதாக உருவாகுவதில்லை;

அது மறைவு நீங்கும் போது வெளிப்படுகிறது.

சூரியன் புதிதாக உதிப்பதில்லை; அதை மறைத்திருந்த மேகம் மட்டுமே விலகுகிறது.

ஞானம் பெறப்பட வேண்டிய பொருள் அல்ல; அது நம் உண்மை இயல்பை உணர்வதே.

அறியாமை அகலட்டும்; ஞானம் தானாகவே ஒளிரும்.

அறிவு உணர்ச்சியை வழிநடத்தும்போது மட்டுமே, உள்முகப் பயணம் தொடங்குகிறது.

உணர்ச்சிகள் எதிரிகள் அல்ல; அவற்றிற்கு சரியான வழிகாட்டுதல் தேவை.

கட்டுப்பாடற்ற உணர்ச்சி பந்தத்தை உருவாக்கும்; விவேகமுள்ள அறிவு பந்தத்திலிருந்து விடுதலையை அளிக்கும்.

வெளிப்பயணம் அனுபவங்களைச் சேகரிக்கிறது; உள்முகப் பயணம் உள்ளிருக்கும் சாட்சியின் வெளிப்பாட்டில் நிறைவடைகிறது. 

அறிவு உணர்ச்சியை வழிநடத்தும் போது, ஆத்மாவை நோக்கிய பயணம் தொடங்குகிறது; மனம் சமநிலையை அடைகிறது; வாழ்க்கையில் ஒத்திசைவு மலர்கிறது.

அறிவு சேகரிக்கப்படுவது;        ஞானம் அடையப்படுவது.

அறிவு கடன் வாங்கலாம்; ஞானம் வாழ்ந்து உணரவேண்டும்.

அறிவு புத்தியை தகவலால் நிரப்புகிறது; ஞானம் புத்தியை ஒளியாக மாற்றுகிறது.

நூல்கள் பல படித்தாலும் உண்மை அறியப்படாததாக இருக்கலாம்.

ஆழ்ந்த சிந்தனை மற்றும் விசாரணை மூலம் அறிவு பக்குவநிலையை அடைந்தால், அது ஞானமாக மாறுகிறது.

அறிவு சொல்லப்பட்டதை அறியச் செய்கிறது; ஞானம் மெய்ப்பொருளை உணர்த்துகிறது.

ஞானப் பாதையில் ஞானமே நிறைவு; அறிவு ஞானத்திற்கான வழிகாட்டி மட்டுமே!?

அறிந்திடல் அறிந்திட, அறியாமை அழிந்திடும்; அறியாமை அழிந்திட, அறிந்திடல் அறிந்திடும்!?

அறிய வேண்டியது அறிந்திட, பொய்யானது தானே விலகும்.

அறியாமை கரையக் கரைய, அகங்காரம் தன் ஆசனத்தை இழக்கும்.

அந்த அமைதியான அழிவில், தேடுபவன் இல்லை—உண்மை தானே வெளிப்படும். 

அறியாமை முற்றும் அழிந்திட, அறிவு புதிதாய் வருவதில்லை—உள்ளிருக்கும் ஆத்மாவின் ஒளி வெளிப்படுகிறது.

ஆக, அகங்காரத்தின் முடிவே ஆன்மாவின் விடியல்; ஆன்மாவின் வெளிப்பாடே அறியாமையின் முழு அழிவு.

அகந்தை அழியும் இடம்; ஆண்டவனை அறியும் இடம்.

அகந்தை கரையும் இடத்தில்தான் ஆண்டவன் வெளிப்படுகிறார்.

கடவுள் வெளியில் அடையப் படுவதல்ல; “நான் செய்கிறேன்” என்ற பொய் மறையும் போது, உள்ளார்ந்த சத்தியம் பளிச்சிடுகிறது.

அகந்தை நிற்கும் வரை உண்மை மறைந்தே இருக்கும். 

அகந்தை அழியும் பொழுது, தேடிய ஆண்டவன் நம்முள் இருப்பதை உணர்வோம்.

அறிவு பலவிதத்தில் நம்மை வளப்படுத்தலாம்; ஞானம் மட்டுமே ஆன்ம நிறைவைத் தரும்.

அறிவு தகவல்களைச் சேர்க்கும்; ஞானம் அறியாமையை அகற்றும்.

அறிவு புத்தியை வளர்க்கும்; ஞானம் விழிப்புணர்வை விரிவாக்கும்.

அறிவாளி உலகை வியக்க வைக்கலாம்; ஞானி உலகை விழிக்க வைப்பார்.

அறிவு பலவற்றை வளப்படுத்தும்; ஞானம் தன்னை உணரவைக்கும்.

அறிவு ஆத்மஞானத்தின் முன் பணியும்போது, வாழ்க்கை அமைதியாக மலர்கிறது.

ஏனெனில், அறிவு வாழ்வதற்கான கருவி மட்டுமே; ஞானம் உண்மையாக இருப்பதற்கான கலை.

அறியா அறிவினை அறிந்தவர் என்றும் அழுவதும் இல்லை; அயர்வதும் இல்லை.

புத்தக அறிவால் மட்டும் அறிய முடியாத அந்த பேரறிவை அறிந்தவன் வாழ்க்கையின் ஏற்றத் தாழ்வுகளால் அசைக்கப்படமாட்டான்.

ஏனெனில் அவன் தொட்டிருப்பது எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் அற்ற அமைதியான சாட்சிச் சித்தத்தை.

துயரம் மனதை வந்தடையலாம்; சோர்வு உடலைத் தொடலாம்; ஆனால் உள்ளுறை ஆன்மநிலை எப்போதும் அசையாது நிற்கும். 

ஆன்மாவை அறிந்தபின் அழுகைக்கும் இடமில்லை; அயர்ச்சிக்கும் ஆதிக்கமில்லை.

சான்றோன் வாழ்க்கையை விட்டு ஓடுவதில்லை; அனைத்தையும் கடந்த ஒளியில் நிலைத்திருக்கிறான்.

அஹங்காரம் இல்லாமல் வளர முடியாது; 

அஹங்காரம் இருந்தால் மலர முடியாது.

வாழ்க்கையின் ஆரம்ப கட்டங்களில் அஹங்காரத்திற்கு அவசியமான இடம் உண்டு.

அது மனிதனுக்குத் தனித்தன்மை, திசை, முயற்சி, இலட்சியம், “நான் யார்” என்ற உணர்வை வழங்குகிறது.

அஹங்காரத்தின் மூலமாக மனிதன் கற்றுக் கொள்கிறான்,

போட்டியிடுகிறான், சாதிக்கிறான், உலகில் தனது இடத்தை நிலைநிறுத்துகிறான்.

இது தான் வளர்ச்சி — வெளிப்புற, சமூக, மனநிலை வளர்ச்சி.

சிறிதளவு அஹங்காரம் இல்லாமல் மனிதனால் செயல்படவும், முயற்சிக்கவும், வாழ்க்கையின் வெளி உலகில் முன்னேறவும் முடியாது.

அந்த அளவில் அஹங்காரம் ஒரு பயனுள்ள கருவி; அது மனிதனை நிற்கவும், நடக்கவும், நிலைத்திருக்கவும் உதவுகிறது.

ஆனால் அதே அஹங்காரம் உள் மலர்ச்சிக்குத் தடையாக மாறுகிறது.

அஹங்காரம் மேலோங்கும்போது ஒப்பீடு, பாதுகாப்பின்மை, பெருமை, இழப்பின் பயம், அங்கீகாரம் தேடும் மனநிலை — இவை அனைத்தும் மனதை ஆக்கிரமிக்கின்றன.

மனம் எப்போதும் கலக்கத்தில் இருக்கும்; ஒரு உருவத்தைப் பாதுகாப்பதும், ஏதோ ஒன்றை நிரூபிப்பதும் அதன் நிரந்தரப் பணி ஆகிறது.

அத்தகைய நிலையில் வெற்றி இருக்கும் — ஆனால் அமைதி இருக்காது; சாதனை இருக்கும் — ஆனால் ஆனந்தம் இருக்காது.

உள்ளொளி மலர முடியாது, ஏனெனில் அஹங்காரம் மனத்தை மறைத்துக் கொண்டிருக்கும்.

மலர்தல் என்பது உள் அமைதி, தெளிவு, மௌனமான நம்பிக்கை கொண்ட வாழ்க்கை.

அதற்கு அஹங்காரத்தை அழிக்க வேண்டியதில்லை; அதன் எல்லைகளை உணர்வதே போதும்.

அஹங்காரம் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது, அடையாளமாக மாறாமல் இருக்கும் போது, வளர்ச்சி தொடரும் — ஆனால் உள் கலக்கம் இல்லாமல்.

மனிதன் செயல் படுகிறான்; ஆனால் “நான்” என்ற சுமையால் கட்டுப்படுவதில்லை.

முயற்சி இருக்கும்; ஆனால் பதற்றம் மறையும்.

இதுவே உண்மையான முதிர்ச்சி —வெளிப்புற வளர்ச்சிக்காக அஹங்காரத்தை அனுமதித்து, உள் ஒளியை மறைக்க அதற்கு இடம் கொடுக்காமல் பார்த்துக் கொள்வது.

அஹங்காரம் பின்னடையும்போது அறிவு (Awareness) முன்னேறுகிறது. அந்த அறிவின் வெளிச்சத்தில் வாழ்க்கை உள்ளிருந்து மலரத் தொடங்குகிறது.

அமைதியாக இருக்கிறோம் என்பதை அறியாமலே அமைதியாக இரு.

சில தருணங்களில் அமைதி தானாகவே வரும். நாமே அமைதியாக இருக்க முயற்சிப்பதில்லை; ‘சாந்தமாக இருக்க வேண்டுமே’ என்று கூட நினைப்பதில்லை. நாம் இருக்கிறோம் — அதுவே போதும். எதுவும் விசேஷமாக நடைபெறவில்லை; ஆனாலும் உள்ளே எல்லாம் அமைதியாக இருக்கிறது. அந்த அமைதி பேசப்படுவதுமில்லை, சொல்லப்படுவதுமில்லை — பெயரிடப்படாத அமைதியாக இருக்கிறது.

உதாரணமாக, தனியாக நடந்து கொண்டிருக்கையில், மழையை பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், அல்லது அதிகாலை நேரத்தின் அமைதியை ரசிக்கையில் — அப்போது ‘நான் அமைதியாக இருக்கிறேன்’ என்ற உணர்வு கூட இல்லை. வாழ்க்கை தடையற்று ஓடுகிறது. ‘சிந்தனை’ திரும்பிவந்த பின்பே, அது அமைதியான தருணம் என்று தெரிகிறது. அந்த தருணத்தில் அமைதி இயல்பாகவே இருந்தது.

உள்ளத்தில் அமைதி என்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டுமெனில் அது இவ்வாறே இருக்க வேண்டும். முயற்சி செய்து பிடிக்க வேண்டிய அமைதியாக அது இருக்கக்கூடாது. அது இயற்கையாகவே மனத்தின் பின்னணியாக மாறும் போது, சூழ்நிலைகளால் குலையாத நிலையான நிம்மதியாக இருக்கும்.

ஆத்ம ஞானம் சொல்வது இதுதான். இது எந்த விசேஷ அனுபவமோ உச்ச நிலையில் இருக்கும் பரவசமோ அல்ல; மிக எளிமையான ஒன்று — மனம் எந்தவித அசைவும் இன்றி இயல்பாக அமைதியில் உறங்கும் நிலை. 

அந்த அமைதியில் உள்ளே இருக்கும் ஆனந்தம் வெளிப்பட ஆரம்பிக்கிறது. அது வீட்டிற்கு திரும்பியதுபோல் இயல்பாகவும் நெருக்கமாகவும் தோன்றுகிறது.

அடர்கொண்ட காட்டுக்குள்          அழுது புலம்பாமல்

சுடர்கொண்ட வீட்டுக்குள்  சுகம்காண்ப தெக்காலம்?

அறியாமை என்ற அடர்ந்த காட்டின் உள்ளே அலைந்து கொண்டிருக்கும் வரை அழுகையும் புலம்பலும் தவிர வேறில்லை.

உலகம் கொடுமை எனப் புலம்புகிறோம்; ஆனால், நாம்தான் உண்மையை உணராமல், உள்ளிருந்து வெளிவரக்கூடிய ஆனந்தத்தை உணரத் தெரியாமல், பரிதவிக்கிறோம். 

அகத்தை (மனத்தை) உள்ளே திருப்பும் போது சுகம் இயல்பாக வெளிப்படும்.

சுகம் அங்கு உருவாக்கப் படுவது அல்ல; உள்ளே இருப்பதே வெளிப்படுகிறது.

ஞானம் என்ற சுடர் வீட்டுக்குள் இருக்கிறது. அது தெரியாமல் நாம்தான் வெளியே பயணிப்பதில் குறியாக இருக்கிறோம்.

அன்பு .. அனைவர்க்கும் பொதுவான ஒன்று.

மனிதன் ஆசை வசப்பட்டால் அது காமமாக, பாசமாக மற்றும் பேராசையாக உருவெடுக்கிறது.

மனிதன் தேவைக்கு மட்டும் வாழும்போது, அது மனிதனின் உள்ளத்தில் கருணையாக ஊற்றெடுக்க ஆரம்பிக்கிறது.

அன்பு தன்னிலையில் பொது; அதில் பிரிவு இல்லை, கோரிக்கை இல்லை.

மனம் ஆசைக்கு அடிமையானபோது, அதே அன்பு சிதைந்து விடுகிறது— இன்பம் தேடும்போது காமமாக, பிடித்துக் கொள்ளும்போது பாசமாக, எல்லையின்றி வேண்டும்போது பேராசையாக.

ஆசை அன்பைச் சுருக்குகிறது; தேவை அன்பைத் தூய்மைப் படுத்துகிறது.

மனிதன் தேவைக்கு மட்டும் வாழத் தொடங்கினால், மனத்தின் கலக்கம் குறைகிறது.

அதிகம் வேண்டாத உள்ளத்தில், அன்பு கருணையாக ஊற்றெடுக்கிறது.

கருணை என்பது ஞானம் காரணமாக மேன்மை படுத்தப்பட்ட அன்பு.

ஆசை அடங்கும் இடத்திலே தெய்வீகம் வெளிப்படத் தொடங்குகிறது.

அடித்தளத்தைப் புறக்கணித்து கட்டிடத்தை மேலெழுப்பி அலங்கரிக்கப்படும் முகப்பு; அது நாட்டிற்கு நல்லதா?

தவறான கண்ணோட்டத்தை எப்போது மாற்றப் போகிறோம்?

அடித்தளத்தைப் புறக்கணித்து மேலெழுப்பப்படும் உயரம் — அது முன்னேற்றமல்ல; வீழ்ச்சியின் தாமதம்.

சத்தத்தாலும் எண்ணிக்கையாலும் நாடு உயராது. மதிப்புகள் இல்லையெனில் வடிவங்கள் பொய்யாகும். ஒழுக்கமின்றி சுதந்திரம் சிதையும்.

உண்மையான வளர்ச்சி கண்ணுக்குத் தெரியாத வேர்களில் துவங்குகிறது.

நோக்கத்தைச் சரிசெய் — நாடு தானாக உயர்ந்துவிடும்.

அன்பு எதையும் கோராது; ஆசை அனைத்தையும் கோரும்.

அன்பு நிறைவிலிருந்து பாய்கிறது; ஆசை வெறுமையிலிருந்து எழுகிறது.

அன்பு கொடுக்க விரும்புகிறது; ஆசை கைப்பற்ற விரும்புகிறது.

அன்பு நிறைவைத் தருகிறது; ஆசை குறைவையேத் தரும்.

அன்பு விடுவிக்கிறது; ஆசை கட்டிப்போடுகிறது.

அன்பு மற்றவரில் இறைத்தன்மையைக் காண்கிறது; ஆசை மற்றவரை ஒரு பொருளாகவே பார்க்கிறது.

எதிர்பார்ப்பு முடியும் இடத்தில் அன்பு மலர்கிறது; ஆசை தொடங்கும் இடத்தில் அமைதி மறைகிறது.

ஆசையை பக்தியாக மாற்று; மனதை கருணையாக மலரச் செய்.

அப்போது உறவுகள் வழிபாடாகும்; வாழ்க்கை தெய்வீகத்தின் வெளிப்பாடாகும்.

அஹங்காரம் இருக்கும்வரை பணிவு மலர முடியாது.

அஹங்காரமும் பணிவும் ஒரே இதயத்தில் நிலைக்க முடியாது.

'நான்' பெருகும் இடத்தில் பணிவு மறைந்தே இருக்கும்.

பணிவு முயற்சியால் உருவாகாது; அது அஹங்காரம் கரையும்போது மலர்கிறது.

அஹங்காரம் அங்கீகாரத்தை நாடும்; பணிவு எதையும் நாடாது.

அஹங்காரம் பிரிக்கிறது; பணிவு ஒன்றிணைக்கிறது.

வாழ்க்கை அஹங்காரத்தைப் பெருக்குவதற்காக அல்ல; அதைக் கரைப்பதற்காகவே. அப்போது பணிவு ஒரு குணமல்ல; அது நம் இயல்பாக மலர்கிறது.

பணிவு என்பது அஹங்காரத்தை வெல்வதால் வருவது அல்ல; அஹங்காரம் கரைவதால் ஏற்படும் இயல்பான விளைவு.

'நான்' தலைநிமிர்ந்திருக்கும்வரை ஞானம் வெளிப்படாது; 'நான்' தலைகுனியும்போது ஆன்ம ஒளி தானாக வெளிப்படும்.

அக வளர்ச்சி மட்டுமே அமைதியான வாழ்க்கைக்கு வழி காட்டும்.

மனிதன் வெளிப்புற வளர்ச்சியிலும், சொத்திலும், சாதனைகளிலும் அமைதியைத் தேடுகிறான்.

ஆனால் வெளியே விரிவடையும் அளவுக்கு, மனம் பல திசைகளில் சிதறி அமைதியை இழக்கிறது.

உண்மையான அமைதி வெளிப்புற விரிவால் அல்ல, உள்முக வளர்ச்சியால் மலர்கிறது.

விழிப்புணர்வு நன்கு உணரப்படும்போது, ஆசைகளின் ஆதிக்கம் குறைந்து, உள்ளம் நிறைவை அடைகிறது.

ஆகவே சான்றோர் வெளி உலகை வெல்ல முயல்வதில்லை; தம்மைத் தாமே அறிய முயல்கிறார்கள்.

ஆகவே சான்றோர் தமது உள்ளத்தை விரிவு படுத்துவதிலேயே கவனம் செலுத்துகிறார்கள்.

ஏனெனில் உள்முக விரிவே அமைதியும் நிறைவும் கொண்ட வாழ்க்கைக்கான கதவைத் திறக்கிறது.

அஹங்காரம் வலுப்பெறும் போது, ஆணவம் அதிகரிக்கும். அந்த நிலையில் இருக்கும் மனிதனிடம் 'பணிவை' எதிர்பார்க்க முடியுமா?

அகங்காரம் வலுப்பெற்றால், அது உறவுகளை இணைக்கும் பாலம் அல்ல—உறவுகளைத் தடுக்கும் சுவர்களாக மாறும்.

பிரிவில் வளரும் ஒன்று பணிவாக மலராது.

அகங்காரம் உரிமை கோரும்; பணிவு அரவணைக்க கற்றுக் கொள்கிறது.

 “நான்” அதிகாரமிக்க இடத்தில் இருந்தால், “நாம்” என்பதற்கு அங்கு இடமில்லை.

அகந்தை என்பது சுய முக்கியத்தின் நிழல்.

உண்மையான பணிவு வலுக்கட்டாயமல்ல—அது அஹங்காரம் கரைந்தபோது மட்டுமே வெளிப்படும்.

“நான்” கரையும் இடத்தில் உண்மை அமைதியாக ஒளிர்கிறது. உள்ளம் சத்தமின்றி காலியானால்—அங்கே கருணை மென்மையாக பேசும்.

அண்டத்து நாயகன்          பிண்டத்துள் இருக்கின்றான்.

உள்ளிருக்கும் நாயகனை        உருக்கொள்ளத் தெரியாமல்

ஊரெல்லாம் சுற்றுகின்ற    உறவுகளைப் பாரேண்டி!?

அண்டங்களை ஆளும் பரம்பொருள், எங்கோ வானங்களில் இல்லை; நம் பிண்டமான உடலுக்குள்ளேயே உறைகின்றான்.

ஆனால் மனிதன், தன்னுள் உறையும் அந்த நாயகனை உணரத் தெரியாமல், வெளியில் தேடிக் கொண்டே அலைகிறான்.

உறவுகள், இடங்கள், பொருள்கள்—இவையெல்லாம் சந்தோஷம் தரும் என நம்பி, ஊரெல்லாம் சுற்றுகிறான்.

உள்ளே இருக்கின்ற தெய்வத்தை மறந்து, வெளியிலே தேடுவது தான் மனிதனின் அறியாமை.

தேட வேண்டியது வெளியில் அல்ல; உள்ளே.

உள்ளத்தைச் சுத்தமாக்கி, அறிவால் பார்ப்பவனுக்கு—அண்டத்தின் நாயகன், பிண்டத்துள் பிரகாசமாக இருப்பது தெரியவரும்.

ஆன்மிக வாழ்க்கைக்கு அடிப்படையாக வேண்டுவது பரிதவிப்பு இல்லாத அமைதி.

ஆன்மிக வாழ்க்கை சடங்குகளில் தொடங்கலாம்; ஆனால் அது உள்ளத்தின் அமைதியில்தான் மலர்கிறது.

அதன் உண்மையான அடித்தளம், பரிதவிப்பும் பதற்றமும் இல்லாத உள் அமைதியே.

கலங்கிய மனம் இறைநிலையைத் தேடலாம்; ஆனால் இறைநிலையைத் தெளிவாக உணர முடியாது.

உணர்ச்சி அலைகள் அடங்கும்போதுதான், உள்ளிருக்கும் சத்தியத்தின் ஒளி தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

அமைதி என்பது செயலின்மை அல்ல; அது அமைதியான மனத்திலிருந்து பிறக்கும் வலிமை.

எனவே உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை நாடுவதற்கு முன், அமைதியான நிலையான மனதை வளர்த்துக்கொள்.

ஏனெனில் பரிதவிப்பு இல்லாத அமைதியான இதயத்தில்தான் இறைநிலை ஆழமாக உணரப்படுகிறது.

ஆடும் பணியென்று                அலைந்து திரிந்தாலும --     இறைவன் புகழ்  

பாடும் பணியொன்றில் பயணிப்ப தெக்காலம்?

மனிதன் “பணி” என்ற பெயரில் அலைந்து திரிகிறான் — செயல்களில், சாதனைகளில், உலகப் பொறுப்புகளில்.

ஆனால் இறைநினைவு இன்றிய செயல், எவ்வளவு உயர்ந்ததாயினும், முழுமை பெறாது.

இறைவன் புகழைப் பாடுவது வார்த்தைகளால் மட்டுமல்ல; சிந்தனை, செயல், மூச்சு — இவையனைத்தும் இறை ஒழுக்கத்தில் இசைவுறும் நிலையே அது.

அப்போது வாழ்க்கை அலைச்சலாக இருக்காது; அது யாத்திரையாக மாறும்.

ஆகவே சான்றோர் நாடுவது செயலின் பெருமையை அல்ல; இறை உணர்வுடன் கூடிய செயலையே.

ஆணவத்தோடு கூடிய வாழ்வு, அமைதியைத் தராது.

ஆணவம் என்பது அகந்தையோடு கொண்டுள்ள தவறான அடையாளத்தின் வெளிப்பாடாகும்.

அகந்தை எப்போதும் அங்கீகாரத்தையும் உயர்வையும் நாடுகிறது. அதனால் ஒப்பீடும், போட்டியும், மோதலும் உருவாகின்றன. அத்தகைய மனம் நிலையான அமைதியை அறிய முடியாது.

விவேகமும் சுயவிசாரமும் வளரும்போது, "நான்" என்ற அகந்தையின் ஆதிக்கம் மெல்ல மங்குகிறது.

அகந்தை கரையக் கரைய, பணிவு இயல்பாக மலர்கிறது; பணிவு மலரும்போது, ஆணவத்தின் இடத்தை அன்பு நிரப்புகிறது; பிறரைப் பற்றிய தவறான கணிப்புகளைப் புரிதல் மாற்றி விடுகிறது; அமைதி வாழ்க்கையின் இயல்பான நிலையாக வெளிப்படுகிறது.

ஆணவத்தோடு கூடிய வாழ்வு அமைதியைத் தராது; அகந்தையிலிருந்து விடுபட்ட வாழ்வே அமைதியை இயல்பாக வெளிப்படுத்தும்.

ஆழ்மனத்தில் என்ன இருக்கிறது என்று நமக்குத் தெரியாது;   அதற்கு உள்ளே, அதனையும் தாண்டிச் சென்றால் என்ன இருக்கிறது என்பதுவும் தெரியாது.

மொத்தத்தில், ‘நாம் யார்’ என்று தெரியாமலேயே வாழ்க்கையை முடித்து விடுகிறோம்.

உலகைத் தேடும் மனிதன், உள்ளே தேட மறந்து விடுகிறான்.

ஆழ்மனம் அறியப்படாமல் போகிறது; அதையும் தாண்டி இருக்கும் சாட்சியும் கவனிக்கப்படவில்லை.

எண்ணங்களாகவும் வேடங்களாகவும் வாழ்ந்து, அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் சாட்சியை ஆராய மறுக்கிறோம்.

‘நான் யார்?’ என அறியாமல் வாழ்வதே மிகப் பெரிய அறியாமை.

ஆத்ம ஞானம் அடைய வேண்டிய ஒன்றல்ல; எப்போதும் இருப்பதைக் கண்டறிதல்.

கருத்துக்களை விடுத்து விசாரணையைத் தொடங்கினால், மனிதன் வாழ்க்கையின் உண்மையை உணரத் தொடங்குகிறான்.

ஆடாத மனமே அமைதியான வாழ்க்கைக்கு அஸ்திவாரம்.

ஆடும் மனம் சத்தமில்லா இடத்தில் கூட அமைதியை இழக்கச் செய்கிறது. 

ஆனால், எந்தவொரு ஆசைக்கும், பயத்திற்கும், புகழ்ச்சிக்கும் ஆடாத மனம், உள்ளார்ந்த சமநிலையை அடைகிறது.

அமைதி வெளியிலிருந்து உருவாவதில்லை; அது உள்ளத்தில் நிசப்தம் நிலவும்போது எழுகிறது.

எண்ணங்களின் அலைச்சல் அடங்கும்போது, வாழ்க்கை தனது எளிமையை மீண்டும் பெறுகிறது. அமைதி என்பது அசைவின்மை அல்ல— மனத்தின் மேல் ஆதிக்கம்.

அந்த நிலையான அஸ்திவாரத்தின் மீதுதான் அமைதியான வாழ்க்கை எழுகிறது.

ஆடுகின்ற பட்டமொன்று அறுந்துவிழக் கண்டபின்னும் ஓடுகின்ற பாழ்மனது  ஒடுங்குவது மெக்காலம்?

வானில் ஆடும் பட்டம் தன் நூலின் பலவீனத்தை மறந்து விடுகிறது; நூல் அறுந்தவுடன் அதன் உயர்வு வீழ்ச்சியாகிறது.

அதுபோலவே மனித மனமும்—புகழ், பொருள், இன்பம் என ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்; பலரின் வீழ்ச்சியைக் கண்டபின்னும்.

காண்பதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் போது தான் விவேகம் விழிக்கிறது.

மரணம் என்பது காணும் நிகழ்வு மட்டுமல்ல; விழித்தெழச் சொல்லும் எச்சரிக்கையும் கூட.

நிலையற்றதைத் துரத்தும் மனம் என்றும் அமைதியை அடையாது; உள்முகமாகத் திரும்பும் போதுதான் அதன் ஓட்டம் ஒடுங்கி அமைதியைக் கண்டறியும்.

ஆசையின் பிடியில் சிக்கிக் கொண்ட மனிதனால், நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது கடினம்.

ஆசையில் வாழும் மனிதன் நாளையிலே வாழ்கிறான்;

நேற்றைய நிகழ்வுகளால் அவதிப்படுகிறான்.

அவன் மனம் முன்னே ஓடுகிறது, அல்லது பின்னே நிகழ்ந்தவைகளை சுமக்கிறது; மனிதன் நிற்கும் இடத்தில் அதனால் நிற்க முடிவதில்லை.

ஆசை இன்பத்தை எங்கோ தேடுகிறது; நிகழ்காலம் அதற்கு ஒரு வழித்தடமாகிறது.

ஆசை குறையும்போது கவனம் ஒருமுகமாகிறது. கவனம் கூர்மையனால் நிகழ்காலம் விழித்துக் கொள்கிறது.

நிகழ்காலத்தில் மட்டும் வாழ்வது என்றால், ஆசையை அழிக்க வேண்டும் என்பதல்ல; அது நம்மை நிகழ்காலத்திலிருந்து வெளியே இழுத்துச் செல்ல இடம் கொடுக்காமல், நாம் மேலும், மேலும் வளர வேண்டும் என்பதுதான்.

ஆசை கொண்ட மனிதனுக்கு, அன்பின் அர்த்தம் புரியாது.

ஆசை வெளியில் நோக்கி, “எனக்கு என்ன?” எனக் கேட்கும்.

அன்பு உள்ளே நோக்கி, “நான் என்ன தரலாம்?” எனக் கேட்கும்.

ஆசை ஆட்சி செய்தால், அன்பு பேரமாக மாறுகிறது.

அஹங்காரம் கணக்கிடும்; உண்மையான அன்பு கணக்கற்றது.

ஆசை ஒடுங்கும் இடத்தில் அன்பு மலர்கிறது.

ஆசையிலிருந்து விடுபடுவது இழப்பு அல்ல; ஆசையிலிருந்து விடுபட்டால்தான் அன்பின் அர்த்தம் புரியவரும்.

ஆனந்தம் ...

பிறருக்கு கொடுக்கும்போது, நாம் பெறுவது.

மகிழ்ச்சி பிடிக்கப் பெறுவது அன்று; பகிர்ந்தால் பெருகும் ஒரு வரம்.

பிடித்தால் குறையும்; கொடுத்தால் பெருகும்.

கை கொடுக்கும் பொழுது, இதயம் பூரிக்கும்.

மற்றவரை உயர்த்தும் போது உள்ளம் உயர்கிறது.

எடுத்தலில் இன்பம் இல்லை; அர்ப்பணிப்பில் அது மலரும்.

எண்ணாமல் கொடு; எதிர்பார்ப்பின்றி நேசி. அந்த தன்னலமற்ற ஓட்டத்தில் ஆனந்தம் உன்னை நாடும்.

ஆசை கொண்ட மனம் - அது அவதிகளின் களம்;                       

அன்பு கண்ட மனம் - அது ஆனந்தத்தின் வசம்.

ஆசையால் நிரம்பிய மனம் அவதிகளின் அரங்கம். ஒவ்வோர் ஆசையும் அமைதியை அழிக்கும் விதை.

கிடைத்ததை இழப்போமோ என்ற பயம்; இழந்ததைப் பெறவேண்டுமே என்ற தவிப்பு. இவ்வாறு அது சுழன்றாடிக் கொண்டே இருக்கும்.

ஆனால் அன்பு கண்ட மனம் ஏதும் கேட்காது; ஏதும் குறையென நினைக்காது.

மனம் அன்பால் நிறையும் பொழுது, அதை உள்ளிருந்து பெருகும் ஆனந்தம் வசப்படுத்தும்.

ஆசை கட்டும் இடத்தில், அன்பு விடுவிக்கும்.

ஆசை எரிக்கும் இடத்தில், அன்பு தணிக்கும்.

‘வேண்டும்’ என்பதிலிருந்து ‘பகிர்ந்து கொள்வோம்’ என்ற நிலைக்கு மாறினால் அவதி ஆனந்தமாகும்.

இப்பொழுதில் இரு

( Be in the present )

இப்பொழுதில் இருப்பாயாக—முயற்சியாய் அல்ல, விழிப்புணர்வாய். கடந்தது நினைவு மட்டுமே, எதிர்காலம் கற்பனையே.

அலைபாயும் மனம் காலத்தில் திரியும்; ஆனால் சத்தியம் அதற்கு அப்பால் ஒளிர்கிறது.

அலைபாயும் மனத்தின் சத்தத்திலிருந்து விலகி இருப்பதின் தெளிவில் நிலைபெறு. அங்கே தேடல் இல்லை—மௌன நிறைவு மட்டுமே.

இப்பொழுதில் வாழ்வதே ஆத்மாவில் வாழ்வதாகும்; ஆத்மாவில் நிலைத்து நிற்பதே நித்திய அமைதிக்கு வழிவகுக்கும்.

இறையுணர்வை அறியாத வரை, எந்த அறிவும் முழுமை பெறாது.

அறிவு மனதை நிரப்பலாம்; ஆனால் அது வாழ்க்கையை நிறைவு செய்யாது. ஒருவன் நூல்களை கற்றிருக்கலாம், தகவல்களைச் சேகரித்திருக்கலாம், பல திறமைகளைப் பெற்றிருக்கலாம்; இருப்பினும் ஏதோ ஒன்று குறைவாகவே இருக்கும்.

தகவலை அளிக்கும் அறிவு அறிவுத்திறனை வளர்க்கும்; ஆனால் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் அறிவு மட்டுமே உள்ளார்ந்த ஞானத்தை வெளிப்படுத்தும்.

கல்வியின் உயர்ந்த நோக்கம் வெறும் அறிவைப் பெறுவது அல்ல; தன்னில் தன்னைத் தானே அறிதலாகும்.

அறிவு உள்ளார்ந்த பயணமாக மாறும்போது, அகந்தை மெதுவாக தளர்கிறது, இதயம் பணிவடைகிறது, வாழ்வின் பின்னுள்ள உண்மை வெளிப்படுகிறது.

இறையுணர்வில் முடிவுறாதவரை, எந்த அறிவும் முழுமையானதாக ஆகாது.

இறைவன் மனிதனை எளிமையாகப் படைத்தான்; ஆனால், அவன் பணிவுடன் வாழ்வதற்குப் பதிலாக வாழ்க்கையை சிக்கலாக்கிக் கொள்கிறான்.

இறைவன் மனிதனை எளிமையாகப் படைத்தான்; ஏனெனில் சத்தியம் எளிமையானது, தெய்வீகம் தூய்மையானது.

ஆனால் அகந்தை, ஆசை, மற்றும் தவறான அடையாளங்களால், மனிதன் தன் வாழ்க்கையைத் தானே சிக்கலாக்குகிறான்.

தனது உண்மையான இயல்பை மறந்து, தானே நெய்த வலையில் தானே சிக்கிக் கொள்கிறான்.

பணிவு எளிமையைத் தருகிறது; அகந்தை சிக்கலை உருவாக்குகிறது.

மனிதன் சத்தியத்தின் முன் தலைவணங்கக் கற்றுக் கொள்ளும்போது, பொய்யான அடையாளங்களின் சுமை விலகுகிறது. அப்போது மனம் அமைதியடைகிறது, இதயம் இலகுவாகிறது, வாழ்க்கை தனது இயல்பான ஒற்றுமையை மீட்டெடுக்கிறது.

ஏனெனில் ஆன்மிக வளர்ச்சி புதிதாக ஏதோ ஒன்றாக ஆவதில் இல்லை; நாம் உண்மையில் யார் என்பதை அறியும் அளவிற்கு எளிமையாவதிலே உள்ளது.

இருட்டு என்பது ஒளியின் இல்லாமை; அறியாமை என்பது ஞானத்தின் இல்லாமை.

இருள் என்பது தனித்து நிற்கும் பொருள் அல்ல; அது வெளிச்சம் இல்லாத இடத்திலே மட்டும் தோன்றும். வெளிச்சம் வந்தவுடனே, இருள் எவ்வளவு பழையதாக இருந்தாலும், உடனே மறைந்து விடுகிறது. 

அதுபோலவே, அறியாமையும்; ஞானம் இல்லாதபோது மட்டுமே அது காணப்படுகிறது.

ஞானம் உதிக்கும் தருணத்தில், அறியாமை கரைந்து விடுகிறது.

போராட வேண்டியதில்லை, தள்ள வேண்டியதில்லை. எத்தனை காலங்களின் இருளை ஒரு தீக்குச்சி ஒளி அகற்றுகிறதோ, அவ்வாறே ஞானம் உதித்த உடன் அனைத்து குழப்பங்களும் மறைந்து விடுகின்றன.

உபநிஷத்துக்கள் இதையே போதிக்கின்றன—அறியாமையை அகற்ற வேண்டியது இல்ல, உள்ளே ஏற்கெனவே விளங்கும் ஒளியை உணர்ந்தாலே போதும்.

ஒளியை நாடுபவன் இருளை கடக்கிறான்; ஞானத்தை நாடுபவன் அறியாமையை கடந்துவிடுகிறான்.

'இது’ வெளியேறும் பொழுது, "அது" வெளிப்படுகிறது.

அகந்தையின் நூலால் நெய்யப்பட்ட சிறு “நான்,” ஆசை, பயம், பற்றுகள் போன்றவற்றைக் கொண்டு மனதை வெளியில் இழுத்துச் செல்கிறது.

இந்த நிலையற்ற 'நான்' மனிதனைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் வரை, நித்தியமான “நான்” மறைந்தபடியே இருக்கிறது — மேகத்திற்குப் பின்னுள்ள சூரியனைப் போல.

ஆனால் 'நான்' என்ற பிடி மெல்ல தளரும்போது, ஒரு அமைதி மலர்கிறது. அது வெறுமையின் அமைதி அல்ல; மன நிறைவில் பொங்கும் அமைதி.

அப்போது தேடுபவன் உணர்கிறான்: உண்மையான “நான்” எப்போதும் இருப்பதே; அதை மறைத்தது 'தான்' உருவாக்கிய இரைச்சலே என்று.

அகந்தையின் மறைவு அழிவல்ல — அது உண்மையான இருப்பினை உணர வைப்பதாகும்.

இருட்டு கிழக்கிலிருந்து மேற்கு நோக்கி நகர்கிறது. ஆனாலும், விளக்கு ஒளி வீசினால் அதனால் அறைக்குள் நுழைய முடியாது.

அதுபோலவே விழிப்புணர்வு பெற்ற மனிதனை எந்த துன்பமும் வருத்தாது.

இருள் உலகமெங்கும் நகரலாம்; ஆனால் ஒளி நிறைந்த அறைக்குள் அதனால் நுழைய முடியாது.

அதுபோலவே, துன்பங்கள் வாழ்க்கையில் வரலாம்—மனிதர்களையும் சூழ்நிலைகளையும் தொடலாம்; ஆனால் ஞான ஒளியில் விழிப்படைந்த இதயத்திற்குள் அவை புக முடியாது.

ஏனெனில் ஞானி துன்பத்திலிருந்து ஓடிப்போகிறவன் அல்ல; துன்பத்தை உருவாக்கும் அறியாமையைக் கடந்தவன்.

ஆன்ம ஒளி உள்ளத்தில் பிரகாசித்தால், வேதனை கதவைத் தட்டலாம்; ஆனால் அக அமைதி அசையாது.

உண்மையான ஞானம் என்பது சவால்கள் இல்லாத நிலை அல்ல; சலனமில்லாத மனத்தின் தெளிவு நிலை.

இலைகள் காற்றில் ஆடினாலும், மரம் அசையாது நிற்கிறது; ஏனெனில் அதன் வேர் பூமியுடன் உறுதியாக இணைந்துள்ளது.

அதேபோல் மனம் இயல்பாகவே இடைவிடாது அலைகிறது; ஆனால் மனிதன் தன்னை இறைவனில், சத்தியத்தில், ஆத்மாவில் வேர் ஊன்றிக் கொள்ளத் தெரியாமல் இருக்கிறான்.

பிரச்சனை மனம் அசைவதில் இல்லை; அதன் ஆதாரம் உறுதியற்று இருப்பதே உண்மையான துயரம்.

இறைவனில் வேரூன்றிய மனிதனுக்கு மனம் ஆடினாலும் வாழ்க்கை நிலைத்திருக்கும்.

இலைகளை நிறுத்த முயலாதே; வேர்களை உறுதிப்படுத்து.

கவனம் முழுவதும் இறைவனிடம் இருந்தால், மனம் அலைபாய்வது தானாக நின்றுவிடும்.

இன்பம் வெளியில் இருந்து வருகிறது; ஆனந்தம் உள்ளிருந்து மலர்கிறது.

இன்பம் ஏதோ ஒன்றின் காரணமாக வருகிறது; ஆனந்தம் எதுவும் இல்லாத போதும் நிலைத்திருப்பது.

இன்பம் பொருள், மனிதர், சூழ்நிலை சார்ந்து வருகிறது; ஆனந்தம் ஆன்மாவை உணர்ந்தபின் மலர்கிறது.

வெளியில் கிடைக்கும் இன்பம் தற்காலிகமானது; உள்ளிருந்து பெருகும் ஆனந்தம் நிரந்தரமானது.

பொருள் மாறினால் இன்பம் மறையும்; மனம் ஆன்மாவில் நிலைத்தால் ஆனந்தம் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.

அதனால் சான்றோன் வெளியுலகின் பொலிவை நாடுவதில்லை; உள்ளத்தில் அமைதியை, ஆனந்தத்தைத் தேடுகிறான்.

இன்றைய நிகழ்வுக்குக் காரணம், நேற்று நடைபெற்ற நிகழ்வின் பதிவுகள்; நாளைய நிகழ்வு, இன்றைய நிகழ்விற்குப் பின் நாம் செய்யும் மாற்றத்தைப் பொறுத்தது.

இன்று உங்கள் மனம் எப்படி பதிலளிக்கிறது, மகிழ்ச்சி அல்லது கலக்கம் எப்படி தோன்றுகிறது—இவை அனைத்தும் ஒரே இரவில் உருவானவை அல்ல. நேற்றைய எண்ணங்கள், பழக்கங்கள், அவற்றில் உருவான சுவடுகள்—அவற்றின் மெதுவான வளர்ச்சியே இன்றைய அனுபவம். இதில் சரி செய்ய எதுவும் இல்லை; குற்றம் சாட்டவும் யாருமில்லை. இருப்பதுபோலவே இதைப் பாருங்கள். அந்த பார்வைதான் மென்மையைக் கொண்டு வருகிறது. 

"வாழ்க்கை, முன்பு விதைத்ததையே இன்று பிரதிபலிக்கிறது."

எதிர்காலத்தைப் பற்றி கவலைப்படுவதும் தவறு. எதிர்காலம் என்பது தனியாக சென்று கட்டப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல. இந்த நிமிடத்தில்—இந்த சுவாசத்திலேயே—அது அமைதியாக உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த நொடி பதற்றத்துடன் வாழப்பட்டால், நாளையும் அதே பதற்றம் தொடரும். இந்த நொடியில் சாந்தம், பொறுமை, ஏற்றுக்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றுடன் வாழப்பழகினால், நாளை இயல்பாகவே அமைதியைக் கொண்டு வரும்.

எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க முயலுங்கள். கோபம் எழும்போது, அதை ஊட்டமளிக்காமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். பயம் வந்தால், அதைப் பற்றிக் கொள்ளாமல் கடந்து செல்ல அனுமதியுங்கள். மகிழ்ச்சி தோன்றினால், அதை பிடித்துக் கொள்ள முயலாதீர்கள்.

நிகழ்காலத்தில் நாம் கடைப்பிடிக்கும் எளிய நேர்மை—எந்த போராட்டமும் இன்றி—வாழ்க்கையை மறுவடிவமைக்கிறது.

மாற்றத்திற்காக எதையும் வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்க முயற்சிக்காமல்

விழிப்புடன் வாழத் தொடங்கும்போது, மனம் அமைதியாகி விடுகிறது; இதயம் இலகுவாகிறது. அந்த உள் அமைதியிலிருந்து, எதிர்காலம் முயற்சி இன்றி உருவாகிறது.

“ஆனந்தம் நாளைக்கான வாக்குறுதி அல்ல—இந்த நொடியை நீங்கள் எப்படி வாழ்கிறீர்கள் என்பதுதான் அதன் வெளிப்பாடு.”

உள்ளம் எதையும் பிடிக்காமல் இருந்தால், அதில் ஒரு அமைதியான நிறைவு எழுகிறது.

ஆத்மாவிலிருந்து வெளிப்படும் ஆனந்தத்தை உணரும் தருணம் அது.

உள்ளம் எதையும் பிடிக்காமல் இருந்தால், அது வெறுமை அல்ல — பந்தத்திலிருந்து விடுதலை.

அந்த அகம் வெறுமையாகும் போது ஒரு அமைதியான நிறைவு எழுகிறது. தேடாமல் இருந்தும் ஏதோ ஒன்று மலர்கிறது. அது பொருளினால் வரும் இன்பம் அல்ல; அது ஆத்ம அமைதி.

ஆசை கரைந்திடும் போது அமைதி தானே தோன்றுகிறது.

உருவாக்கப்பட்டது அல்ல; பெறப்பட்டதும் அல்ல — அது உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்தின் வெளிப்பாடு.

உண்மையான வலிமை வெளியில் தெரியாது.

சத்தம் போடும் வலிமை—பலவீனம்; அமைதியாக இருக்கும் வலிமை—சக்தி.

மலை தன் உயரத்தைச் சொல்லாது; ஆனாலும், ஆறுகள் அதற்குத் தலைவணங்கும்.

சத்தம் பலவீனத்தின் சொத்து; அமைதி வலிமையின் அடையாளம்.

தன்னை நிரூபிக்க நினைப்பவன் என்றும் அமைதியை அடைவதில்லை; அடைந்தவன் அதை நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை.

எதையும் தாங்கும் இதயம் அடக்கத்தில் வலிமையாகவும், தாழ்மை நிறைந்ததாகவும், மன்னிக்கும் குணம் கொண்டதாகவும் இருக்கும்.

வலிமையாகத் தோன்றாதே—உள்ளே வலிமையாக மாறு.

உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தெரியாத மனிதன், அவனது அகந்தையின் காரணமாக வாழ்க்கையில் பலவிதமான துன்பங்களை சந்திக்க நேரிடும்.

அகந்தையால் நிறைந்த மனம் தெளிவாக காணாது; புரிந்து கொள்வதற்கு முன் எதிர்வினையாற்றி, கற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக துன்பப்படுகிறது.

ஏனெனில் அகந்தை புகழையும், ஆதிக்கத்தையும், எதிர்பார்ப்புகளையும் நாடுகிறது; ஆகவே சிறிய நிகழ்வுகள்கூட அதன் அமைதியை குலைக்கின்றன.

உணர்ச்சிகள் கட்டுப்பாடின்றி ஆட்சி செய்தால், அமைதி மெதுவாக விலகுகிறது; உறவுகள் பலவீனம் அடைகின்றன; ஞானத்தின் தெளிவும் மங்குகிறது.

ஆனால் விழிப்புணர்வில் நிலைத்து, பணிவோடு வாழ்பவன் உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாவதில்லை; அவற்றை அறிந்து கையாளக் கற்றுக்கொள்கிறான்.

ஆகவே சான்றோர் தேடுவது அகந்தையின் திருப்தியை அல்ல, உள்ளத் தெளிவையும், சுயக்கட்டுப்பாட்டின் அமைதியையும்தான்.

உன்னிடம் தேடி                            உள்ளமது ஊர்ந்துசெல்ல

தன்னலம் தான்மறக்கும் தயைபெறுவ தெக்காலம்?

உலகை நோக்கி அலைபவன் எண்ணங்களில் சிக்கிக் கொள்கிறான்;

இறையை நோக்கி நகர்பவன் உள்ளத்தில் அமைதியைக் கண்டடைகிறான்.

மனம் வெளியில் ஓடும்வரை தனிமையும், தளர்ச்சியும் தொடர்கின்றன; அது இறைநினைவில் ஊர்ந்துசெல்லும் போது அகந்தையின் சுவர்கள் கரைகின்றன.

தன் உலகமே அனைத்துமென்று நினைத்தவன் துயரத்தின் வட்டத்தில் சுற்றிக்கொண்டே இருப்பான்; இறையருள் வேண்டி ஏங்கும் உள்ளம் மட்டுமே தன்னையே மறக்கும் பரந்த அன்பை அறிகிறது.

ஆகவே சான்றோர் விரும்புவது உலக வாழ்க்கையிலிருந்து விடுதலை பெறுவது மட்டுமல்ல; இறை உணர்வில் அகந்தை கரைய வேண்டும் என்ற எண்ணமும்தான்.

அங்கே மனம் மௌனமாகிறது; மௌனத்தில் அருள் மலர்கிறது.

உள்முக வளர்ச்சியில் கவனம் செலுத்து; இல்லையெனில் வாழ்க்கையை வருத்தத்துடன் முடிக்க நேரிடும்.

வயதில் மட்டும் வளராதே; ஞானத்தில் உள்முகமாக வளரு.

உடல் இயல்பாக முதிரலாம்; ஆனால் மனமும் இதயமும் விழிப்புணர்வில் முதிர வேண்டும்.

உள்முக வளர்ச்சியின்றி கழியும் ஒவ்வொரு நாளும் வீணே கழிகிறது.

வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய தோல்வி இறப்பல்ல; "நான் யார்?" என்பதை அறியாமலேயே வருத்தத்துடன் வாழ்வை முடிப்பதே.

உள்முக வளர்ச்சியைத் தேர்ந்தெடு; அப்போது வாழ்க்கை வருத்தமாக அல்ல, நிறைவாக மலரும்.

உள்ளம் தெளிவாகி  உணர்ச்சியெல்லாம் ஒளியாகி    கள்ளமிலாப் பெருவாழ்வில்  கனிந்திருப்ப தெக்காலம்?

உள்ளம் தெளிந்தால், உணர்ச்சிகள் கலங்காது — ஒளியாகின்றன.

புறத்தில் தேடும் புனிதம் உள்ளத்திலேயே நிறைந்திருக்கிறது.

உணர்ச்சியின் எழுச்சியில் உண்மை மறைக்கப் படுகிறது.

அறிவு உதயமானால், வாழ்க்கை கனிந்து அமைதியாகிறது.

கள்ளமற்ற வாழ்வு வெறும் வாழ்க்கை அல்ல — மலர்ச்சி.

அந்த மலர்ச்சி அஹங்காரம் விலகும் கணமே தொடங்குகிறது.

இதுவே, சுவாமி சின்மயானந்தர் கூறும் “இப்போதே உணர வேண்டிய ஞானம்”.

உச்சிக்கு கீழமர்ந்து            உறங்காமல் இருக்கின்றான்.

மச்சுவீடு பாதை செல்ல குச்சியொன்று கையிலுண்டு.

மச்சுவீடும் குச்சியும்                      மறந்து போன பாவியடி?

உச்சியில் உறங்காமல் இருப்பவன் பரமாத்மா; சகஸிர தளத்தில் சாட்சி சைதன்யமாகப் பிரகாசிக்கின்றான்.

அந்த உச்சியை அடைய மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பாதை சுழுமுனை நாடி; சக்கரங்களைத் தாண்டி மேலே இழுத்துச் செல்லும் அறிவின் வழி.

சகஸிரதளம் இலக்கு; சுழுமுனை அதற்கான சாதனம். ஆனால் இரண்டும் இருப்பதை மறந்து, வெளிப்புற வாழ்க்கையில் அலைவது தான் மனிதனின் வீழ்ச்சிக்கு காரணமாகிறது. இது பாவம் அல்ல; ஆத்மாவை மறந்த நிலை.

உள்ளே ஏறும் வழி இருந்தும், வெளியே அலைகிற மனமே பந்தங்களை உருவாக்குகிறது.

அறிவு திரும்பி சுழுமுனை வழியாக மேலே உயர்ந்தால், உச்சியில் விழித்திருப்பவன் தன்னை விட்டு என்றும் விலகவில்லை என்பது புரியும்.

உள் விரிவு (Inward expansion) வெளி விரிவாக ‘இறைவனை’ வெளிப்படுத்தும்.

உள்ளே நீங்கள் உணர்வதே, வெளியே நீங்கள் வெளிப்படுத்துவது. 

விழிப்புணர்வு ஆழமடையும் போது, வாழ்க்கை விரிவடைகிறது. உங்களின் உள்ளக வெளி திறக்கும்போது, நீங்கள் அனுபவிக்கும் உலகமும் திறக்கப்படுகிறது.

இறைவன் ஆகாயத்தில் எங்கோ காத்திருப்பவன் அல்ல; அமைதியான இதயத்தில், சுதந்திரமான மனத்தில், அகந்தையற்ற இருப்பில் ஒளிரும் சான்னித்யமே இறைவன்.

உள் விரிவு என்பது உங்கள் கவனத்தை உள் உலகிற்குத் திருப்புவது; எண்ணங்களை கவனிப்பது; அகந்தையை மென்மையாக்குவது; பயங்களை கரைப்பது; மனத்தின் கீழே இருக்கும் அமைதியை உணர்வது. 

இந்த விழிப்புணர்வு வளர வளர, “நான், எனது, எனக்காக” என்ற குறுகிய உணர்வு மெதுவாக கரைந்து விடுகிறது. தனித்த, சிறிய ‘நான்’ என்ற நிலையில் வாழாமல், அனைத்துடனும் இணைந்திருக்கும் உணர்வு பிறக்கிறது. 

இதுவே உண்மையான ஆன்மீக விரிவு — வெளியே செல்லும் இயக்கம் அல்ல; உள்ளே செல்லும் இயக்கம்.

அந்த உள்ளார்ந்த நிறைவிலிருந்து புரிதல் பிறக்கிறது; பணிவு பிறக்கிறது; கருணை பிறக்கிறது. 

அன்பை நீங்கள் முயன்று உருவாக்க வேண்டியதில்லை; அது உங்கள் இயல்பாகவே மாறிவிடுகிறது. அந்த இயல்பான வெளிப்பாட்டில், நீங்கள் பேசும் விதத்திலும், செயல்படும் விதத்திலும், உறவாடும் விதத்திலும் தெய்வீகம் தெளிவாகப் புலப்படுகிறது. 

இறைவன் ஒரு நம்பிக்கையாக இல்லாமல், உயிருள்ள நறுமணமாக மாறுகிறான்.

நீங்கள் உங்கள் உள்ளத்தின் ஆழங்களை ஆராய ஆராய, வெளி உலகில் புனிதம் மேலும் மேலும் வெளிப்படுகிறது — மனிதர்களில், இயற்கையில், மௌனத்தில், சவால்களில்கூட. 

அதனால்தான் உள் விரிவே உண்மையான பக்தி.

இதயம் விசாலமாகும் போது, இறைவன் வெளிப்படுவதை உணர முடிகிறது. உள்ளே அமைதி நிறையும்போது வாழ்க்கை கோயிலாக மாறுகிறது.

உள்ளே யார் சிந்திக்கிறார்கள்? அது என்ன சக்தி? வேறு யாரும் இல்லை, அதுவும் உங்கள் மனமே. அந்த மனத்துக்கு இரண்டு திசை உள்ளது. 

அது உடலின் நோக்கில் சிந்தித்தால் — “என் வசதி, என் வேதனை, என் பெயர், என் வெற்றி, என் தோல்வி” — வாழ்க்கை பாரமாகத் தோன்றுகிறது. சிறிய தாக்குதலும் பெரிய காயமாக உணரப் படுகிறது; சிறிய தடையும் பெரும் துன்பமாக தெரிகிறது. துன்பம் சூழ்நிலையால் அல்ல, மனம் உடலுடன் தன்னை ஐக்கியப் படுத்திக் கொள்வதால் இது நேர்கிறது.

அதே மனம் ஆத்மாவை நோக்கி திரும்பும் போது, உள்ளே ஒரு நிசப்தமான மாற்றம் நிகழ்கிறது. “நான் உடலல்ல” என்ற நுண்மையான உணர்வு பிறக்கிறது. உடலில் வலி இருந்தாலும், அது நம்மை துன்புறுத்தாது. அங்கே ஒரு மென்மையான ஆன்ம ஜோதி உண்டு. அது நம்மை ஆழப்படுத்துகிறது.

இந்தத் தெளிவு வளர வளர, அஹங்காரம் (ego) தன் பிடியை இழக்கிறது.

அஹங்காரம் வாழ்வது “இது எனக்கு நடந்தது” என்ற சிந்தனையில்தான்.

மனம் ஆத்மாவில் நிலைத்து நின்றால், அந்த “எனக்கு” என்ற கருத்து மெலிதாகிறது. நாம் செயலில் தொடருகிறோம்; ஆனால் சுமையில்லாமல், பற்றுதல் ஏதும் இல்லாமல்.

இந்த சுதந்திரத்தில் அமைதி இயல்பாக மலர்கிறது. நமது சந்தோஷம் வெளி இன்பத்திற்கும் துன்பத்திற்கும் கட்டுப்படாது. 

ஆனந்தம் என்பது நான் யார் என்பதைப் பார்ப்பதிலிருந்தே உருவாகிறது. 

அந்தப் பார்வையின் ஒளியில், அஹங்காரம் முயற்சியின்றி நிழல் போல் மறைந்து விடுகிறது.

உடல் - - அதிகமான பாரத்தை தாங்காது; கீழே இறக்கி வைத்துவிடும்.

மனம் - -  எவ்வளவு பாரத்தை ஏற்றினாலும் மறுக்காது; ஆனால், பாரத்தின் அளவு கூடினால் அது நம்மை பயித்தியமாக்கி விடும்.

உடல் நேர்மையானது. அதிக பாரம் என்றால், அதை உடனே கீழே வைத்துவிடும்.

மனம் வஞ்சகமானது. எந்த பாரத்தையும் மறுக்காது. எண்ணம் மீது எண்ணம் ஏற்றிக்கொண்டு, கவலையாக மாறி, பின்னர் நம்மை பயித்தியமாக்கி விடுகிறது.

ஞானம் என்பது மனத்தை வலுப்படுத்துவதில் இல்ல; அதை இலகுவாக்குவதில் உள்ளது.

தேவையற்ற எண்ணங்களை இறக்கிவிட்டால், மனம் தனது இயல்பான அமைதியை அடையும்.

ஞானம் என்பது மனதில் உள்ள தேவையற்ற சுமைகளை விட்டெறிவதில்தான் இருக்கிறது.

உயர் நிலையில் இருந்தாலும், ஒரு பணியாளன் என்ற மனநிலையில் செயல்படும் போது, ஆணவம் தானே வெளியேறிவிடும்.

உயர் நிலைக்கு ஏறுவது எளிது; பணியாளனாய் நிற்பது கடினம்.

அகந்தை எப்போதும் அரசனாய் அமர விரும்பும். ஆனால் உண்மையான ஆட்சிமையின் லட்சியம், பிறரை ஆளும் திறன் அல்ல — தன்னுடைய அகந்தையை அடக்கும் திறன்.

பணிவுடன் சேவை செய்வதே மனத்தைப் புனிதப்படுத்தும்.

சேவையில் ‘நான்’ என்கிற ஆணவம் கிடையாது. 

உண்மையான குரு, தன்னை குருவாகப் பறைசாற்றமாட்டார்; சேவையாய் வெளிப்படுத்துவார். அங்கு பகட்டை வெளிப்படுத்தும் பெருமை கரைகிறது.

ஆக பிறரிடமிருந்து மரியாதையை எதிர்பார்ப்பதை மறந்து சேவை மனப்பான்மையுடன் கூடிய செயல் மலரும் போது, அகந்தை தாழ்ந்து ஆத்மா வெளிப்படுவதை உணர முடியும்.

உள்முகப் பயணம் செல்ல விரும்பினால், தேவைப்படும் இடத்தில் "முடியாது " என்று சொல்லும் தைரியத்தை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

உள் நோக்கிச் செல்லுதல் கால்களின் பயணம் அன்று; அது மனத்தின் இயல்பு.

உலகம் பல நேரங்களில் “ஆம்” எனச் சொல்லத் தூண்டும்; ஆனால் சாதகர் வளர்வது சரியான “இல்லை”யில் மட்டுமே.

மனதை பலவீனப்படுத்துவதை நிராகரிப்பது இழப்பு அன்று — அது வலிமை.

தேவையற்றதைத் தவிர்ப்பது தடை அன்று —அது தெளிவு. 

தேவைப்படும் இடத்தில் “இல்லை” எனச் சொல்லும் தைரியம் வந்தால், மனம் இயல்பாக உள்ளே திரும்பும். அதனால், அங்கு ஆத்மா ஒளிர்வதை உணரக்கூடிய வாய்ப்பு கிட்டும்.

உண்மையான ஞானத்தைத் தாங்கி நிற்கும் தூண்கள் --'இணக்கம்' மற்றும் 'பணிவு'.

உண்மையான ஞானம் சாதனை அல்ல; அது விழிப்பு. அதன் கோவில் இரண்டு தூண்களில் நிற்கிறது — 'இணக்கம் மற்றும் 'பணிவு'.

இணக்கம் இரண்டு மேடைகளில் இசைக்க வேண்டும் — உள்ளிலும், வெளியிலும்.

உள்ளார்ந்த இணக்கம் மனக் குழப்பங்களை சீரமைக்கிறது; உள்ளே அமைதி இல்லையெனில் வெளி அமைதி வெறும் வேஷமே.

வெளியுலக இணக்கம் பண்பை மேம்படுத்துகிறது; மக்களுடனும், சூழலுடனும் சரியான ஒத்திசைவைத் தருகிறது.

உள் இசை சரியானால் வெளி தானே ஒத்திசையும்.

இரண்டும் ஒன்றானபோது வாழ்க்கை மௌனப் பிரார்த்தனையாகும்.

பணிவு அகந்தையை கரைக்கிறது; இதயம் இலகுவாகிறது. ‘நான்’ தாழ்ந்தால், சத்தியம் உயர்கிறது.

ஞானம் உலகைவிட்டு ஓடுவது அல்ல; உலகில் சரியாக வாழ்வதே.

இணக்கத்தினால் மனம் சுத்தமாகும்; பணிவினால் ஆத்மா உணரப்படும்.

உறவுகளோடு சார்ந்து வாழும் போதும், தனித்தும் இரு. அதுவே பற்றற்ற தன்மைக்கு இட்டுச் செல்லும்.

சுயநிறைவுடன் இரு; அதே நேரத்தில் பரஸ்பர சார்பையும் உணர்ந்து நடந்துகொள்.

சுயநிறைவு மனிதனை வலுப்படுத்துகிறது; பரஸ்பர சார்பு உறவுகளை வளப்படுத்துகிறது.

தனிமையும் அல்ல, சார்ந்திருப்பதும் அல்ல, சமநிலையுடன் கூடிய வாழ்வே உள்ளார்ந்த அமைதிக்கு வழி வகுக்கும்.

அகந்தை பற்றிக் கொள்ளாமலும், எதிர்க்காமலும் இருக்கும்போது, புகழும் இகழ்ச்சியும், லாபமும் நஷ்டமும், வெற்றியும் தோல்வியும் மனதை அசைக்காது.

அந்த 'பற்றற்ற நிலை' அலட்சியம் அல்ல; அது உள்ளத்தின் சுதந்திரம். அங்கேயே உண்மையான அமைதி தொடங்குகிறது.

உண்மையான கௌரவம் ஒருவன் இடத்தை விட்டு சென்றபின்தான் தெரிய வரும்.

பதவியால் வரும் பெருமை பதவி மறைந்தால் மறையும். அதிகாரத்தால் கிடைக்கும் மரியாதை அதிகாரம் நீங்கினால் நீங்கும்.

ஆனால் உண்மையான மகிமை நாற்காலியிலும் இல்லை, பெயர் பலகையிலும் இல்லை. அவன் சென்ற பின்னரும் மக்களின் உள்ளங்களில் அமைதியாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும்.

மலர் வாடினாலும் அதன் மணம் நீடிப்பதுபோல், நல்லோரின் உன்னத வாழ்வு அவர்கள் சென்ற பின்னும் ஊக்கமாய் நிற்கும்.

ஆகவே சான்றோர் தேடுவது இடத்தின் பெருமையை அல்ல, நடத்தையில் தூய்மையை, செயலில் கருணையை, வாழ்வில் பணிவை.

ஏனெனில் உண்மையான மதிப்பு ஒருவன் இடத்தை விட்டு சென்றபின்தான் தெரிய ஆரம்பிக்கும்.

உள்நோக்கிய பயணத்தில் நாம் முதலில் செய்ய வேண்டியது நமது தவறுகளை மறைக்காமல் ஒப்புக்கொள்வதுதான்.

உள்முகமாக — உள்ளே நோக்கிச் செல்லுதல் தப்பிப்பது அன்று — எதிர்கொள்வது.

அதற்கான முதல் படி தன் தவறுகளை மறைக்காமல், நியாயப்படுத்தாமல் ஏற்றுக்கொள்வதுதான்.

 அந்த நேர்மையான பார்வையில் அகங்காரம் குலையும். அந்தத் தாழ்மையான ஏற்றுக்கொள்ளுதலில் மனம் இலகுவாகும்.

அப்போதுதான் தொடங்கும் உண்மையான உள்முகப் பயணம் — தவறிலிருந்து தெளிவிற்கு, தன்னிலிருந்து (அகந்தையிலிருந்து) ஆத்மாவிற்கு.

உள்ளே இருக்கும் ஒன்றைத் தவிர, மற்ற எதுவும் ஒன்றுமே இல்லை.

எல்லாமும் பலவாகத் தோன்றுகின்றன; ஆனால், உண்மை ஒன்றே.

பெயர்களும் வடிவங்களும் மாறுகின்றன; உள்ளுறை உண்மை மட்டும் மாறுவதில்லை.

கண்கள் உலகைக் காண்கின்றன; ஞானம் உள்ளிருக்கும் ஆத்மாவைக் காண்கிறது.

பலவற்றைத் துரத்தும்போது, ஆத்மா மறைந்தே இருக்கும்.

உள்ளிருக்கும் அந்த ஒன்றை உணர்ந்தால், பலவற்றால் மனம் கட்டுப்படாது.

உண்மையில், எல்லாமும் அந்த உள்ளுறையும் ஒன்றைத் தவிர வேறில்லை.

அந்த 'ஒன்றை' உணர்ந்தால், அனைத்தையும் உணர்ந்திடுவாய்.

ஊருக்கெல்லாம் காதலன் உள்ளொளியாய் இருக்கின்றான்.

கவனத்தில் ஒருமைகண்டால் காதலனைக் கண்டிடலாம் கவனமட்டும் புவனத்தில் கலந்திருப்ப தேனடியோ?

தெய்வம் எங்கோ தொலைவில் மறைந்திருக்கவில்லை. அது ஒவ்வொரு உயிரினுள்ளும் உள்ளொளியாகவே அமைதியாக ஜொலிக்கிறது.

ஆனால் உலகின் எண்ணற்ற விஷயங்களில் சிதறிக்கிடக்கும் மனம், அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்யும் அந்த ஒருவனை உணருவதில்லை.

கவனம் ஒருமையாகி அமைதியில் நிலைபெறும் போது, தேடுபவன் உணர்கிறான் — தான் தேடிய காதலன் எப்போதும் தன்னுள்ளேயே இருந்ததை.

தியானம் என்பது இறைவனை நோக்கி ஓடுவது அல்ல; அலைந்து திரியும் மனம் தன் மூலத்திற்கே திரும்புவது. 

கவனம் ஒன்றாகும் இடமே தெய்வத்தை உணரும் இடம்.

ஊரெல்லாம் ஓடி              உலகெல்லாம் வலம்வந்து

பாடெல்லாம் பாடி              பரிதவிக்கும் மடநெஞ்சே

ஏடெல்லாம் தேடி              எங்கெங்கோ சென்றாயே

கூடெல்லாம் குடியிருக்கும்  கொற்றவனைக் காணலியோ?

ஓடுவதாலும், உலகம் சுற்றுவதாலும் உண்மை கிடைக்காது.

பாடல்களால் மனம் தளரலாம்; ஆனால் தெளிவடையாது.

ஏடுகளைத் தேடி எங்கெங்கோ சென்ற மனம், உள்ளே குடியிருக்கும் கொற்றவனை மறக்கிறது.

அலைச்சல் நின்றபோது, அறிதல் பிறக்கிறது—தேடுபவன், தேடப்பட்டவன் இருவரும் ஒன்றே என்பதை உணர்ந்து கொள்கிறான்.

எல்லாமே வான்வெளியில் உள்ளன; ஆனாலும் அது எதனாலும் பாதிக்கப்படாது.

மனத்தை வெளியாக மாற்றுங்கள்; எந்தத் துன்பமும் அதை வருத்தாது.

ஆகாயம் அனைத்தையும் தாங்கும்; ஆனால் அது எதனாலும் பாதிக்கப்படாது.

மேகம் சூழட்டும், புயல் வீசட்டும், உலகங்கள் அசைந்தாடட்டும் — வெளி கலங்குவதில்லை.

அதுபோலவே சான்றோன், வாழ்க்கையை விட்டு ஓடுவதில்லை; பதிலாக, மனதை விரிவாக்கி விழிப்புணர்வின் வெளியாக மாற்றுகின்றான்.

மனம் சுருங்கினால் ஒவ்வொன்றும் சுமையாகும். மனம் வெளியாகினால் அனைத்தும் மேகம்போல் கடந்து போகும்.

அமைதி என்பது அசைவின்மை அல்ல; அசைவுகளுக்கு இடையிலும் அசையாத தன்மை அது.

எவ்வளவு கற்றாய் என்பது முக்கியமல்ல; எவ்வளவு உள்ளத்தில் பதிந்தது என்பதே முக்கியம்.

எவ்வளவு கற்றாய் என்பது முக்கியமல்ல; எந்த அளவிற்கு அவை உள்ளத்தை ஈர்த்தது என்பதே முக்கியம்.

புத்தகங்களில் பெற்ற அறிவு பேச்சை அலங்கரிக்கலாம்; அகத்தில் ஊறிய அறிவு வாழ்வை ஒளிரச் செய்யும்.

சேகரிப்பதால் தேடுபவன் உயர்வதில்லை; உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதிந்த உண்மைகளால் மட்டுமே உயர்கிறான்.

அறிவு அகத்தில் ஊறிடும் போது அகங்காரம் கரைகிறது; தெளிவு விழிக்கிறது; ஞானம் இயல்பாய் வெளிப்படுகிறது.

எல்லாம் இருந்தும் எதுவுமே இல்லை என்ற வெறுமை இருந்தால், ஆன்மா இன்னும் அறியப்படவில்லை எனலாம்.

எதுவும் இல்லையென்றாலும்    எல்லாமும் நிறைந்திருப்பது போன்ற அமைதி இருந்தால், ஆன்மா அறியப்பட்டுவிட்டது எனலாம்.

உலகம் உண்மையைத் தருவதில்லை; மறைக்க மட்டுமே செய்கிறது. பற்றுதலை விடு— 'இருத்தல்' அங்கே பிரகாசிக்கும்.

உடைமையல்ல நிறைவு; உள்ளிருக்கும் ஆன்மாவை அறிதலே உண்மையான நிறைவு.

எண்ணங்களை சுமந்து திரியாத மனம் உள்ளவனிடம் இருப்பதுதான் ஞானம் எனப்படும்.

ஞானம் என்பது மனம் இல்லாத நிலை அல்ல; மனத்தின் அடிமைத்தனமில்லாத நிலை.

எண்ணங்கள் எழலாம், மறையலாம்; ஆனால் அவை வெறும் அலைகளே என்று உணரும் தெளிவு தான் ஞானம்.

எண்ணமற்ற நிலை சோம்பல் அல்ல; அது விழிப்புணர்ந்த ஒளி.

அந்த மௌனத்தில் சுத்த சைதன்யம் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது.

எந்தவொரு பிரச்சினையாக இருந்தாலும், அதை சரிசெய்ய விரும்பினாலும், பிரச்சினையை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பாத  மனமே முதல் பிரச்சினையாக இருக்கிறது.

பிரச்சினைக்கு முன், மனம் உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது.

பிரச்சினையை ஏற்றுக் கொள்ளாதவரை பிரச்சினையைத் தீர்க்க எந்தவித முயற்சியும் செய்ய முடியாது.

ஏற்றுக்கொள்வது பலவீனம் அல்ல; தெளிவு.

உண்மையை ஏற்றுக் கொண்டால் புத்தி விழிக்கிறது. ஏற்றுக் கொண்டபின் சரியான பார்வை பிறக்கிறது. சரியான பார்வையிலிருந்து சரியான முயற்சி.

ஆகவே, ஞானம் காரணம் சொல்லும் இடத்தில் அல்ல; ஏற்றுக்கொள்ளும் இடத்தில் இருந்துதான் தொடங்குகிறது.

பிரச்சினையை ஏற்றுக்கொண்டால் பாதி தீர்வு அங்கேயே கிடைத்து விடும்.

எண்ணி, எண்ணி எண்ணமற

“எண்ணி, எண்ணி எண்ணமற” — சிந்தனை தானே தன்னை மறுக்கும் இடம்.

எண்ணுதல் மனத்தின் இயல்பு. சரியாக எண்ணுதல் பயிற்சி. உண்மையை மீண்டும், மீண்டும் ஆழ்ந்து எண்ணுதல் சாதனை.

ஆனால், எண்ணம் முதிர்ந்தபோது, அந்த எண்ணமே மேலும், மேலும் எண்ணுவதை நிறுத்திக் கொள்கிறது.

மனம் விசாரித்து முடிந்தபின் அமைதியில் தங்குகிறது.

அது மந்தம் அல்ல; அது நிறைவு.

எண்ணம் இல்லாத நிலை அல்ல; அறியாமை இல்லாத நிலை.

அதனால் ... எண்ணி, எண்ணி எண்ணுவதை மறக்க, அங்கே ஞானம் மலர்கிறது.

எந்த அறிவு ஞானத்தில் முடிகிறதோ, அந்த அறிவே உண்மையான அறிவு.

அஹங்காரத்தை உயர்த்தும் அறிவு அறியாமையின் வேஷம்.

வெறுமனே மனதை நிரப்பும் அறிவு உள்ளம் மலர உதவாது.

ஆனால், அஹங்காரத்தை கரையச் செய்யும் அறிவு, மௌனத்தில் முடியும் அறிவு, இருப்பாய் மலரும் அறிவு—அதுவே உண்மையான அறிவு.

அதுவே ஞானம்.

எருதுபோல் உழைத்திடு; பிச்சைக்காரனைப் போல வாழ்ந்திடு.

அமைதி என்றால் என்ன என்று அறிந்து கொள்வாய்.

எருதுபோல் உழை —சோர்வின்றி, சத்தமின்றி, எதிர்பார்ப்பின்றி.

செயல் வழிபாடாகட்டும்; பரிசுக்கான பேரமல்ல.

பிச்சைக்காரனைப் போல வாழ் —எளிமையுடன், பற்றின்றி, உள்ளே மன மகிழ்வுடன் (mental richness).

ஆசைகளை குறை; உழைப்பை அல்ல, அகந்தையை துற.

எதிர்பார்ப்பற்ற செயலும் பற்றற்ற வாழ்வும் ஒன்றாகும் போது, மனம் தேவையற்ற சுமைகளை தவிர்த்து விடுகிறது.

அந்த இலகுத்தன்மையில் சாந்தி உள்ளிருந்து வெளிப்படுகிறது.(சாந்தி பெறவேண்டிய ஒன்றல்ல; வெளிப்பட வேண்டிய ஒன்று)

எண்ணங்கள் உங்களை இழுத்துச் செல்லாமல், நீங்கள் அவற்றின் எஜமானனாக ஆகுங்கள்.

மனம் என்பது பணியாற்றும் கருவி; ஆட்சி செய்யும் எஜமானன் அல்ல.

கவனம் இன்றிய எண்ணம் பந்தமாகிறது; புரிதலால் தெளிவுபெற்ற எண்ணம் விடுதலையின் வாயிலாகிறது.

ஒவ்வொரு உந்துதலின் பின்னாலும் ஓடிக்கொண்டிருப்பவன், அமைதியை இழக்கிறான். ஆனால் விழிப்புணர்வுடன் எண்ணங்களை நோக்குகிறவன், உந்துதலின் ஆட்சி மெல்ல குறைவதைக் காண்கிறான்.

எண்ணங்களை அடக்குவது உண்மையான வெற்றி அல்ல; அவற்றால் அசையாமல் இருப்பதே ஞானத்தின் தெளிவு.

எண்ணங்களால் இழுக்கப் படுகிறவன் அலைச்சலில் அலைகிறான்; மனதை வழிநடத்துகிறவன் அமைதியில் நிலைக்கிறான்.

ஒவ்வொரு எண்ணமும் அமைதியின்மைக்கு வழிவகுக்கும் சங்கிலியாக இல்லாமல், தெளிவை நோக்கிய பாதையாக ஆகட்டும்.

என்னுடையது என எதுவுமில்லை என்ற மன நிலையைத் தவிர வேறு எதுவும் உண்மையான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தாது.

மனம் எப்போதும் ‘ஏதோ ஒன்றை’ தேடுகிறது — பொருள், இலக்கு சார்ந்த சிந்தனை, சாதனை.

ஆனால் ‘எதுவும்’ முடிவுடையதே; முடிவுடையது முடிவில்லாததைத் தர முடியாது. தேடித் தேடித் சோர்ந்தவன், எதையும் பிடிக்காமல் விடும்போது புதிய வெளிச்சம் தோன்றுகிறது.

இங்கே ‘எதுவுமில்லை’ என்பது வெறும் பூஜ்யம் அல்ல; அது மனம் செய்யும் பொருள் நாட்டத்திலிருந்து விடுதலை — தேவை, விருப்பம், வரையறை அனைத்தும் விடும் இடம்.

மனம் ‘எதுவுமில்லாமல்’ இருந்தால், அந்த "எதுவுமில்லை" என்பதே அனைத்தையும் விளக்கும் விதமாக ஒளிர்கிறது.

ஒரு மனிதன் கடைப்பிடிக்கும் தர்மம் மேலான தர்மத்தோடு ஒத்துப்போனால், அவன் ஞானி என அழைக்கத் தக்கவன்.

ஒருவன் கடைப்பிடிக்கும் தர்மம் மேலான தர்மத்தோடு இணைந்துவிட்டால், அவனது வாழ்க்கை அகந்தையின் போராட்டமல்ல; ஞானத்தின் ஓட்டமாகிறது.

அறியாதவன் செய்வது தன்னல பாதுகாப்பிற்காக; சான்றோர் செய்வது உலக நலனுக்காக.

அவர்களின் சிந்தனை தெளிவைப் பெறுகிறது; செயல்கள் தூய்மைப் பெறுகின்றன; அவர்களின் இருப்பு சுற்றத்துக்கு சமநிலையை உணரச் செய்கின்றது. 

ஆகவே சான்றோன் என்பவன் நூல்களை மட்டும் அறிந்தவனல்ல; வாழ்க்கையை இறைநெறியோடு ஒத்திசைத்து வாழ்பவன்.

ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் அவனைச் சுற்றி ஒரு வட்டம் இருக்கும்.

'கர்ம' மார்க்கத்தில் மனிதன் வட்டத்தை மேலும், மேலும் விரிவாக்குகிறான். ஒரு நிலையில் வட்டம் உடைந்து சிதறி விடுகிறது.

'ஞான' மார்க்கத்தில், மனிதன் வட்டத்தைக் சுருக்கிக்கொண்டே போகிறான். 'நான்' என்பதையும் கடந்து, மையப்புள்ளியை அடையும் போது வட்டம் காணாமல் போய்விடுகிறது.

'பக்தி' மார்க்கத்தில் வட்டம் விரிவடைவதும் இல்லை; குறுகுவதும் இல்லை. 'சரணாகதி' அடையாதவரை, மனிதன் பாசத்தில் சிக்குண்டு தவிப்புடன் வாழ்கிறான்.

ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னைச் சுற்றி ஒரு அடையாள வட்டத்தை ஏற்படுத்தி அதற்குள் வாழ்கிறான்.

கர்ம மார்க்கத்தில் அந்த வட்டம் விரிவடைகிறது— தன்னிலிருந்து குடும்பத்திற்கு, குடும்பத்திலிருந்து சமூகத்திற்கு, சமூகத்திலிருந்து உலகிற்கு. நிஷ்காம கர்மம் முழுமை பெறும்போது, அந்த வட்டம் தன்னைத் தானே தாண்டி பிரபஞ்ச உணர்வில் கரைந்து விடுகிறது.

ஞான மார்க்கத்தில் அந்த வட்டம் குறுகிக்கொண்டே செல்கிறது. அடையாளங்கள் ஒவ்வொன்றாக கைவிடப்படுகின்றன. ‘நான்’ என்ற அகந்தை உணர்வும் கடந்துவிடும் போது, மையம் மட்டும் எஞ்சுகிறது. அந்த மையத்தை உணர்ந்தவுடன், வட்டம் காணாமல் போய்விடுகிறது.

பக்தி மார்க்கத்தில் விரிவும் இல்லை; சுருக்கமும் இல்லை. சரணாகதி மலராதவரை, மனிதன் பாசத்தின் பந்தத்தில் சிக்குண்டு தவிக்கிறான். சரணாகதி முழுமை பெறும்போது, வட்டம் கரைந்து, இறைவன் மட்டுமே எஞ்சுகிறான்.

கர்மத்தில், வட்டம் எல்லையற்றதாக விரிவடைந்து மறைகிறது.

ஞானத்தில், வட்டம் மையத்தை நோக்கிச் சுருங்கி மறைகிறது.

பக்தியில், வட்டம் சரணாகதியில் கரைந்து மறைகிறது.

பாதைகள் வேறுபட்டாலும், இலக்கு ஒன்றே: தனித்தன்மையின் வட்டம் மறைந்து, பரம்பொருள் மட்டுமே எஞ்சுவது.

ஒதுங்காமல், ஒடுங்க முடியாது; ஒடுங்காமல், அறிய முடியாது; அறியாமல்,    தெளிய முடியாது; தெளியாமல், உணர முடியாது; உணராமல்,    மலர முடியாது.

அருமையான வரிசை!!

ஒதுங்குதல் என்பது தப்பித்தல் அல்ல; அது உள்ளார்ந்த சக்தியைச் சேமித்தல்.

ஒடுங்காமல் ஞானம் இல்லை; ஞானமின்றி தெளிவு இல்லை; தெளிவே உணர்வைச் செம்மைப்படுத்தும்; செம்மையான உணர்வே மலர்ச்சியாகும்.

இது அடக்குமுறை அல்ல; உள்ளத்தின் இயற்கையான வளர்ச்சி.

ஒருவன் புறவுலகில் பெற்றிருப்பவை முக்கியமில்ல; அவன் உள்ளத்தில் சேர்த்துக் கொண்டவைதான் முக்கியம்.

ஒருவன் பெற்றிருப்பவை பிறரின் கவனத்தை ஈர்க்கலாம்; ஆனால் அவன் உள்ளத்தில் சேர்த்துக் கொண்டவைதான் அவன் வாழ்க்கையை வடிவமைக்கின்றன.

செல்வம், பதவி, சாதனைகள் எல்லாம் வெளிப்பயணத்திற்கு உரியவை; பண்பு, பணிவு, குணநலம், புரிதல் ஆகியவை உள்பயணத்திற்கு உரியவை.

வெளியில் பொருட்களைப் பெறலாம்; ஆனால் அவற்றை எந்த நேரத்திலும் இழக்க நேரிடலாம்.

உள்ளார்ந்த செல்வமோ வாழ்க்கையின் எல்லா மாற்றங்களிலும் வழிகாட்டும் ஒளியாக நிலைத்திருக்கும்.

வாழ்க்கையின் உண்மையான வளம் ஒருவன் வைத்திருப்பதில் இல்லை; அது அவனை வளப்படுத்திய ஞானத்தில், பிறரிடம் பகிரும் அன்பில், மற்றும் தன்னுள் மலர்ந்திருக்கும் அமைதியில்தான் உள்ளது.

உள்ளார்ந்த செல்வம் பெருகும்போது, பொருட்களால் அளிக்க முடியாத மனநிறைவும் அமைதியும் வாழ்க்கையில் மலர்கின்றன.

ஒரு மனிதனின் குறிக்கோள் அகந்தையை அழிப்பதாக இருக்க வேண்டும்; அதை வளர்ப்பதாக இருக்கக் கூடாது.

அகந்தையை செம்மையாக்காதே; அதை அழித்துவிடு.

அகந்தைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தால், அது மாயையை மேலும் மேலும் அதிகரிக்கும்; அதை அழிப்பது சத்தியத்தை வெளிப்படுத்தும்.

அகந்தை தன்னை வெளிப்படுத்த விரும்பும்; அது மறைந்தால் மட்டுமே ஆத்மாவை உணர முடியும்.

ஒரு மனிதன் ஞானத்தில் முழுமைபெற, துன்பங்களை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவிக்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

சான்றோன் துன்பத்தைத் தேடுவதில்லை; துன்பத்தை ரசிப்பதும் இல்லை.

ஆனால் துன்பம் தரும் உள்முக வளர்ச்சியை அவன் மகிழ்ச்சியுடன் எதிர் கொள்கிறான்.

அறியாமை கொண்ட மனம      “எனக்கு ஏன்?” என்று அழுது புலம்புகிறது. ஞானம் பெற்ற புத்தியோ “இதில் என்ன பாடம் உள்ளது?” என்று கவனித்து கற்கிறது.

துன்பம் சான்றோனை பயமுறுத்துவதில்லை; அது உடல்–மனம் சார்ந்த அனுபவம் மட்டுமே, ஆத்மாவைத் தொடாத ஒன்று என்பதை அவன் அறிவான்.

உடலை வலுப்படுத்த உடற்பயிற்சியில் எதிர்ப்பு தேவைப்படுவது போல,

புத்தியை வலுப்படுத்த வாழ்க்கையில் சவால்கள் தேவைப்படுகின்றன.

இந்த உண்மை புரிந்தவுடன், துன்பம் காயமாக இல்லாமல் கல்வியாக மாறுகிறது.

இன்பம்–துன்பம் இரண்டையும் சமமாக ஏற்றுக் கொள்ளும் மனநிலை தான் ஞானம்.

அப்போது துன்பம் வலியை தராது; உள்முக வளர்ச்சியை மட்டுமே தரும் அனுபவமாக மாறுகிறது.

ஆகவே, சான்றோன் துன்பத்தில் சிக்கிக் கொள்வதில்லை —துன்பத்தின் வழியாக அகமலர்ச்சியை விரிவடையச் செய்கிறான்.

ஓதுங்கள்; ஓதி உணருங்கள்; உணர்ந்து ஓதுங்கள்.

அறிவது ஆரம்பம்; உணர்வது விழிப்பு; உணர்ந்ததை வாழ்வில் நிறைவேற்றுவது உண்மைக் கல்வி.

நினைவில் சேரும் சொற்கள் ஞானமாக மாறாது; அவை நடத்தையில் ஒளிரும் போது தான் அர்த்தம் பெறுகின்றன.

சாஸ்திரங்கள் வாயால் படிக்க மட்டும் அல்ல; உள்ளம் உருமாறுவதற்கே.

ஆழ்ந்து கற்றவன் தெளிவை அடைகிறான்; தெளிவாய் வாழ்பவன் மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டும் குருவாகிறான்.

ஆகவே சான்றோர் உண்மைகளை உணர்வதற்கு மட்டும் கற்பதில்லை; அகம் மலர முயல்கிறார்கள்; பிறரை உயர்த்த பகிர்கிறார்கள்.

கருணை மலர்வது, அஹங்காரம் கரையும் போது; அஹங்காரம் கரைவது, மனம் புத்தியோடு இணையும் போது.

மனம் தனித்து இயங்கும் போது, அகங்காரம் மேலும், மேலும் வலுப்பெறும். 

புத்தியோடு இணைந்து செயல்படும் போது, மனம் ஒழுங்கான திசையில் நடைபோடும். அந்த ஒற்றுமையில்,

அகங்காரம் கரையத் தொடங்கும்— வலியால் அல்ல, விழிப்பால்.

‘நான்’ மெல்ல மெல்ல மங்கும் இடத்தில், கருணை மலர்கிறது.

கருணை வளர்க்கப்படுவது அல்ல—அகந்தை அழியும் போது தானே உதிக்கக் கூடியது.

மனத்தை புத்தியுடன் இணை; அகங்காரத்தை ஞானத்தில் கரை; கருணை உன் இயல்பாக மாறட்டும்.

கண்களால் காணப்படுவது கடவுள் அல்ல; காரணம் அவர் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர்.

புலன்களின் உலகத்தில் சஞ்சரிக்கும்வரை, நம்மால் புலன்களைக் கடந்து செல்ல முடியாது.

கண்ணால் காண்பது அனைத்தும் தோற்றங்களின் விளையாட்டு மட்டுமே ;

உண்மை எப்போதும் காணப்படுவதல்ல. காணப்படுவது காலந்தோறும் மாறுபடும்; உண்மை என்றும் மாறாதது.

மனம் புலன்களுக்கு புலப்படும் தோற்றங்களிலும் வெளிப்பாடுகளிலும் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் வரை, அது பெயரும் ரூபமும் கொண்ட உலகில் அமைதியின்றி, ஆசைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்ற முடியாமல் அலைந்து கொண்டே இருக்கும்.

மனத்தை உள்ளே திருப்பு—காண்பது முடியும் இடத்தில் 'இருப்பு' மட்டும் ஒளிர்கிறது.

எல்லையற்றது புலன்களால் காணக்கூடியது அல்ல. புலன்களின் எல்லையைத் தாண்டி உள்ளுணர்வால் அறிய முயற்சி செய்.

அதில் நிலை பெற்றால், ஆன்மா தானே வெளிப்படும்.

கதைபல கேட்டோம்              கருத்தினை அறிந்தோம்        கடவுளை அடையும்            வழியெதைக் கண்டோம்?

பல கதைகளைக் கேட்டோம்; பல கருத்துக்களை அறிந்தோம்; ஆனால் கடவுளை அடையும் வழி எங்கே?

கேட்பது புத்தியை கூர்மையாக்கும், ஆனால் அது அகந்தையைக் கரைக்காது.

அறிதல் மனதை நிரப்பும், ஆனால் உள்ளத்தை மாற்றாது.

கடவுள் கதைகளால் அடையப்படுவதில்லை; கடன் வாங்கிய கருத்துக்களாலும் அல்ல.

தேடல் உள்ளே திரும்பும்போதுதான் அவன் அறியப்படுகிறான்.

மனம் அமைதியடைந்து ‘நான்’ விலகினால், கடவுளைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை.

காரணத்துடன் வரும் அன்பு உண்மையான அன்பு அல்ல.

காரணத்துடன் வரும் அன்பு மனத்தின் ஒரு ஏற்பாடே. எதிர்பார்ப்பு மறைந்திருக்கும் இடத்தில் ஏமாற்றமும் அருகிலேயே காத்திருக்கிறது.

உண்மையான அன்பு பேரம் பேசாது; பலன் கணக்கிடாது. அது மலரின் மணம்போல் அமைதியாகப் பாய்கிறது; மாற்றாக எதையும் கேட்காது.

பயன் பற்றிக் கட்டுண்ட அன்பில் பயம் மற்றும் சொந்தப்படுத்துதல் தோன்றும். ஆனால் நிபந்தனைகளற்ற இதயத்தில் அன்பே பரிசுத்தமாக மலர்கிறது.

அத்தகைய அன்பு பிணைக்காது; விடுவிக்கிறது. அது தேவையிலிருந்து பிறப்பதில்லை; உள்ளார்ந்த நிறைவிலிருந்து எழுகிறது.

காரணம் ஏதும் இல்லாத அன்பு இருக்கும் இடத்தில் தெய்வீகம் அமைதியாக ஒளிர்கிறது.

காரணம் இல்லாத அன்பு -- அது அன்பு அல்ல; கருணை.

காரணத்தை சார்ந்த அன்பு காரணம் மாறும் போது ஒரு பற்றிலிருந்து மற்றோர் பற்றிற்கு மாறுகிறது. அதில் எதிர்பார்ப்பு உண்டு, பற்றும் கணக்கீடும் உண்டு; எனவே அது நிலையானதல்ல.

ஆனால் கருணை எதையும் கேட்காது. அது தேவையிலிருந்து அல்ல, உள்ளார்ந்த நிறைவிலிருந்து பாய்கிறது.

சூரியன் தன் ஒளியை யாருக்கெனவும் தேர்ந்தெடுக்காது; நதி தன் நீரை யார் தகுதியானவர் என்று கேட்காது.

அதைப்போல விழித்துள்ள இதயம் பிற உயிர்களை உயர்வு–தாழ்வாகப் பிரிக்காது.

அகங்காரம் பலன் தேடும் இடத்தில் அன்பு எல்லைக்குள் சுருங்குகிறது. அகங்காரம் கரையும் இடத்தில் அன்பு கருணையாக மலர்கிறது.

அப்போது தயை ஒரு செயல் அல்ல; அது ஒருவரின் இயல்பாகி விடுகிறது.

காரணமற்ற அன்பு கருணையாக மலர்ந்து, தன்னுடையத் தனித்தன்மை உணர்வை கரைக்கட்டும்.

குடும்பத்தில் இரு; குடும்பத்திலிருந்து விலகியும் இரு. மனதில் அமைதி நிலவும்.

குடும்பத்தில் இரு; குடும்பப் பற்றிலிருந்து தூரமாயிரு. அமைதி உன்னதே!

குடும்பத்துடன் வாழ்; ஆனால் பற்றுடன் வாழாதே. அன்பு செய்; ஆனால் எதிலும் சார்ந்து விடாதே.

கடமையைச் செய்; ஆனால் எதிர்பார்ப்பை வளர்க்காதே.

கைகள் உறவுகளைத் தழுவட்டும்; இதயம் சுதந்திரமாக இருக்கட்டும்.

குடும்பம் வளர்ச்சிக்கான களமே; பிணைப்புக்கான சிறையல்ல.

பற்று கரையும்போது, அன்பு தூய்மையடைகிறது.

உள் சுதந்திரம் மலரும்போது, அமைதி இயல்பாக வெளிப்படுகிறது.

குடும்பத்தை விட்டு விலகுபவனுக்கல்ல அமைதி; குடும்பத்தில் இருந்தபடியே பற்றைத் துறந்தவனுக்கே அமைதி.

சமூகத்திலிருந்து பெறுவதைவிட, சமூகத்திற்கு நாம் திருப்பி அளிப்பது அதிகமாக இருக்கவேண்டும்; அதுவே, நிரந்தர அமைதியான வாழ்க்கைக்கு வழி வகுக்கும்.

சமூகத்திலிருந்து பெறுவது இயல்பு; அதற்கு மேல் திருப்பி அளிப்பது உயர்வு.

மரம் தனது கனியைத் தானே சாப்பிடாது; ஆறு தனது நீரைத் தானே குடிக்காது.

வாங்குவதில் வாழ்க்கை நிலைக்கும்; வழங்குவதில் வாழ்க்கை மலரும்.

பெற்றது உடலைப் போற்றும்; அளித்தது உள்ளத்தைப் புனிதம் ஆக்கும்.

சேர்த்ததை விடச் சேவையே அதிகமானால், அகங்காரம் கரையும்; ஆத்மா ஒளிரும்.

அவ்வாழ்க்கையே நித்திய அமைதிக்கு வழிகாட்டும்.

சிந்திப்பது நல்லதுதான்; ஆனால், அது அகமலர்ச்சியை மேலும் மேலும் வளரச் செய்வதாக இருக்க வேண்டும்.

சிந்திப்பது ஒரு உயர்ந்த வரம்; ஆனால் சிந்திப்பதே ஞானமல்ல.

ஆசை, அச்சம், கருத்து வேறுபாடுகள், சுற்றி அலைபாயும் சிந்தனைகள் போன்றவை மனதை மேலும் அலைக்கழிக்கின்றன.

உண்மையான சிந்தனை என்பது புத்தியைப் பண்படுத்தி, உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, வாழ்வை உயர்ந்த இலக்கை நோக்கித் திருப்புவதாகும்.

சிந்தனை அகமுகமாக மாறும்போது, தன்னறிவு ஆழமடைகிறது; தன்னறிவு ஆழமடையும்போது, உள்ளத்தில் வளர்ச்சி மலர்கிறது.

ஆகவே சான்றோர் கருத்துகளைச் சேகரிக்க சிந்திப்பதில்லை; உண்மையை அறியவும், அகந்தையிலிருந்து விடுபடவும், தன்னுள்ளிருக்கும் தெய்வீகத்தை வெளிப்படுத்தவும் சிந்திக்கிறார்கள்.

சிந்தனை ஒரு சக்தி; அதன் மதிப்பு அதன் வேகத்தில் அல்ல, அதன் திசையிலே உள்ளது. அது இறையை நோக்கி அகமுகமாகத் திரும்பும்போது, மனிதனுள் உறங்கும் தெய்வீகத்தை உணரச் செய்யும் சக்தியாக மாறுகிறது.

சில மனிதர்களை "energy-suckers" என அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியும். 

அவர்களுடன் சில மணித்துளிகள் பேசினால் கூட, உங்களது சக்தி விரயமாவதை உணர முடியும்.

அப்படிப்பட்ட மனிதர்களை விட்டு விலகி இருப்பது நமக்கு நல்லது.

அனைத்து சோர்வும் உழைப்பால் வருவதில்லை; சிலது சேர்க்கையாலும் வருகிறது.

சிலரது மனங்கள் சக்தியை உறிஞ்சுகின்றன—அது நோக்கத்தால் அல்ல, அவர்களின் அமைதியின்மையால்.

அவர்களுடன் இருந்தால், உன் தெளிவு மங்கும், உன் அமைதி குலையும்.

அவர்களைத் தவிர்ப்பது மட்டும் தீர்வு அல்ல; உன் சமநிலையைப் பாதுகாப்பதே உன்னை ஞானப் பாதையில் நிலைநிறுத்தும்.

வெறுப்பால் அல்ல, உள் ஒழுங்கிற்காக விலகு.

ஏனெனில், 'சத்தியத்தை' தேடுபவன் தன் சக்தியை காக்க வேண்டும்—விளக்கு காற்றிலிருந்து தீபத்தைக் காப்பது போல.

 உயர்த்தும் உறவைத் தேர்ந்தெடு; ஆத்மாவில் நிலைபெறு.

அப்போது, யாரின் அருகாமையும், யாரின் இல்லாமையும் உன் அமைதியை குலைக்காது.

சிரி -- சந்தோஷப்படாதே; 

அழு -- அவதிப்படாதே.

சிரி—ஆனால் சந்தோஷத்தில் மூழ்காதே.

அழு—ஆனால் துன்பத்தில் துவண்டு விடாதே.

இன்பமும் துன்பமும் வந்து போகும் அலைகள் மட்டுமே; நீ அமைதியான கடல்.

சிரிப்பும் வரட்டும், கண்ணீரும் வரட்டும்—உள்ளே சாட்சியாக இரு.

மனத்தில் அலைகள் எழுந்தாலும், அவற்றோடு ஒட்டாதே; கடலின் ஆழத்தில் நிலைபெறு.

சமநிலையில்தான் உண்மையான வலிமை உள்ளது.

இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் கடந்தபின், சுயம் ஒளிர்கிறது—அமைதியாக, நிலையாக, முழுமையாக.

சிற்றினம் சேர்ந்து சிறுமையுடன் வாழாமல்

மற்றினம் தேர்ந்து மனமகிழ்வ தெக்காலம்?

சிறுமையில் சேர்ந்து சுருங்கி வாழாதே.

சிற்றினம் சேர்ந்தால் வாழ்க்கை வீணாகும்;

சேர்ந்த இனம் சிறந்ததாக இருந்தால் வாழ்க்கை பொலிவு பெறும்.

சேர்வது மட்டும் போதாது—தேர்ந்தெடுக்கவும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

சான்றோரை நாடு, நல்லோருடன் நட.

உயர்ந்த சேர்க்கையில் உள்ளம் விரிவடையும்.

எண்ணிக்கையில் இல்லை ஆனந்தம்— நற்குணம் நிறைந்த உடனிருப்பில் தான் அது இருக்கிறது.

சரியாகத் தேர்ந்தெடு—உள்ளத்தில் உயர்வு உண்டாகும்.

சிந்தி ...

... உன்னை மாற்ற

... உள்ளிருக்கும் ஆத்மாவை உணர்ந்து கொள்ள

சிந்தி — வாதத்தை வெல்ல அல்ல; மனதை சுத்தப்படுத்த.

சிந்தி — உலகத்தை மாற்ற அல்ல; உன்னை மாற்ற.

மனம் சுத்தமாயின் வாழ்க்கை திசை மாறும்.

சிந்தனை விசாரணையாகி; விசாரணை புரிதலாகும்.

அந்த அமைதியான புரிதலில் அகங்காரம் மறையும்.

பின்னர் உணரப்படுவது புதிய கண்டுபிடிப்பு அல்ல; அது என்றும் இருக்கும் ஆத்மாவே.

சிந்திக்கத் தெரிந்த மனிதனுக்கு எதுவுமே பிரச்சனை அல்ல;

உணர்ச்சி வசப்படும் மனிதனுக்கு எல்லாமே பிரச்சனைதான்!?

சிந்திக்கும் மனம் தெளிவை நாடும்; அது கவனித்து, ஆராய்ந்து, புரிந்து கொள்கிறது.

சரியான சிந்தனையின் வெளிச்சத்தில் பிரச்சினைகள் கரைகின்றன.

உணர்ச்சியால் தவிக்கும் மனம், விருப்பு-வெறுப்பின் அலைகளில் ஆடுவதால், எதிர்வினையாற்றி சிக்கிக்கொள்கிறது. 

உணர்ச்சி ஆட்சி செய்வதால், சிறு அலைகளும் பெரும் புயலாக மாறுகின்றன.

சிந்தி — உணர்ச்சியை அடக்க அல்ல, அதை சீர்படுத்த; புத்தியோடு இணைந்து செயல்பட.

புத்தி வழிநடத்தும் போது, மனம் அமைதியாகும். அந்த நிலையில் வாழ்க்கை சுமையாகத் தோன்றாது; மாறாக அது வளர்ச்சியின் களமாக மாறும்.

சித்தத்தில் உள்ள எண்ணங்கள், வானத்தில் உள்ள மேகங்கள் போன்றவை; ஆற்றில் ஓடும் நீரைப் போன்றதல்ல.

அவை மிதந்து செல்பவை; உரசிச் செல்பவை அல்ல.

மேகங்கள் வானத்தை காயப்படுத்துவதில்லை; அவை வந்து, வந்து போகும்.

அதுபோல, பிடித்துக் கொள்ளாதவரை எண்ணங்கள் மனத்தை காயப்படுத்த முடியாது.

எண்ணங்களை அடக்குவதில் ஞானமில்லை; அவற்றைக் காணும் சாட்சியாக நிற்பதே ஞானம்.

சாட்சி விழிப்புடன் இருந்தால், எண்ணங்கள் அடங்கும்; அமைதி இயல்பாக மலரும்.

சீடன்: குருவே! உங்களுக்குத் தெரிந்ததையெல்லாம் நான் தெரிந்து கொள்வது எப்படி?

குரு: எனக்குத் தெரிந்ததையெல்லாம் நீ தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், முதலில் நீ தெரிந்துகொண்டவற்றை நான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்!?

குரு ஞானத்தை வெறுமனே ஒருவரிடம் ஊற்றிவிடுவதில்லை; முதலில் அவர் காண்பது சிஷ்யனின் மனத்தின் நிலையைத் தான்.

உண்மையான போதனை குருவின் உயர்ந்த அறிவிலிருந்து வருவது அல்ல; சிஷ்யன் நிற்கும் நிலையிலிருந்தே அது தொடங்குகிறது.

கேட்பவரின் பக்குவத்தை மீறி சொல்லப்படும் வார்த்தைகள் மாற்றத்தை அளிக்காது; அவை வெறும் ஒலியாகவே மறைந்து விடும்.

ஞானம் என்பது ஒரு பொருளைப் போல ஒரு கையிலிருந்து மற்றொரு கைக்கு மாற்றப்படுவதல்ல; அது மெல்ல விழித்தெழ வேண்டிய அக அனுபவம்.

ஆகையால் கருணையுள்ள குரு முதலில் சிஷ்யனின் சந்தேகங்களையும், வரம்புகளையும், அவன் நிற்கும் பார்வை நிலையையும் அறிகிறார். அதற்கேற்றவாறு அறிவு அவனுக்கு போதிக்கப் படுகிறது.

உயர்ந்த போதனை என்பது ஞானமாகப் பேசப்படுவது மட்டுமல்ல; சரியான நிலையில் பேசப்படுவதும் ஆகும்.

 

சுவாசிக்கும் பொழுது 'மந்திரத்தை' திரும்பத் திரும்ப மௌனமாக உச்சரித்து வந்தால், 'நான்' என்ற பற்று தளர்ந்து வெளியேறி விடும்.

மூச்சு உள்ளே வரும்; மூச்சு வெளியே போகும்.

மனம் மந்திரத்தை மெளனமாக மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது.

ஒவ்வொரு உச்சரிப்பிலும் “நான்” என்ற சத்தம் குறைகிறது.

அஹங்காரம் கவனத்தில் மட்டுமே வளரும்; மந்திரம் அந்த உணவை (கவனத்தை) பறிக்கிறது.

மூச்சு ஓர் ஒத்திசைவு; மந்திரம் ஓர் வழிகாட்டி.

மனம் மெதுவாக அமைதியாகிறது; “நான்” என்ற பற்றும் தளர்கிறது.

அஹங்காரம் மங்கும் போது இதயம் இலகுவாகிறது.

மூச்சுகளின் இடையே உள்ள நிசப்தத்தில் ஆத்மா தானே வெளிப்படுகிறது.

தியானம் அஹங்காரத்தைத் தள்ளுவது அன்று; அதை மங்கச் செய்வது.

அஹங்காரம் மங்கும் இடத்தில் அமைதி மலர்கிறது.

சுற்றம் மறந்தால், சுற்றம் துறக்கும்.

சுற்றத்தின் மதிப்பை மறந்துவிட்டால், சுற்றமும் மெதுவாக விலகத் தொடங்கும்.

ஏனெனில் அன்பும் உறவும் நினைவு, அக்கறை, பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றால் வளர்கின்றன; புறக்கணிப்பால் வாடுகின்றன.

ஆகவே உறவுகளின் மேன்மையைப் புரிந்து கொண்ட மனிதன் அன்பைப் பெற மட்டுமல்ல, நன்றியுணர்வு, புரிதல், தன்னலமற்ற அக்கறை மூலம் அதைப் பேணவும் கற்றுக்கொள்கிறான்.

ஏனெனில் ஒவ்வொரு உறவும் ஒரு புனிதமான பொறுப்பு; அலட்சியப்படுத்தும் உடைமையல்ல.

உள்ளம் தனது சுற்றத்தைப் போற்றக் கற்றுக் கொள்ளும் போது, வாழ்க்கை ஒற்றுமையாலும், அன்பின் அரவணைப்பாலும் நிறைவு பெறுகிறது.

சுயமரியாதை என்பது அகந்தையின் வெளிப்பாடுதான்; அதை தவிர்ப்பதற்கு பணிவுடன் நடக்கப் பழகிக் கொள்ளுங்கள். 

அகந்தையிலிருந்து எழும் ‘சுயமரியாதை’ என்பது மென்மையான அலங்காரம். 

உலகின் பாராட்டில் அது நிற்கும்; ஒரு கேள்வியில் அது சிதறும். இது உண்மையான மரியாதை அல்ல — அலங்கரிக்கப்பட்ட அகந்தை.

பணிவை தேர்ந்தெடுக்கும் போது, அகந்தையின் மேஜை காலியாகிறது.

'அவமானப்பட்ட மனிதன்’ போல நடப்பது தாழ்த்துதல் அல்ல; பெருமைக்கு இடமளிக்காமல் இருப்பதே. 

பெருமைக்கு இடம் இல்லை என்றால், அங்கே அகந்தைக்கு வாழ்வும் இல்லை.

ஆக, ஞானம் என்பது சுயமரியாதையைக் காப்பது அல்ல; உள்ளத் தெளிவை காப்பது. 

பணிவு உயரும்போது, அகந்தை கரைகிறது; அப்போது உள்ளத்தில் மென்மையான வலிமை மலர்கிறது.

சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தவாறு மாறுவது ‘சட்டம்’; எந்த சூழ்நிலையிலும் மாறாதது ‘தர்மம்’.

காலத்திற்கு காலம் மாறுவது சட்டம்; காலத்தைக் கடந்து நிற்பது தர்மம்.

சமூகம் எழுதும் சட்டம் மாறலாம்; ஆன்மா உரைத்தது மாறாது.

நடத்தையை ஒழுங்குபடுத்துவது சட்டம்; மனச்சாட்சிபடி வழிநடத்துவது தர்மம்.

குழப்பத்தில் சட்டம் பலவாக மாறும்; தெளிவில் தர்மம் ஒன்றாகவே இருக்கும்.

ஒழுங்கிற்காக சட்டத்தைப் பின்பற்று; அறியாமையிலிருந்து விடுபட தர்மத்தை தழுவி வாழ்.

மாறுபடும் ஒன்று வாழ்க்கையை கட்டுப்படுத்தும்—மாறாத தர்மம் மட்டுமே அதனை உயர்த்தும்.

‘SELF’-ஐ அடைய

‘self’-ஐ மறந்துவிட வேண்டும்.

நாம் பற்றிக் கொண்டிருப்பது    நினைவுகள், ஆசைகள், பயங்கள், தவறான அடையாளங்களின் கூட்டு.

அஹங்காரம் கூவுகிறது: “நான் இந்த உடல், நான் இந்த மனம்.” 

ஆனால் ஆத்மா அமைதியாக என்றும் ஒளிர்கிறது.

சிறு ‘நான்’ பிடிவாதம் பிடித்தால், பெரு ‘நான்’ மறைந்ததுபோல் தோன்றும்.

பற்றுகளை விடு, ஒப்பீடுகளை விடு,

ஆசைகளை விடு— மீதமிருப்பது பூஜ்யம் அல்ல; பூரணம்.

அலை, தான் அலையெனும் எண்ணத்தை மறந்தால் அது சமுத்திரமென அறியும்.

‘self’-ஐ மற; ‘SELF’-ஆக இரு.

செயல் புரியும்போது விளைவில் பற்றின்றி இருந்தால், அதுவே 'கர்ம யோகம்' எனப்படும்.

கர்மம் தவிர்க்க முடியாது; ஆனால் பற்றுதல் அவசியமில்லை.

செயலில் முழுமையாக இரு, சிக்கலில் சிக்காதே. சாதனம் தூய்மையாக இருக்கட்டும்; சுயநலம் கலக்காதிருக்கட்டும்.

‘நான்’ புகுந்தால் செயல் பிணைக்கிறது.

‘நான்’ விலகினால் செயல் சுத்திகரிக்கிறது.

செய்வதைச் செய்— கோரிக்கையாக அல்ல, அர்ப்பணிப்பாக. அங்கு மனம் அமைதியாகிறது; புத்தி தெளிவடைகிறது; செய்பவன் கரைந்து விடுகிறான்.

இதுவே கர்மயோகம்—பற்றற்ற செயலின் வழியே அஹங்காரத்தின் வெளியேற்றம்.

சோம்பலில் மூழ்கியவன் அகத்தாய்வில் ஈடுபட முடியாது;

செயலில் மூழ்கியவன் அகத்தாய்வை நாடமாட்டான்;

இரண்டையும் கடந்தவன்.... அகத்தாய்வே அவன் இயல்பு—அதில் முயற்சியின்றி நிலைத்திருப்பான்.

சோம்பலில் மூழ்கியவன் அகத்தாய்வில் ஈடுபட முடியாது—அவனது மந்தமான தன்மை உள்ளொளியை மறைத்துவிடும்.

செயலில் மூழ்கியவன் அகத்தாய்வை நாடமாட்டான்; காரணம் அமைதியின்மை மனதை சிதறடிக்கும்.

ஆனால் உள் அமைதியில் நிலைபெற்றவன், சோம்பலையும், அலைபாயும் மனத்தையும் கடந்தவன், தன்னிச்சையாக உள் நோக்கி திரும்புவான். அவனுக்கு அகத்தாய்வு முயற்சி அல்ல—அது அமைதியான தூய்மையான மனத்தின் மணம்.

செயல் சரியான திசையில் வழிநடத்தப்படும் போது, செயலின்மை தாண்டப்படும் போது, மனம் அதன் மூலத்தில் அமைதியாக நிலைகொள்கிறது. 

அந்த மௌன விழிப்புணர்வில், ஆத்மாவின் ஒளி வெளிப்படுகிறது—தியானம் ஒருவரின் இயல்பாக மாறுகிறது.

ஞானம் ‘நான்’ என்பதை அழிக்கிறது.

பக்தி ‘என்னுடைய' என்பதை அழிக்கிறது.

சேவை மற்றும் தியானம் இரண்டையும் மெதுவாக வெளியேற்றுகிறது.

பாதைகள் பலவாக இருக்கலாம்; ஆனால், சேரும் இடம் ஒன்றே... அது பரம்பொருள் மட்டுமே.

பாதைகள் பல — பரம்பொருள் ஒன்று

ஆன்மீகப் பயணம் என்பது ‘அகந்தை’-யை அமைதியாக கரைக்கும் கலை.

அகந்தை இரண்டு வடிவங்களில் இயங்குகிறது — “நான்” மற்றும் “என்னுடைய.”

ஒவ்வொரு மார்க்கமும் இந்த இரண்டையும் கரைக்க முயல்கிறது.

ஞான மார்க்கம்:-

‘நான் யார்?’ என்ற கேள்வியே அதன் ஆயுதம்.

சிந்தித்துப் பார்த்தால் ‘நான்’ என்று சொல்லுக்கு தனி இருப்பு இல்லையெனத் தெளிவாகிறது.

தவறான ‘நான்’ மறைகிறது; உண்மையான நான் வெளிப்படுகிறது.

பக்தி மார்க்கம்:-

பக்தி விசாரிக்காது; அர்ப்பணிக்கிறது.

விருப்பம், பயம், சொத்து, உறவுகள் — அனைத்தும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணம்.

‘என்னுடைய’ என்பது கரையும் போது, மனம் இலகுவாகிறது.

கர்ம (சேவை) மார்க்கம்:-

அகந்தை சேவையில் ஈடுபடுகிறது.

பிறருக்காகச் செயல் படும் போது, செயல் மையம் ‘நான்’ எனும் இடத்தில் இருப்பதில்லை.

சுயநலம் குறையும் இடத்தில் அகந்தை உருகுகிறது.

தியான மார்க்கம்:-

மனதில் எதையும் புகுத்தாமல் விலகி இருப்பதே தியானமாக மாறுகிறது.

எண்ணங்கள் எழும்; அடங்கும்; ஆனால் 'நான்' பற்றி எந்த சிந்தனையும் இருப்பதில்லை.

சத்தம் மறைத்ததை அமைதி வெளிப்படுத்துகிறது... அதாவது ஆன்மாவை!?

இறுதி ஒன்று — வழிகள் பல

ஞானம் ‘நான்’ என்பதை அழிக்கிறது.

பக்தி ‘என்னுடைய' என்பதை அழிக்கிறது.

சேவை, தியானம் இரண்டையும் மெதுவாக வெளியேற்றுகிறது.

பாதைகள் மாறும்; முக்தி மாறாது.

ஞானம் என்பது புதிதாக எதையும் அடைவதல்ல — இருப்பதை உணர்தல்.

திரை அகன்றவுடன், ஆத்மா உணரப்படுகிறது.

பாதைகள் பல; பரம்பொருள் ஒன்றே.

ஞானத்தைப் பொறுத்தவரை மனிதர்களை நான்கு வகையாகப் பிரிக்கலாம்:-

1. ஞானி

2. ஞானம் என்றால் என்ன என்று தெரிந்தவன்; ஆனால் ஞானியல்ல

3. ஞானம் என்றால் என்ன என்று தெரியாதவன்

4. ஞானம் என்றால் என்ன என்று தெரியாது; ஆனாலும் தெரிந்ததாகக் காட்டிக் கொள்பவன்

ஞானம் சொற்களில் இல்லை; அது தெளிவுடன் வாழ்வதாக ஆரம்பித்து,தெளிவாகவே வாழ்வதாக மலர வேண்டும்

நான்கு வகை மனிதர்களில், ஞானம் என்றால் என்ன என்று அறியாதபோதும் அறிந்தவன் போல் நடிப்பவன் மிகவும் அபாயகரமானவன்.

எனவே பின்பற்றும் முன் விவேகத்துடன் தேடு.

பொய்யான வெளிச்சம் வழி காட்டாது—அறிவைக் குருடாக்கும். சரியாகத் தேர்ந்தெடு—இல்லையேல், திருமூலர் எச்சரிப்பது போல்:                            “குருடும் குருடும் குருட்டாட்டம் ஆடி குருடும் குருடும் குழிவீழும் ஆறே”    போன்ற கதையாகிவிடும்.

ஞானத்தின் பாதையில் வழியும், இலக்கும் வேறு வேறு அல்ல; இரண்டும் ஒன்றுதான்.

ஞானப் பாதையில், ‘சாதனம்’ என்பதே ‘சாத்யம்’; ‘சாதனையால் அடைய வேண்டிய ஒரு முடிவு’ என்று எதுவும் இல்லை.

ஞானப் பாதையில் பயணமே இலக்கு; இங்கு சாதனமும் சாத்யமும் வேறல்ல—ஒன்றே.

ஞானம் உதிக்கும் இடத்தில், சாதனம் முடிவை நோக்கிச் செல்லாது; முடிவு ஏற்கனவே இருக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

செயல் சார்ந்த பாதைகளில், சாதனம் → சாத்யம் எனும் தொடர் உண்டு; ஞானப் பாதையில், புரிதலே நிறைவு.

ஞானப் பாதையில், தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு இலக்கை நோக்கிய பயணம் என்று எதுவும் இல்லை.

ஒவ்வொரு உணர்வின் தெளிவும் அதே தருணத்தில் நிறைவு.

வேதாந்தம் எதிர்கால சாதனை பற்றி வாக்குறுதி அளிப்பதில்லை;

தற்போதுள்ள தவறான புரிதலை மட்டுமே அகற்றுகிறது.

சரியான புரிதல் தோன்றும் அந்தக் கணமே அதே நிறைவு—அதே மோக்ஷம்.

அதனால், ஞானப் பாதையில் ‘சாதனம் முடிவை அடையச் செய்கிறது’ என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை;

ஒவ்வொரு தெளிவும் விடுதலையே.

 

தன்னில், தன்னை (ஆத்மாவை) தானே அறிய வேண்டும்.

ஆத்மாவை அறிந்துகொள்—காணப்படும் பொருளாக அல்ல, அனைத்தையும் காணும் சாட்சியாக.

மனம் விசாரிக்கலாம், புத்தி சிந்திக்கலாம்—ஆனால் அவற்றால் அதனைப் பற்ற முடியாது. ஏனெனில் ஆத்மா செயல் மூலம் அடையப்படுவதில்லை; அது அமைதியில் வெளிப்படுவது.

உள்ளத்தை நோக்கு—அறிபவன் கரையும் இடத்தில், அறிவு மட்டும் ஒளிர்கிறது.

இவ்வாறு, மனத்தின் அமைதியில், தன்னால் தன்னுள், ஆத்மா அறியப்படுகிறது—அது நீயாகவே இருப்பதால்.

தன்னால் கடைப்பிடிக்கப்படும் அறநெறிகளைவிட, மதிப்பானது எதுவுமில்லை.

செல்வமும் பதவியும் புகழும் கிடைக்கலாம்; மதிப்புகள் இல்லையெனில் வாழ்க்கை வெறுமையே!?

மதிப்புகள் கண்ணுக்குத் தெரியாத பலம்; அவை புயலிலும் மனத்தை நிலைநிறுத்தும்.

மரத்தின் வேர் போல, வெற்றியின் அசைவிலும் மனிதனை காப்பவை.

மதிப்பில்லாதவன் வேகமாக உயரலாம்; ஆனால் அவனே அவனைக் கீழே தள்ளுவான்.

மதிப்புள்ளவன் மெதுவாக நடப்பான்; ஆனால் அவன் பயணம் அமைதியை நோக்கியது.

மதிப்புகள் செயலை நடத்தினால்—வாழ்க்கை வழிபாடு ஆகும்; மதிப்புகள் சிந்தனையை நடத்தினால்—மனம் தூய்மையாகும்.

மதிப்புகளை (அறநெறிகளை) காக்கும் மனிதன் தன்னைத் தானே காத்துக்கொள்கிறான்.

தனிமையை சாபமாக நினைக்காமல் வரமாக மாற்றத் தெரிந்தால், வாழ்க்கை ஆனந்தமாக இருக்கும்.

தனிமையைக் கண்டு அஞ்சாதே—அறியாமல் இருந்தால் அது வாட்டி எடுக்கும்; சரியாக அறிய முடிந்தால் அது தேவையற்ற கவலைகளில் இருந்து விடுவிக்கும்.

ஏனெனில், தனியாக இருப்பதாக உணர்வது மனத்தின் துயரம்; ஆனால் அமைதியான தனிமை ஆன்மாவின் பலம். அங்கேயே ஆன்மப் பயணம் தொடங்குகிறது.

வெளியில் சத்தத்தைத் தேடுவதை நிறுத்தினால், உள்ளே சத்தியத்தின் நிசப்தம் கேட்கும். அந்த புனித அமைதியில், அலைபாயும் மனம் அடங்கி—இதயம் நிறைவை அடைகிறது.

அவ்வாறு சாபமாகத் தோன்றியது வரமாக வெளிப்பட்டு, உள்ளத்தில் நிறைவாக வாழும் வாழ்க்கை அமைதியான ஆனந்தமாக மலர்கிறது.

தன்னை நம்பி தன் பிள்ளைகள் இல்லை எனத் தெரிந்ததும், ஒதுங்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

அதன்பின் இருக்க வேண்டியது "பற்றற்ற பற்று" (detached attachment) மட்டுமே.

பிள்ளைகள் நம்மைச் சார்ந்து இல்லை எனத் தெரிந்தவுடன், வாழ்க்கை சொல்கிறது—ஒதுங்கு; வருத்தத்தில் அல்ல, புரிதலில்.

ஒதுங்குவது விலகல் அல்ல; நமது பங்களிப்பு நிறைவு பெற்றதன் அடையாளம் அது.

அன்பு குறைய வேண்டாம்—அது செம்மையடைய வேண்டும்.

பற்றிலிருந்து பரிவாக, கட்டுப்பாட்டிலிருந்து அமைதியான கவனமாக.

“பற்றற்ற பற்று” என்பது அலட்சியம் அல்ல; பந்தமில்லா அன்பு, குறுக்கீடுயில்லாத கவனம்.

இரு—ஆனால் திணிக்காதே. அன்பு செய்—ஆனால் கட்டிப்போடாதே.

நமது பங்களிப்பு நிறைவு பெற்றது என எண்ணி சுதந்திரமாக இருக்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

தன்னில் தானறியா, தனியாக இருந்தானாம்; தன்னில் தானறிய, தான் மட்டும் இருந்தானாம்.

என்னுள் அவன் இருக்கிறான்; ஆனால் நான்தான் அறியாமல் இருக்கிறேன்.

என்னுள் அவனை அறிந்த போது, 'அவன்' மட்டுமே இருக்கிறான்; 'நான்' அங்கு இல்லை.

அஹங்காரம் இறைவனை மறைக்கிறது; ஞானம் அஹங்காரத்தை கரைக்கிறது.

‘நான்’ நிற்கும் வரை, அவன் மறைந்தே நிற்கிறான்.

‘நான்’ ஒழிந்தவுடன், அவன் அனைத்துமாய் ஒளிர்கிறான்.

இறைத்தன்மையை அறிவது என்பது பொய்யான ‘நானை' இழக்கும்போதே நிகழ்கிறது.

தூய அன்பு மட்டுமே துயரங்களைக் களையும்.

தூய அன்பே துயரங்களை களையும் சக்தி கொண்டது. பரிமாற்றம் நாடும் அன்பு அல்ல, பற்றை உருவாக்கும் அன்பும் அல்ல—கொடுத்ததை மறக்கும் அன்பே அது.

அன்பு தூய்மையானால், ‘நான்’ மெலிதாகும்; அத்துடன் சுமைகளும் கரையும்.

பற்று மற்றும் எதிர்பார்ப்பு உள்ள இடத்தில் துயரம் வளரும்; அன்பு ஓடும் இடத்தில் அது அழியும்.

கலங்காத, நிபந்தனையற்ற, முழுமையான அன்பாகவே இரு.

அந்த தூய்மையில், வேதனை நிலைக்காது; மாறாக, இதயம் அமைதியில் நிலைக்கும்.

தேவைக்கு ஆசைப்படு;              ஆசைக்கு   ஆசைப்படாதே!?

தேவை வாழ்க்கையை வழி நடத்தும்; ஆசை மனதை கலங்கச் செய்யும்.

தேவை எளியது; உடலுக்கு சேவை செய்கிறது. ஆசை முடிவில்லாதது; மனதை அடிமையாக்குகிறது.

தேவையறிந்து வாழ்ந்தால் வாழ்க்கை ஒழுங்காகும்.

ஆசை ஆட்சி செய்தால் அமைதி மறையும்.

சான்றோர்கள் தேவைகளை நிறைவேற்றுவார்கள்; ஆனால் ஆசைகள் அவர்களை ஆட்சி செய்ய அனுமதிக்க மாட்டார்கள்.

ஏனெனில் சிக்கலற்ற வாழ்க்கை அதிகம் பெறுவதில் இல்லை; குறைவாக விரும்புவதில் தான் உள்ளது.

இதன் வித்தியாசத்தை அறிந்தவன், திருப்தியுடன் ஆசைகள் இன்றி அமைதியாக வாழ்கிறான்.

தொட்டித் தண்ணீர் உப்பாக இருக்கிறது; ஆனாலும் கவலையில்லை; தொட்டியில் நல்ல தண்ணீர் விழுந்து கொண்டிருக்கிறது.

மனமும் தொட்டியைப் போன்றதுதானோ!!??

தொட்டியில் இருக்கும் தண்ணீர் உப்பாக இருக்கலாம்; அது கடந்த காலத்தின் சேர்க்கை.

ஆனால் அதில் தொடர்ந்து நல்ல தண்ணீர் விழுந்து கொண்டிருந்தால், உப்புத்தன்மை மெல்ல மறையும்.

மனமும் அதேபோல் தான். பழைய வாசனைகள், பழைய எண்ணங்கள், பழைய பழக்கங்கள் — இவை மனத்தை “உப்பாக்கிய” பழைய சேர்க்கைகள். அதனால் மனம் இன்று கசப்பாக இருந்தால் கவலைப்பட வேண்டாம்.

சத்சங்கம், சிந்தனை, சாஸ்திர அறிவு, தியானம் — இவை நல்ல தண்ணீர்.

அவை இடையறாது மனதில் விழுந்து கொண்டிருந்தால், மனம் தானாகவே சுத்தமாகும்.

சின்மயானந்தர் சொல்வார்: “மனத்தை வலுக்கட்டாயமாக மாற்ற முடியாது; ஆனால் சரியான உள்ளீட்டை கொடுத்தால், மாற்றம் தவிர்க்க முடியாதது.”

ஆகவே, மனத்தின் தற்போதைய நிலையைக் கண்டு கலங்க வேண்டாம்; அதற்குள் தொடர்ந்து நல்லதை ஊற்றிக் கொண்டே இருங்கள். நிச்சயம் மாற்றம் வரும்.

தோல்வியில் இருந்து கற்றுக்கொள்ளும் பாடமே வெற்றிக்கான ஆரம்பம்.

தோல்வி வீழ்ச்சி அல்ல— அது ஒரு உண்மையை உணர்த்தும் வெளிப்பாடு.

ஒவ்வொரு தவறும் அறியாமையை அகற்றுகிறது.

அஹங்காரம் அதனை தோல்வி என்கிறது; அறிவு அதை திருத்தம் என்கிறது.

வெற்றி சுகத்தில் பிறக்காது, அது திருத்தங்களில் செதுக்கப்படுகிறது.

தோல்வியில் கற்ற அறிவே வெற்றியின் பலமாகிறது.

அறிவுடையவன் தோல்வியை தவிர்ப்பதில்லை— அது கற்பிக்கும் பாடத்தை ஏற்றுக் கொள்கிறான்.

சரியாக புரிந்த ஒவ்வொரு வீழ்ச்சியும் ஒரு உயர்வின் படிக்கட்டாக மாறும்.

அறிவு முதிர்ந்தபின், தோல்வி மறைந்து விடுகிறது— மீதமிருப்பது வளர்ச்சி மட்டுமே.

"The sorrows of Jesus were not for Christ; to Christ, it was all the agony in Jesus' heart." .. Swami Chinmayanandha (from Mandukya Upanishad) 

... ... ... ... ... ... ... ... ...

As long as we function with the consciousness of Jesus either we may have to enjoy or to suffer to the happenings around us.

Once we shift our consciousness to the level of Christ, we will experience neither the 'joy' nor the 'agony', since we will always be in a blissful stage.

இயேசுவிலிருந்து கிறிஸ்துவிற்கு – துக்கத்திலிருந்து ஆனந்தத்திற்கு.

ஸ்வாமி சின்மயானந்தர் கூறிய ஒரு ஆழ்ந்த உண்மை: “இயேசுவின் துயரங்கள் கிறிஸ்துவுக்கல்ல; கிறிஸ்துவிற்கு அது இயேசுவின் இதயத்தில் எழுந்த வேதனையாகவே தோன்றியது.”

இந்த ஒரு வாக்கியமே வேதாந்தத்தின் முழுச் சத்தியத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இயேசு என்பது — உலகில் செயல்படும் தனிப்பட்ட நபர், உடல்–மனம்–அஹங்காரம்.

கிறிஸ்து என்பது — அந்த நபரின் வழியாக வெளிப்படும் நித்திய சைதன்யம்.

நாம் இயேசு-நிலையிலேயே செயல்படும் வரை, வாழ்க்கையின் இரட்டைகள் நம்மை ஆட்டிப்படைக்கும்.

சுகம்–துக்கம், வெற்றி–தோல்வி, புகழ்–அபகீர்த்தி—எல்லாமே அஹங்காரம் சார்ந்தது.

சாதகமான சூழ்நிலைகள் வந்தால் மகிழ்ச்சி; எதிர்மறையானவை வந்தால் துயரம்.

இவை அனைத்தும் ‘நான்’ என்று நினைக்கும் அஹங்காரத்துக்கே உரியவை.

ஆனால் விழிப்புணர்வு இயேசுவிலிருந்து கிறிஸ்துவிற்கு நகரும்போது, உள்ளே ஒரு அமைதியான புரட்சி நிகழ்கிறது.

கிறிஸ்து-நிலை என்பது உலகை விட்டு விலகுதல் அல்ல; உலகின் தாக்கத்தைக் கடந்து நிற்கும் நிலை.

அங்கே நிகழ்வுகள் தொடரலாம்; ஆனால் பாதிக்கப்படுகிறவன் இல்லை.

பார்வை உண்டு; பந்தம் இல்லை. செயல் உண்டு; கலக்கம் இல்லை.

அந்த நிலையில், சுகமும் துக்கமும்— ஒரே கடலில் எழும் அலைகள் போல. கடல் அசையாது.

அதனால் கிறிஸ்து துன்புறவில்லை; துன்புற்றது இயேசுவே.

அதேபோல், ஆத்மா துயரப்படுவதில்லை; அஹங்காரமே துயரப்படுகிறது.

வேதாந்தம் சூழ்நிலைகள் இல்லாத வாழ்க்கையை வாக்குறுதியாக அளிப்பதில்லை; சூழ்நிலைகளால் பாதிக்கப்படாத பார்வையையே அளிக்கிறது.

அந்த விழிப்புணர்வில் சுகத்தைப் பற்றிக் கொள்ளவும் இல்லை, துக்கத்தைத் தள்ளவும் இல்லை. இரண்டும் வலிமையை இழக்கின்றன.

இதுவே நித்திய ஆனந்தத்தின் ரகசியம்—உல்லாசமான மகிழ்ச்சி அல்ல, நிறைவு நிறைந்த அமைதி.

இயேசுவிலிருந்து கிறிஸ்துவிற்கு எழுவது ஒவ்வொரு சாதகரின் பயணம்.

உணர்ச்சியிலிருந்து உண்மைக்கான பயணம்;

துன்புறும் தன்மையிலிருந்து ஆனந்தமயமான பரவலுக்கான பயணம்.

“அஹங்காரத்திலிருந்து ஆத்மாவுக்கு( soul) அடையாளம் மாறும்போது, துக்கம் உரிமையை இழக்கிறது; அந்த இடத்தை ஆனந்தம் பெறுகிறது.”

“உன்னை உலகம் கட்டுப்படுத்தவில்லை; உன் தவறான அடையாளமே கட்டுப்படுத்துகிறது.”

“வாழ்க்கையை மாற்ற முயலாதே — வாழ்க்கையை வாழும் நிலையை மாற்று.”

நல்லவனாக இருப்பது ஒரு நற்குணம்; ஆனால் அளவுக்கு மீறி நல்லவனாக இருப்பது நற்குணம் ஆகாது.

நல்லவனாக இருப்பது ஒரு நற்குணம்; ஆனால் அளவுக்கு மீறிய நல்லவன் ஆகுவது பலவீனமாகலாம்.

விவேகமற்ற நல்லெண்ணம் இயலாமையாக மாறிவிடும்.

கருணையும் விவேகமும் இணைந்தால்தான் அது தர்மமாக மலரும்.

அன்பு உயர்த்த வேண்டும்; பொறுப்பின்மையை ஊக்குவிக்கக் கூடாது.

தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும்போது, "இல்லை" என்று சொல்வதும் அன்பின் ஒரு வெளிப்பாடே.

விவேகத்தால் வழிநடத்தப்படும் நற்குணமே தன்னையும் உலகையும் உயர்த்தும் உண்மையான நன்மையாகும்.

நமது தவறுகளிலிருந்து மட்டுமல்ல; அடுத்தவர் செய்யும் தவறுகளிருந்தும் பாடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

தவறுகள் பகைவர்கள் அல்ல; அவைகள் நமக்கு பாடம் கற்றுத்தரும் ஆசிரியர்கள்.

தான் செய்யும் தவற்றிலிருந்து கற்றுக் கொள்பவன் அறியாமையின் முழு விலையையும் செலுத்துகிறான்.

புத்திசாலி பிறரின் தவறுகளையும் கவனித்து, சிந்தித்து பாடம் கற்றுக் கொள்கிறான்.

அப்போது வாழ்க்கை வருத்தங்களின் போர்க்களமல்ல; பாடங்களின் பள்ளியாகிறது.

தெரிந்த தவறை மீண்டும் செய்வது மூடத்தனம்; காட்டப்பட்ட தவறை புறக்கணிப்பது குருட்டுத்தனம்.

ஞானம் என்பது...தவறுகளிலிருந்து அதிகம் கற்றுக் கொள்வது; அதன் விளைவாக வாழ்க்கையில் ஏற்படக்கூடிய துன்பங்களைக் குறைத்துக் கொள்வது.

நமக்கு ஏற்படும் பிரச்சினைகளுக்கு காரணம் வெளியில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் அல்ல. நமக்குள்ளே நடைபெறும் நிகழ்வுகள்தான் அதற்கான காரணமாக அமைகின்றன. 

வெளியில் நிகழ்வது உண்மையான பிரச்சினை அல்ல. உலக நிகழ்வுகள் தன் இயல்பின்படி எழும் — மறையும். புகழும் பழியும், லாபமும் நஷ்டமும், சந்திப்பும் பிரிவும் — இவை அனைத்தும் வெளிப்புறத்தின் பகுதிகள்.

ஆனால் உண்மையான போராட்டம் உள்ளத்தில்தான் நடக்கிறது.

அமைதியற்ற மனம் சிறு நிகழ்வையும் பெரிய துன்பமாக்கும்.

அமைதியான மனம் துன்பத்தில்கூட ஞானத்தை தேடும்.

ஆகவே சான்றோன் வெளி உலகத்தை மாற்ற முயலமாட்டான். அவன் கற்றுக்கொள்வது உள் உலகத்தை ஆள்வது எப்படி என்பதுதான். 

உள்ளம் தெளிவாக, அமைதியாக இருந்தால், வெளி உலகால் அதை குலைக்க முடியாது.

அமைதி என்பது நிகழ்வுகள் இல்லாத நிலை அல்ல; அது உள் மனத்தில் சலனமில்லாத நிலை.

நம்மால் எல்லோரையும் நேசிக்கமுடியாமல் போகலாம்; ஆனால், எவரையும் வெறுக்காமல் இருக்கலாம் அல்லவா?

அனைவரையும் நம்மால் நேசிக்க முடியாது; ஏனெனில் நேசம் நெருக்கத்தையும் புரிதலையும் கேட்கிறது. 

ஆனால், எவரையும் வெறுக்கக் கூடாது; ஏனெனில் வெறுப்பு முதலில் நம்மையே எரிக்கிறது.

நேசம் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் ஒன்று; வெறுப்பு அழிவை உண்டாக்கும் ஒன்று.

ஞானம் யாரிடமும் பாசத்தை வற்புறுத்தாது; ஆனால் அனைவரிடமும் மனத் தூய்மையை வற்புறுத்தும்.

நேசிக்க முடியாத இடத்தில் நடுநிலையாய் இரு; நடுநிலையும் கடினமானால் புரிதலால் பிறக்கும் கருணையாய் இரு.

இது பலவீனம் அல்ல; இது ஞானத்தால் வடிவெடுக்கப்பட்ட வலிமை.

நாம் "எப்படி வாழ்ந்தோம்" என்பது பிரச்சனை அல்ல; "எப்படி வாழப்போகிறோம்" என்பதுதான் பிரச்சனை.

கடந்த காலம் நிழல் மாத்திரமே—இப்போது அது உன்னை கட்டுப்படுத்தாது.வருத்தம் நினைவின் பகுதி மட்டுமே; இப்போதின் உண்மை அல்ல.

பிரச்சினை கடந்த வாழ்வு அல்ல—இப்போது எப்படி வாழ்வது என்பதுதான். ஏனெனில் வாழ்க்கை புதிதாய் இந்த நொடியிலே ஓடுகிறது.

சரியான வாழ்வு சரியான சிந்தனையிலிருந்து; சரியான சிந்தனை தெளிந்த பார்வையிலிருந்து.

ஞானம் வழிநடத்தும் போது, வாழ்க்கை இப்போதே புனிதமாகிறது. 

இப்போது நேராக வாழ்—கடந்தகால சம்பவங்கள் தன் பிடியை தளர்த்தும்.

நாம் யார் என்பதை முடிவு செய்வது, நாம் சாப்பிடும் உணவும் மற்றும் நாம் சிந்திக்கும் எண்ணங்களும்தான்.

மனிதன் என்பவன் வாயால் உண்ணுவதால் மட்டும் உருவாகவில்லை; மனதில் ஏற்றுக்கொள்ளும் எண்ணங்களாலும் உருவாகிறான். உணவு உடலை வடிவமைக்கிறது; எண்ணங்கள் வாழ்க்கையை வடிவமைக்கின்றன.

தூய உணவு உடலுக்கு வலிமை தருகிறது; தூய எண்ணங்கள் உள்ளத்திற்கு தெளிவைத் தருகின்றன.

பேராசை, கோபம், அமைதியின்மை போன்றவற்றில் மனம் தொடர்ந்து பயணித்தால், உள்ளத்தில் உள்ள அமைதி மெல்ல குலைகிறது.

உணவில், பேச்சில், உணர்ச்சிகளில், எண்ணங்களிலும் கூட விழிப்புணர்வுடன் இருக்கக் கற்றுக்கொண்டால், வாழ்க்கை மீண்டும் சமநிலையை அடைகிறது.

ஆகவே தேடுபவன், தான் எதை உண்ணுகிறான் என்பதை மட்டும் அல்ல, எதை கேட்கிறான், எதை பார்க்கிறான், எதை சிந்திக்கிறான் என்பதையும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

ஏனெனில் உள்ளமென்பது அது சேர்த்துக் கொள்ளும் அனைத்தாலும் (உணவு உட்பட) ஒவ்வொரு கணமும் போஷிக்கப் படுகிறது.

உணவும் எண்ணங்களும் உடலுக்கு வலிமையையும், மனத்திற்கு தெளிவையும், உள்ளத்திற்கு அமைதியான நிசப்தத்தையும் அளிப்பவையாக ஆகட்டும்.

நாம் சந்திக்கும் அனுபவங்கள் மேகக்கூட்டம் போன்றவை. அவைகள் மிதக்கட்டும்; ஆனால், அவைகளை உங்களுடன் மோத அனுமதிக்காதீர்கள்.

நாம் சந்திக்கும் அனுபவங்கள் மேகங்கள் போன்றவை—சேரும், மிதக்கும், கரையும்.

அவற்றைத் துரத்தாதே; எதிர்க்காதே. மன ஆகாயத்தில் அவை மிதக்கட்டும்; ஆனால், மோத விடாதே. மோதினால், அவை கலக்கத்தை உண்டுபண்ணி புயலாக மாறும்.

ஞானி ஆகாயம் போல்—தொட்டுக்கொள்ளப் படாதவனாக, அமைதியாக இருப்பவன்.

சாட்சியாக நின்றால், மனம் தெளிவடையும். அந்தத் தெளிவில், மாறாத ஆத்மா மட்டுமே ஒளிரும்.

“நான் யார்?” என்று கேட்பதற்குப் பதில், “நான் எது?” என்று கேள்!?

“யார்” என்பது பெயரைத் தேடும்; ஒரு பாத்திரத்தைப் பற்றிக் கொள்கிறது.

“எது" என்பதை அறிய, மனம் மாறாத ஆதாரத்தை நோக்கி உள்முகமாகத் திரும்புகிறது.

பெயர்கள் உலகிற்குச் சொந்தம்; வடிவங்கள் காலத்திற்குச் சொந்தம்.

ஆனால் நீ பெயரும் அல்ல, நீ அணிந்திருக்கும் முகமூடியும் அல்ல.

“எது” என்று விசாரிக்கையில், மனம் கதைகளைக் கைவிடும்; சுத்த சாட்சியில் நிலைக்கும்.

அங்கே தேடுபவன் கரைந்து, நீ அதுவாகவே விளங்குகிறாய்.

நாம் எதை சந்திக்கிறோமோ அது பிரச்சனை அல்ல; அதை நாம் எப்படி சந்திக்கிறோம் என்பதுதான் பிரச்சினை.

வாழ்க்கை இனிமையும் இனிமையற்றதுமான, எதிர்பார்த்ததும் எதிர்பாராததுமான பல சூழ்நிலைகளை கொண்டு வருகிறது. இவை உண்மையான பிரச்சனை அல்ல; மனம் அவற்றை அணுகும் முறையில்தான் கலக்கம் தொடங்குகிறது. 

ஒரே சூழ்நிலையை இரண்டு பேர் சந்தித்தாலும், ஒருவர் அமைதியாக இருப்பார்; மற்றொருவர் ஆழமாகவே துன்பப்படுவார். வேறுபாடு நிகழ்வில் இல்லை; உள்ளார்ந்த அணுகுமுறையில்தான் உள்ளது.

மனம் எதிர்ப்பு, பயம், அல்லது கோரிக்கையுடன் வாழ்க்கையைச் சந்திக்கும் போது, சிறிய விஷயங்கள்கூட பெரும் சுமையாக மாறுகின்றன.

ஆனால் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பாங்குடனும் தெளிவுடனும் வாழ்க்கையைச் சந்திக்கும் போது, கடினமான தருணங்கள்கூட சமாளிக்கக் கூடியவையாக ஆகின்றன.

“துன்பம் பெரும்பாலும் நிகழ்வுகளால் வருவதில்லை; நிகழ்ந்ததை மனம் எதிர்க்கும் போராட்டத்தால்தான் அது உருவாகிறது.”

நன்றாக கவனித்தால், அமைதி இழப்பது நிகழ்வு நடந்த நொடியில் அல்ல; அதற்கு மனம் உடனே காட்டும் எதிர்வினையில்தான்.

மனம் தீர்ப்பு சொல்ல, ஒப்பிட அல்லது தன்னைப் பாதுகாக்க ஓடுகிறது. அந்த அவசரத்தில் விழிப்புணர்வு மறைகிறது. ஆனால் எதையும் சேர்க்காமல், அந்த தருணத்தை அப்படியே சந்திக்கத் தெரிந்தால், வாழ்க்கை எளிதாகி விடுகிறது.இந்தச் சிறிய மாற்றம் --வாழ்க்கையை விழிப்புடன் சந்திப்பது—அனைத்தையும் மாற்றுகிறது.

உங்களுக்கு வேறு வாழ்க்கை தேவையில்லை; வாழ்க்கையில் நீங்கள் நிற்கும் விதம் மாறினால் போதும். இந்தப் புரிதலிலிருந்து உள்ளார்ந்த அமைதி இயல்பாகவே மலர்கிறது; ஆனந்தம் சூழ்நிலைகளுக்கு அப்பாற்பட்டதாக ஆகிறது.

நித்தம் விளக்கெரிந்தும் நினைவிலது இல்லையடி

சித்தம் கலங்கியதால்        சிந்தனையும் போனதடி

அத்தன் இருப்பிடத்தை              ஆராயத் தெரியாமல்

பெத்தமனம் பித்தாகப்              புலம்பித் தவிக்குதடி.

விளக்கு (ஆத்மஜோதி) நாள்தோறும் இடைவிடாது எரிகிறது. ஆனால் அது எரிகிறது என்ற நினைவு இல்லை.

ஒளி இல்லாத இருள் அல்ல இது; ஒளி இருக்கிறது என்பதை மறந்ததனால் வந்த இருள்.

மனம் கலங்கியிருப்பதால் சிந்தனை வழிதவறுகிறது. சிந்தனை வழிதவறியதும், தேடல் வெளியில் ஓடுகிறது. உள்ளே இருக்கும் ஒன்றை, வெளியில் தேடத் தொடங்குகிறோம்.

இறைவன் எங்கே என்று கேட்கிறோம். ஆனால் அவன் இருக்கும் இடத்தை ஆராயத் தெரியவில்லை. 

எங்கு பார்க்க வேண்டும் என்பதே தெரியாத தேடல், எப்படி முடிவுக்கு வரும்? அதனால் தான் மனம் அமைதியின்றி பித்தாகி புலம்புகிறது.

விளக்கை ஏற்ற வேண்டியதில்லை; அது ஏற்கனவே எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. மனம் சற்றே அமைதியானால் போதும். சிந்தனை சற்றே உள்ளே திரும்பினால் போதும்.

அப்போது புரியும் — தேடியது எங்கும் போகவில்லை. தேடியதே, தேடுகிறவன் தான் என்று.

அன்றுதான் விளக்கு காணப்படுகிறது. அன்றுதான் ஆத்மஜோதி ஒளியாக அல்ல —உண்மையாக உணரப்படுகிறது.

நீ பார்ப்பது எதுவும் 'பரம்பொருள்' அல்ல; ஏனெனில் 'அது' பார்வைக்கு அப்பால் உள்ளது.

காணும் உலகில் மட்டுமே வாழ்ந்து வந்தால், உன்னால் பார்வைக்கு அப்பால் கவனம் செலுத்த முடியாது.

கண்கள் காண்பது தோற்றமே; நித்தியம் கண்ணுக்குப் புலப்படாது.

காணப்படுவது கடவுள் அல்ல; அனைத்தையும் காணச் செய்பவனே அவர்.

புலன்களின் வெளிச்சத்தில் தங்கி இருந்தால், பரம்பொருளை உணர முடியாது.

உருவங்களில் ஓடும் மனம் உருவமற்ற அருவத்தை இழக்கிறது.

உண்மை வெளியில் கிடைக்காது; உள்ளத்தில் மட்டுமே வெளிப்படும்.

தெளிந்த விழிப்புணர்வே வழி; அமைதியான மனமே பாலம்.

பார்க்கப்படுவதைக் கடந்து சென்றால், பார்ப்பவன் மட்டுமே மிஞ்சுவான்.

அவ்விடமே ஆனந்தம்; அதுவே ஆத்மாவைப் பற்றிய உண்மை நிலை உணர்தல் ஆகும்.

நீ எதை நீயென்று நினைக்கிறாயோ, அது நீ அல்ல.

நீ நினைப்பது நீ அல்ல; உன்னுள் இருப்பதே உண்மையான "நீ".

உடல் மாறுகிறது; மனம் அலைகிறது; புத்தி ஆராய்கிறது; அகங்காரம் "நான்" என்று உரிமை கொண்டாடுகிறது; இவை அனைத்திற்கும் பின்னால், சாட்சி அமைதியாக ஒளிர்கிறது.

வாழ்க்கையின் துயரம் நாம் முழுமையற்றவர்கள் என்பதில் இல்லை; பொய்யை மெய்யென்று எண்ணுவதில்தான் உள்ளது.

நீ நினைப்பது நீ அல்ல; அஹங்காரம் மறையும் போது வெளிப்படுவதுதான் உண்மையான நீ.

ஆன்மிக வாழ்க்கை யாரோ ஒருவராக மாறுவதல்ல; என்றும் இருக்கும் உண்மையான தன்னை உணர்வதே.

தன்னை அறி; பொய்யான "நான்" மறையும்; உண்மையான "நீ" மட்டுமே நிலைத்திருக்கும்.

நீ பல சொத்துக்களை வைத்திருக்கலாம்; ஆனால் அனைத்திலிருந்தும் நீ தூரமாகவே இருக்கலாம்.

வாழ்க்கையில் வசதி, உறவுகள், சாதனைகள் என எல்லாம் உன்னிடம் இருக்கலாம். இருந்தாலும், அவற்றிலிருந்து ஒரு தூரம் இருப்பது போல உணரலாம். உடல் இருக்கும் இடத்தில் மனம் அரிதாகவே இருக்கும். அது கடந்த காலத்தில் அலைந்து திரியும், எதிர்காலத்தைப் பற்றி கவலைப்படும், அல்லது எண்ணங்களில் தொலைந்து போகும். வெறும் உடமை வாழ்க்கையை உண்மையாக அனுபவிக்கச் செய்யாது; கவனம் மட்டுமே அதைச் செய்யும்.

உதாரணமாக, ஒரு அழகான தோட்டத்தில் நீ அமர்ந்திருக்கிறாய் என்று நினைத்துக்கொள். சுற்றிலும் மலர்கள், சூரிய ஒளி, சுத்தமான காற்று. ஆனால் உன் மனம் கைபேசியில் சுருட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. அனைத்தும் உன்னைச் சுற்றி இருந்தாலும், அந்த நொடியுடன் நீ இல்லை. அந்த அழகு உன்னைத் தொடுவதில்லை; ஏனெனில் உன் கவனம் வேறெங்கோ இருக்கிறது. இதுவே உள்ளார்ந்த ஈடுபாடு இல்லாத உடமையின் நிலை.

மனம் பெரும்பாலும் கணக்கிடுவதிலும், திட்டமிடுவதிலும், நினைவுகூர்வதிலும், கவலைப்படுவதிலும் மூழ்கி இருக்கிறது. அதனால் வாழ்க்கை தூரத்தில் நிற்கிறது. பொருட்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; ஆனால் உணரப் படுவதில்லை. 

நொடிகள் கடந்து போகின்றன; ஆனால் வாழப்படுவதில்லை. அனைத்தும் இருந்தாலும், வாழ்க்கை விரல்களுக்கிடையில் வழுக்கிச் செல்கிறது என்ற ஒரு மெல்லிய உணர்வு தோன்றுகிறது.

இதனை எந்த தீர்ப்புமின்றி சும்மா கவனித்தாலே போதும்; இருப்பு (presence) இயல்பாகவே திரும்பி வருகிறது. 

எதையும் துறக்க வேண்டியதில்லை. வாழ்க்கை மீண்டும் உன்னை மெதுவாகவும், முழுமையாகவும் தொடங்குகிறது. அதன் உள்ளிருந்து ஒரு அமைதியான திருப்தி தானாகவே மலர்கிறது.

நீ கடவுளிலிருந்து விலகி இருப்பதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் நீ எப்போதும் கடவுளுடனேயே இருக்கிறாய்.

கடவுளிலிருந்து தூரமாக இருக்கிறேன் என்ற உணர்வு, மனம் அங்குமிங்கும் அலைந்து அமைதி இழக்கும்போது உருவாகிறது.

அத்தகைய தருணங்களில் கடவுள் எங்கோ தொலைந்து போனது போலத் தோன்றும். ஆனால் அந்த தூரம் உண்மையானது அல்ல — அது எண்ணங்களால் உருவான மேகம் மட்டுமே. 

சூரியன் எங்கும் போகவில்லை; நமது பார்வை மட்டும் மறைக்கப்படுகிறது. 

"கடவுள் நீ சென்று அடையும் இடம் அல்ல; நீ இயங்குவதற்கு ஆதாரமான இருப்பு."

நீ கடவுளை மறந்தாலும், அவர் உன்னை மறப்பதில்லை. நீ முயற்சி செய்யாமல் சுவாசம் நடைபெறுகிறது; கேட்காமல் இதயம் துடிக்கிறது; உன் கட்டுப்பாட்டின்றி வாழ்க்கை தொடர்ந்து செல்கிறது. இந்த அனைத்தையும் தாங்கி நடத்தும் அமைதியான அறிவே கடவுள். 

விழிப்புணர்வில் நீ விலகியதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் ஒரு அலை கடலை விட்டு வெளியேற முடியாதது போல, நீ அவருடைய இருப்பிலிருந்து வெளியேற முடியாது.

தேடுவதை நிறுத்தி, அமைதியில் ஓய்வெடுக்கும் போது இந்த உண்மை தெளிவாகிறது. 

"அமைதியில் நீ கடவுளை ஒரு பொருளாகச் சந்திப்பதில்லை; உன் சொந்த இருப்பாகவே அவரை உணர்கிறாய்."

அப்போது பக்தி கட்டாயமல்ல — இயல்பாகப் பிறக்கிறது; காரணமின்றி அமைதி மலர்கிறது. அந்தப் புரிதலில் பிரிவு கரைந்து போகிறது; வாழ்க்கையே ஒரு பிரார்த்தனையாக மாறுகிறது.

பற்று அற, அற பற்று.

பற்று மனதை கட்டும்; அதை விடுவிக்க அறத்தைப் பற்ற வேண்டும்.

உயர்ந்ததைப் பற்றினால், தாழ்ந்தது தானே விலகும்.

உலகைப் பற்றினால் தன்னை இழப்பாய்; சத்தியத்தைப் பற்றினால் உன் ‘ஆத்மாவை’ அறிவாய்.

விடுவது வெற்றிடத்திற்கு அல்ல; விழிப்புணர்விற்கே.

நிலையற்றதை விடு; நிலையானதைப் பற்று.

பொய்யானது விலகினால், 'மெய்' தானே வெளிப்படும்.

பலூனாக இல்லாமல், புல்லாங்குழலாக-- இறைவன்-கை கருவியாக மாறு.

அகந்தை ஒரு பலூன்—காற்றால் நிரம்பி, இலகுவாய் எழுந்தாலும் நிலைத்த தன்மை இருப்பதில்லை. இன்னும் பெரிதாக வேண்டும், பாராட்டைப் பெற வேண்டும் என்று துடிக்கும்; ஆனால் உள்ளே வெறுமைதான் மிஞ்சும்.

சான்றோன் தன்னை காலி செய்கிறான்—அழிய அல்ல, இறைவன்-கை கருவியாக மாற.

புல்லாங்குழல் இசை தருவது அது காலியானதனால் தான்; அதன் அழகு அதின் ஒப்புதலில் உள்ளது.

‘நான்’ குறைந்திட, இறை சுவாசம் ஓடிடும்; அப்போது வாழ்க்கை ஓசை அல்ல—இனிமையான இசை.

பலூனாய் வீங்காதே—புல்லாங்குழலாய் ஒளிவிடு; காலியாகு, இறை நாதம் ஒலிக்கட்டும்.

பட்ட மரம் அழுவதில்லை;    ஆனால், மனிதன்!?

பட்ட மரம் அழுவதில்லை; இயற்கையின் விதியை அமைதியுடன் ஏற்றுக் கொள்கிறது.

ஆனால் மனிதன் துயரப்படுவது இழப்பினால் அல்ல; அவன் கொண்ட பற்றினால்தான்.

மரத்திற்கு தன்னைப் பற்றிய அகந்தை இல்லை; மனிதன் மாற்றத்தை எதிர்ப்பதாலேயே வேதனையை சந்திக்கிறான்.

வாழ்வின் ஒவ்வோர் இழப்பும் புரிதலுடன் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டால், அது ஒரு ஆசிரியராக மாறுகிறது. வெளியில் விழுவது உள்ளத்தை வீழ்த்த வேண்டியதில்லை. 

ஆகவே சான்றோர் ஏற்றுக் கொள்ளவும், இழப்பிலிருந்து பாடம் கற்கவும், வாழ்க்கையோடு போராடாமல் வாழவும் கற்றுக் கொள்கிறார்கள்.

ஏனெனில் நிலையான அமைதி எதையும் நிரந்தரமாகப் பற்றிக்கொள்வதில் இல்லை; அனைத்தும் நிலையற்றவை என்பதை உணர்வதிலேதான் மலர்கிறது.

பணம் அமைதியைத் தராது; ஏனெனில் அமைதி மனம் சார்ந்தது.

பணம் வசதியைத் தரலாம்; அதனால் அமைதியைத் தர முடியாது.

வசதி உடலுக்குரியது; அமைதி மனத்துக்குரியது.

அமைதியற்ற மனம், செல்வத்திலும் ஏழையாகவே இருக்கும்.

அமைதியான மனம், எளிமையிலும் செல்வந்தனாகவே இருக்கும்.

உழைப்பால் செல்வத்தை ஈட்டு; ஞானத்தால் அமைதியைக் காத்துக்கொள்.

ஏனெனில் இறுதியில், வாழ்க்கையின் மதிப்பு நாம் சேர்க்கும் செல்வத்தில் அல்ல; நாம் பேணும் மன அமைதியில்தான் உள்ளது.

வாழ்வதற்குச் செல்வத்தை நாடு; வாழ்வை அறிய அமைதியை நாடு.

பல நேரங்களில், நாம் சந்திக்கும் துன்பங்களாலேயே வளம் பெறுகிறோம்.

துன்பம் என்பது வாழ்க்கையின் தண்டனையல்ல; அது வாழ்க்கையின் தலைசிறந்த ஆசிரியர்.

சுகம் மனிதனை சௌகரியத்தில் நிலைக்க வைக்கலாம்; சவால்கள் மட்டுமே அவனை உள்நோக்கி வளர வைக்கின்றன.

புரிதலுடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் ஒவ்வொரு துன்பமும் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, மனத்தை வலுப்படுத்தி, புத்தியை விழிப்படையச் செய்கிறது.

அகந்தையை பணிய வைக்கும் துன்பம் என்ற காயமே ஞானத்திற்கான வாசலாகிறது.

துன்பமில்லாத வாழ்க்கை உண்மையான செல்வமல்ல; துன்பம் கற்றுத் தந்த ஞானத்தால் ஆன்ம பலம் பெற்ற வாழ்க்கையே உண்மையான செல்வமாகும்.

கற்றுக்கொள்ளத் தெரிந்தவருக்கு, ஒவ்வொரு சோதனையும் இறையருளாகி, ஒவ்வொரு கண்ணீரும் ஆத்ம உணர்வை நோக்கிய ஒரு படியாக மாறுகிறது.

பக்தி மார்க்கம் .. சரணாகதி அடையாமல் மனதில் அமைதி வராது.

கர்ம மார்க்கம் .. மனதில் அமைதி இல்லாததால், சரணாகதி அடைய முடியாது.

ஞான மார்க்கம் .. மெய்ப்பொருள் புரியப் பரிய, மனம் அமைதியாகும். சரணாகதி அவன் அறியாமல் தானே நடைபெறும்.

மார்க்கங்கள் வேறுபட்டதாகத் தோன்றினாலும், அவற்றின் இலக்கு ஒன்றே.

பக்தியில், மனிதன் சரணாகதி அடைகிறான்; அந்த சரணாகதியிலே அமைதியைக் கண்டடைகிறான்.

கர்மத்தில், பற்றற்ற செயல் மனதைத் தூய்மைப் படுத்துகிறது; மனம் அமைதியடையும்போது, சரணாகதி சாத்தியமாகிறது.

ஞானத்தில், மனிதன் மெய்ப்பொருளை ஆராய்கிறான்; உண்மை தெளிவாகப் புரியும்போது, அகந்தையின் பிடி தளர்கிறது, மனம் அமைதியடைகிறது, சரணாகதி தானாகவே மலர்கிறது.

ஏனெனில் சரணாகதி என்பது தோல்வியின் அடையாளமல்ல; அது தனித்தன்மை என்ற மாயையின் கரைதலாகும்.

பக்தி, கர்மம், ஞானம் — எந்தப் பாதையாயினும், இறுதியில் மனம் அமைதியாகிறது; சரணாகதி நிலைபெறுகிறது.

அகந்தை கரையும்போது, இறை உணர்வு மட்டுமே எஞ்சுகிறது.

பணிவை மறந்த அதிகாரம் விஷமாக மாறும்.

பணிவை மறந்தஅதிகாரம் விஷமாக மாறுகிறது; ஏனெனில் அகங்காரத்தைப் பற்றிக்கொள்ளும் அதிகாரம், இறுதியில் அதற்கே அடிமையாகிறது. அது மனதை மட்டும் அல்ல, உறவுகளின் ஒற்றுமையையும் மெல்லக் கெடுக்கிறது

அதிகாரம் பிறரை ஆளக்கூடும்; ஆனால் அக முதிர்ச்சி இல்லையெனில் அதனால் தன்னை ஆள முடியாது.

அகந்தை உயர உயர பார்வை குறுகுகிறது; அகங்காரம் வளருமிடத்தில் அமைதி மெல்ல விலகுகிறது.

உண்மையான மகத்துவம் ஒருபோதும் சத்தமிடாது. அது எளிமையிலும், அடக்கத்திலும், கருணையிலும் வெளிப்படுகிறது.

சான்றோர்கள் அதிகாரத்தை வாழ்க்கையை ஆளுவதற்காக நாடுவதில்லை; தர்மத்தின் தெளிவான வழிகாட்டுதலுடன் சமூகத்திற்கு சேவை செய்வதற்காகவே அதை பயன்படுத்துகின்றனர்.

பணிவு சக்தியை குறைப்பதில்லை; அதை தூய்மைப்படுத்துகிறது. அப்பொழுது அதிகாரம் இதயத்திற்கு சுமையல்ல, ஆசீர்வாதமாக மாறுகிறது.

பண வெறியும், அற நெறியும் ஒரே இடத்தில் இருக்க முடியுமா?

பணம் பிரச்சினையல்ல; பண வெறியே பிரச்சினை.

கையில் உள்ள பணம் உதவும்; இதயத்தில் இருக்கும் பணம் அடிமையாக்கும்.

வெறி மேலோங்கும் போது, அறம் அமைதியாக விலகி விடும். ஆசை கூச்சலிடும் இடத்தில், மனச்சாட்சி பேசாது.

பணத்தை சம்பாதி; ஆனால் அதில் மூழ்காதே. பணத்தை சேர்த்துக்கொள்—ஆனால் அதற்கு அடிமையாகாதே.

பணம் உன் கருவியாக இருக்கட்டும்; உன் எஜமானனாக அல்ல.

சரியான புரிதலில், பணம் ஒரு சாதனம்; வெறியின் இருளில், அது ஒரு எஜமான்.

எனவே, பண வெறியும் அற நெறியும் ஒரே இடத்தில் நிலைக்காது.

பல நேரங்களில் ஏனென்று தெரியாமலே வேலை செய்கிறோம்.

அதேபோல் வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்னவென்று தெரியாமலே வாழ்ந்து வருகிறோம்.

நாம் தினமும் வேலை செய்கிறோம்; ஆனால் ஏன் செய்கிறோம் என்று கேட்கிறோமா?

வேலையைப் பற்றிய எந்தவிதப் புரிதலுமின்றி கைகள் திறமையுடன் செயல்படும். புரிதலில்லா பணி பளுவாக மாறுகிறது.

அதேபோல், வாழ்க்கையைப் பற்றி எந்தவித தெளிவும் இல்லாமல், வாழ்ந்து வருகிறோம். 

பணியை மேற்கொள்ளும் போது அதன் நோக்கத்தை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். வாழும்போது, வாழ்வதற்கு ஆதாரமான ஆத்மாவைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

விழிப்புணர்வுடன் கூடிய செயல் வழிபாடாகிறது.

ஞானம் பற்றிய புரிதல் வாழ்க்கையை எளிமையாக, இனிமையாக மாற்றிவிடுகிறது. 

செய்து கொண்டு மட்டும் வாழாதே — விழித்துக் கொண்டும் வாழக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

பண்பைக் கற்றுத்தராத கல்வி, அஸ்திவாரம் இல்லாமல் எழுப்பப்படும் கட்டிடம் போன்றது.

கல்வி பண்பு இல்லாமல் அறிவை மட்டும் வளர்த்தால் அது அடித்தளம் இல்லாத மாளிகை போன்றதாக இருக்கும்.

பண்புகள் இல்லாத அறிவு அகந்தையைக் கொடுக்கும்.

ஒழுக்கமில்லாத இடத்தில் திறமை அபாயமானதாக மாறும்.

உயரமாக எழலாம்; ஆனால் நிலைக்காது.

சுவாமி சின்மயானந்தர் போதித்தது போல, பண்பே பண்பாட்டின் வலிமை.

பண்பான மனிதன் உருவானால், சமூகம் தானாக உயர்ந்துவிடும்.

பாவியவன் என்றழைத்து பாரிலுள்ளோர் இகழாமல் தாவியவன் தாள்பணிந்து    தவமுடிப்ப தெக்காலம்?

“பாவி” என்று உலகம் இகழ்ந்துரைக்கும் வேளைகளில், அதை உள்ளத்தை உடைக்கும் கல்லாகக் கருதாமல், தாழ்மையைத் திறக்கும் வாயிலாக மாற்றும்போது உண்மையான தவம் ஆரம்பமாகிறது.

அகந்தையை காத்துக்கொள்வது மனித இயல்பு; ஆனால் அதை இறைஅருளின் முன் தாழ்த்துவதுதான் ஆன்மாவின் உயர்வாகும்.

தவம் என்பது உடலை வருத்துவது அல்ல; ஆணவம், குற்றவுணர்ச்சி, பகை, மனக்கசப்பு ஆகியவற்றை உள்ளத்திலிருந்து கரைப்பதே உண்மையான தவமாகும்.

ஆகவே சான்றோர் விரும்புவது உலகப் புகழை அல்ல; தாழ்மையையும், இறைநம்பிக்கையையும் காத்து வாழும் மனப்பக்குவத்தைத்தான்.

பாலை கொதிக்கவைத்து பின் ஆற வைத்தால்தான், அதிலிருந்து நெய்யை எடுக்க முடியும்.

கொதிக்கும் மனமும் அடங்கினால் தான் அமைதி கிடைக்கும்.

பால் உடனே நெய்யாக மாறுவதில்லை. அது முதலில் காய்ச்சப்பட வேண்டும்; பின்னர் ஆற வேண்டும்; தயிராக மாற வேண்டும்; கடையப்பட்டு வெண்ணெயாக வேண்டும்; இறுதியில் நெருப்பில் உருக்கப்பட வேண்டும்.

அதுபோல மனித மனமும் ஒரே நாளில் தன்னுள் ஒளிரும் தெய்வீகத்தை உணர்வதில்லை. வாழ்க்கையின் ஒழுக்கப் பயிற்சிகள், ஆசைகளின் தணிவு, சுயவிசாரணையின் கடைதல், ஆன்மீக சாதனையின் அக்னி— இவற்றைக் கடந்து செல்லும் போதுதான் உள்ளிருக்கும் தூய சாரம் வெளிப்படுகிறது.

அப்போதுதான் மனிதன் ஞானத்தில் ஒளிர்கிறான்; அன்பில் மணக்கிறான்; இறைவனுக்கே அர்ப்பணிக்கத்தக்க புனித வாழ்வாக மலர்கிறான்.

பால் நெய்யில் நிறைவு பெறுவது போன்று, மனித வாழ்க்கை ஞானத்தில் நிறைவு பெறுகிறது.

பிண்டத்தில் அண்டத்தை அணைத்திருந்த நிலைமாறி

அண்டத்தில் பிண்டத்தை பிணைத்திருப்ப தெக்காலம்?

மனிதன் இன்று உடலின் குறுகிய எல்லைக்குள் தன்னை அடைத்துக் கொண்டு, தான் இழந்த பேரொன்றை மறந்துவிடுகிறான்.

ஒருகாலத்தில் அவன் அண்டத்தின் அரவணைப்பில் இயல்பாய் இருந்தான்; இப்போது குறுகிய மனத்தால் அண்டத்தையே பிடித்து வைக்க முயல்கிறான்.

அகங்காரம் அளக்கிறது, பிரிக்கிறது, உரிமை கோருகிறது; ஞானம் எல்லைகளை கரைக்கிறது.

தனித்தன்மை மங்கும் போது, தேடுபவன் பிண்டம் அண்டத்திற்குள் உள்ளது; அண்டம் பிண்டத்திற்குள் அல்ல என்பதை உணர்கிறான்.

புதிய ஒன்றை அடைவதே ஞானமல்ல; என்றும் இருக்கும் அந்த எல்லையற்ற முழுமையை விழிப்புணர்வுடன் உணர்வதே ஞானம்.

பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு காண்பதற்கு, மாறுபட்ட கோணத்திலும் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு பிரச்சனை கடினமாகத் தோன்றுவது, அதை ஒரே கோணத்தில் பார்க்கும் காரணத்தினால்தான்.

இறுக்கமான மனம் தடைகளை மட்டுமே பார்க்கும்; படைப்பாற்றலுள்ள மனம் புதிய வாய்ப்புகளைத் தேடும்.

மாறுபட்ட சிந்தனை என்பது வெறும் அறிவுத் திறன் அல்ல; ஒரே விஷயத்தை மாறுபட்ட கோணத்தில் பார்க்கும் திறனே அது.

பழக்கத்தையும், பயத்தையும், முன்கூட்டிய முடிவுகளையும் தாண்டி பார்க்க மனம் கற்றுக் கொள்ளும்போது, புதிய வழிகள் தோன்றத் தொடங்குகின்றன.

ஏனெனில் பெரும்பாலானப் பிரச்சனைகள் அதிக முயற்சியால் தீர்வதில்லை; அவற்றை மாறுபட்ட கோணத்தில் பார்க்கும் போது, தீர்வு இல்லாததாகத் தோன்றிய இடங்களில்கூட தீர்வுகள் வெளிப்படத் தொடங்குகின்றன.

பிரச்சனைகளை ...

தனது கோணத்தில் பார்ப்பவன் முதலாளியாக நடந்து கொள்கிறான்;

பிறரது கோணத்தில் பார்ப்பவன் தலைவனாக நடந்து கொள்கிறான்;

இரு கோணங்களையும் தாண்டிய நிலையில் பார்ப்பவன் வழிகாட்டி ஆகிறான்.

பலர் உலகை தம் பார்வைக் கோணத்திலே பார்த்து வாழ்கின்றனர். “நான்” மற்றும் "என்னுடைய" என்ற எல்லைக்குள் மனம் சிக்கிக்கொண்டால், அதிகார உணர்வு பெருகி, மனிதன் முதலாளியாக நடந்து கொள்கிறான்.

பிறரின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொண்டு வாழ்பவனிடம் தலைமைப் பண்பு வெளிப்படுகிறது. அப்போது அவன் நல்லதொரு தலைவனாக நடந்து கொள்கிறான்.  

ஆனால் சான்றோர் இரு கோணங்களையும் தாண்டி, பற்றற்ற பார்வையில் நிற்கின்றனர். அங்கு விருப்பு, வெறுப்புகள் குறைந்து உண்மை தெளிவாகிறது. அந்த தெளிவிலிருந்து வழிகாட்டுதல் இயல்பாக ஓடுகிறது.

முதலாளி கட்டளையிடுவான்; தலைவன் புரிதலுடன் வழிநடத்துவான்; வழிகாட்டி சரியான பாதையை உணர்த்துவான்.

பிறருக்காக நாம் செயல்பட்டால், இறைவன் நமக்காக செயல்படுவான்.

சாதாரண வாழ்க்கையில் செயல் எப்போதும் எதிர்பார்ப்போடு இணைந்திருக்கும். நம்முடைய வசதி, பாதுகாப்பு, மதிப்பு ஆகியவற்றுக்காகவே நாம் செயல்படுகிறோம். எதிர்பார்ப்பும் விளைவும் பொருந்தாதபோது, மனஅழுத்தம் தொடங்குகிறது. அப்போது வாழ்க்கை ஒரு போராட்டமாக மாறுகிறது.

வேதாந்தம் ஒரு எளிய ஆனால் அடிப்படையான மாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

செயல் அகந்தையை மையமாகக் கொள்ளாதபோது, வாழ்க்கையின் சுமை தானாகவே குறைகிறது.

பிறருக்காகச் செய்வது என்பது சமூக சேவையைக் குறிக்க மட்டும் அல்ல. அது பார்வையின் மாற்றம்.

“எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்பதிலிருந்து, “இப்போது செய்யப்பட வேண்டியது என்ன?” என்ற நிலைக்கு மனம் நகர்கிறது.

இந்த மாற்றத்தில், செய்பவன் என்ற அகந்தை மெதுவாக தளர்கிறது. செயல் தொடர்கிறது; அதே சமயம் உள்ளார்ந்த அழுத்தமும் மறைகிறது.

செயலுக்கும் பலனுக்கும் உரிமை கோரும் வரை, மனிதன் தனிமையையும் பாதுகாப்பற்ற தன்மையையும் அனுபவிக்கிறான்.

பலன் எதிர்பார்ப்பில்லாமல் பிறர் நலனுக்காகச் செய்யப்படும் செயல், மனிதனை "முழுமையுடன்" இணைக்கிறது.

அந்த இணைப்பையே ‘இறைவன் நமக்காகச் செயல்படுதல்’ என்று சொல்கிறோம்.

இதன் பொருள் பிரச்சினைகள் மறைந்து விடும் என்பதல்ல; பிரச்சினைகள் மனதை அழுத்தாமல் இருக்கும் என்பதே அதன் அர்த்தம்.

எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலைகள் பயத்துடன் அல்ல; தெளிவுடன் கையாளப்படுகின்றன.

பகவத்கீதா பலமுறை பற்றற்ற செயலை வலியுறுத்துகிறது. அத்தகைய செயல் மனத்தைத் தூய்மைப் படுத்துகிறது.

தூய்மையான மனத்திற்கு தொடர்ந்து உறுதிப்படுத்தல் தேவையில்லை; வாழ்க்கையின் ஒழுங்கில் அது நம்பிக்கையுடன் இயங்குகிறது.

ஆகவே, நம்மிடம் உள்ள கடமையை சுயநலக் கணக்கீடின்றி செய்தால், வாழ்க்கை தன்னைத்தானே ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்கிறது.

அது வெகுமதி அல்ல—சரியான பார்வையின் இயல்பான விளைவு.

புண்ணுலகம் புரிந்துகொண்டு புள்பறக்கும் நாள்வருமுன்

தன்னுலகம் தான்மறக்கும் தயைபெறுவ தெக்காலம்?

புண்ணுலகம் அறிந்தும் அதிலிருந்து பறக்க நினைப்பது விடுதலை அன்று; தவிர்ப்பு அது.

பறக்க முனையும் முன் உள்ளம் முதலில் அமைதி ஆகட்டும்; உயரத்தை நாடும் முன் ஆழத்தை அறியட்டும்.

புண்கள் நீங்காமல் பறப்பதால் என்ன பயன்? பற்று நீங்காதவரை அருள் வருமா?

அருள் என்பது தவிர்த்தலில் இல்லை; மனம் அமைதி அடைந்தால்தான் அதை அடைய முடியும். 

'நான்' என்பது கரைந்த நிலையில் கருணை விழிப்படையும்; அப்போது புண்ணுலகம் வெளியேறி 'உண்மை' மட்டும் நிலைத்திருக்கும்.

புறத்தினில் நாடு அகத்தினில் தேடு;

சுற்றிடும் குதிரை சுவற்றினில் ஏறும்;

முற்றிய கனியும் முகத்திடை வீழும்;

தேடிய அமைதி திரையினில் தோன்றும்;

பிறப்பினை அறுக்கும் சிறப்பினை அடையும்.

புறத்தில் தேடாதே — அகத்தே பயணத்தைத் தொடங்கு.

சுற்றும் மனம் சுழுமுனை நாடும்.

பக்குவம் முழுமையடைந்தால், அருள் தானாக எழும்

திரையில் தேடிய அமைதி, உள்ளொளியாகத் தெரியும்.

பிறப்பின் பந்தம் அறுத்து, ஆத்ம சிறப்பில் நிலை பெறுவாய்.

புறவுலகில் உறவுகளோடு வாழும் பொழுது, பல நேரங்களில் சமரசம் செய்துகொள்ள நேரிடலாம்.

ஆனால், அகவுலகைப் பொறுத்தவரை எந்தக் காரணம் கொண்டும், நமது மனதில் உள்ள உறுதியான நம்பிக்கையை விட்டு விலகக் கூடாது.

வெளிப்புற ஒற்றுமை உறவுகளின் தளத்தில் நிகழ்கிறது; அதில் சமரசமும், பொறுமையும் தேவை.

உள்ளார்ந்த ஒற்றுமை உண்மையின் தளத்தில் நிலைகொள்கிறது; அதில் உறுதியும், தெளிவும், தைரியமும் அவசியம்.

வசதிக்காக சமரசம் செய்தால் வெளிப்புற உலகில் அமைதி கிடைக்கலாம்; நம்பிக்கைகளை சமரசம் செய்தால் அகவுலகில் நாம் எதிர்பார்க்கும் அமைதியை இழந்து விடுவோம்.

புறவுலகில் நாம் நெளிவு, சுளிவாக நடக்க நேரிடலாம்.

அகவுலகைப் பொறுத்தவரை நெளிவு, சுளிவு என்ற பேச்சுக்கே இடம் இருக்கக்கூடாது. உறுதிகள் நிலைத்தால்தான், மனம் மரியாதையுடன் நிற்கும்.

புறவுலகில் இணக்கமாக இருப்பது சமூக வெற்றிக்கான அடையாளம்;

அகவுலகில் மனமும், புத்தியும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணக்கமாக இருந்தால், அது ஆன்மிக வெற்றிக்கான அடையாளம்.

பூரணனான மனிதனிடம் எந்தவித அசைவும் (movement) இருப்பதில்லை.

பூரணனான மனிதன் “நடக்க” முடியாது — காரணம், அவன் உள்ளில் இனியும் செல்வதற்கான இடமில்லை, கிடைக்க வேண்டிய குறைபாடில்லை, எதையும் பிடிக்க வேண்டிய ஆசையும் இல்லை.

எங்கே அகந்தை, ஆசை, விருப்பு-வெறுப்பு இருக்கிறதோ அங்கேதான் இயக்கம் இருக்கும்.

அவை இல்லாத பூரணனில் நிலைத்த தன்மையே உள்ளது.

"ஆனால் வெளியில், அவன் உடல் இயங்கலாம், வாக்கு பேசலாம், உலக நன்மைக்காகப் பெரும் செயல் கூட நடக்கலாம் — இவை அவனால் அல்ல; அவனின் மூலம் நடக்கின்றன."

அவன் “செய்யவில்லை”; செயல் மட்டும் நிகழ்கிறது.

கீதையில் இது “செயலில் செயல் இல்லாமை; செயல் இல்லாமையில் செயல்” என்று கூறப்படுகிறது.

ஆகவே பூரணனுக்கு செல்ல இடமில்லை, பெற வேண்டியதும் இல்லை.

அதனால் அவனது மனத்தில் எந்தவித அசைவும் இருப்பதில்லை.

நிறைவு எங்கே இருக்கிறதோ அங்கே நடைமுறைகளின் அவசரமும் இல்லை.

பெருமை உள்ள மனிதன், தனது குறைகளைக் கண்டு கொள்ள மாட்டான்.

பெருமை உள்ளத்தின் கதவை மூடும். பெருமை நிற்கும் இடத்தில் அக வளர்ச்சி நுழையாது. 

தவறு செய்தவன் தன் தவறை ஒப்புக்கொண்டால் வீழ்ச்சியைத் தவிர்த்து விடலாம். வீழ்ச்சிக்கு காரணமாக இருப்பது செய்த தவறை ஏற்றுக் கொள்ள மறுப்பதுதான்.

உள்ளம் பணிந்தால் தெளிவு பிறக்கும். அந்தத் தெளிவில் உண்மை வெளிப்படும்; மனம் அமைதியாகும். 

அப்போது ஆன்மா ஒளிர்வதை உணரலாம்.

பெற்றது பொய்யுடல்                முன்செய் வினைப்பயன்;

உற்றது வெற்றிடம்                  உலவிடும் பொருட்பயன்;

கற்றது நன்னெறி                கனிந்திடும் நற்பயன்;

மற்றது வருவதோ                  மன்னவன் அருட்பயன்.

பெற்ற இந்த உடல் முன்செய்த வினையின் தற்காலிக ஆடை.

சேர்த்த பொருள் வாழ்க்கையின் வெளிப்பகுதியை நிரப்பலாம்; ஆனால் உள்ளத்தின் வெற்றிடத்தை நிரப்பாது.

கற்ற நன்னெறி மட்டும் மெதுவாக கனிந்து நிலையான நற்பயனாகிறது.

அதற்கும் அப்பால் மனிதமுயற்சியால் பெற முடியாத ஒரு அருள் உண்டு. அது அரசனின் அருளல்ல — அகந்தையற்ற மனத்தில் தானாக இறங்கும் இறையருள்.

பணிவால் பழுத்த வாழ்வில்        அருள் மழைபோல் பொழிகிறது.

பெரும்பாலான மனிதர்களிடம் காணப்படும் மிகப்பெரிய பிரச்சனை, மற்றவர்கள் தங்களது எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப இல்லாததை ஏற்றுக் கொள்ள முடிவதில்லை.

மனித துயரங்களின் மறைந்திருக்கும் காரணங்களில் ஒன்று, மற்றவர்களை நமது எதிர்பார்ப்புகளுக்கேற்ப மாற்ற முயற்சிப்பதாகும்.

மனிதன் பெரும்பாலும் மற்றவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள் என்பதால் அல்ல, அவர்கள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதால்தான் வருந்துகிறான்.

ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு அனுபவங்கள், மனப்பாங்குகள், மதிப்புகள் மற்றும் புரிதல்களின் அடிப்படையில் உருவாகிறார்கள்.

மற்றவர்கள் நம்மைப்போலவே சிந்திக்கவும், பேசவும், நடக்கவும் வேண்டும் என்று வற்புறுத்தும்போது, ஏமாற்றம் தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

மனிதர்களை நாம் விரும்புவதுபோல் அல்ல, அவர்கள் இருப்பதுபோல காணும்போதுதான் ஆழமான புரிதல் தொடங்குகிறது. 

புரிதல், மனிதர்கள் ஏன் அப்படிச் சிந்திக்கிறார்கள், பேசுகிறார்கள், செயல்படுகிறார்கள் என்பதை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது. புரிதல் ஆழமடையும்போது, ஏற்றுக் கொள்ளுதல் இயல்பாகவே மலர்கிறது.

மனிதர்களை மாற்ற முயல்வதைவிட, அவர்களைப் புரிந்து கொள்ள முயலும்போது வாழ்க்கை மேலும் ஒற்றுமையாகிறது.

ஏற்றுக்கொள்வது என்பது எல்லாவற்றையும் அங்கீகரிப்பது அல்ல; உண்மையை மன எதிர்ப்பின்றி உணர்வதாகும். ஏற்றுக் கொள்ளுதல் அதிகரிக்கும்போது, எதிர்வினைகள் குறைகின்றன. 

ஏற்றுக் கொள்ளுதல் உறவுகளை பலவீனப் படுத்துவதில்லை; மாறாக அவற்றை ஒற்றுமையாலும் கருணையாலும் வலுப்படுத்துகிறது.

உறவுகள் கட்டுப்பாட்டால் அல்ல, புரிதலால் வளர்கின்றன.

முதிர்ந்த மனம்  --                           இயன்ற இடத்தில் சரிசெய்கிறது; தேவையான இடத்தில்          வழிநடத்துகிறது; மாற்ற முடியாததை ஏற்றுக்கொள்கிறது.

மனிதர்களை நாம் எவ்வளவு ஆழமாகப் புரிந்து கொள்கிறோமோ, அவ்வளவு எளிதாக அவர்களை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்; அவர்களை எவ்வளவு ஏற்றுக்கொள்கிறோமோ, அவ்வளவு ஒற்றுமையாக உறவுகள் மலர்கின்றன.

பெற்றோர்களின் தலையாய கடமை என்பது தங்களின் குழந்தைகளுக்கு சிந்திக்கக் கற்றுக் கொடுப்பதுதான்.

பெற்றோர் என்பது உடலை வளர்ப்பவர்கள் மட்டுமல்ல; புத்தியை சிந்திக்கத் தூண்டுபவர்கள்.

சிந்திப்பது விழிப்புணர்வான வாழ்க்கைக்கு அடித்தளம்; சரியாக சிந்திப்பது மட்டுமே ஞான வாசலைத் திறந்து வைக்கும்.

கீழ்ப்படிதலுக்கு பழக்கப்பட்ட குழந்தை சார்புடையதாக வளரும்;

சிந்திக்கக் கற்றக்கொண்ட குழந்தையால் பிறரைச் சாராமல் சுயபுத்தியோடு வளர முடியும்.

கேள்விகள் புத்தியை கூர்மையாக்கும்; சுயமாக கற்றுக்கொள்ளும் அனுபவங்கள் மனதை முதிரச் செய்யும்.

கருத்துகளை திணிப்பது மட்டும் பெற்றோரின் கடமை அல்ல; குழந்தைகளை சிந்திக்கத் தூண்டுவதே உண்மையான கடமையாகும்.

சிந்திக்கத் தூண்டும் பெற்றோர்களே குழந்தைகளை சத்தியம் நிறைந்த வாழ்க்கைக்கு தயார் படுத்துகின்றனர்.

பொருள்தேடி புண்பட்டு பொய்யுலகில் வாழாமல்

அருள்தேடி அன்புற்று          அகமகிழ்வ தெக்காலம்?

பொருள் தேடி ஓடும் மனம் இறுதியில் புண்பட்டே திரும்புகிறது.

பொய்யான உலகைப் பிடித்துக் கொள்பவன் நிலையான மகிழ்ச்சியை காணமாட்டான்.

பொருள் தேடினால் மனம் சோர்வடையும்; அருள் தேடினால் மனம் அமைதியடையும்.

ஆசை குறையும் இடத்தில் பக்தி மலரும்; அன்பால் நனைந்த மனத்தில் அருள் இயல்பாகப் பொங்கும். 

அப்போது வாழ்க்கை சேர்த்துக் கொள்வதற்கான போராட்டமாக இருக்காது; உள்ளார்ந்த திருப்தியில் ஆனந்தம் அடைவதற்கான முயற்சியாக உருவெடுக்கும்.

உலகிலிருந்து எதையும் பெறுவதில் மகிழ்ச்சி இல்லை; உள்ளிருக்கும் தெய்வத்தை உணர்வதில்தான் உண்மையான ஆனந்தம் உள்ளது.

பொருள் நாட்டம் உள்ள மனத்தில் அருள் சுரக்காது.

பொருள்களைத் தேடி ஓடிக் கொண்டிருக்கும் மனம், தன் அக அமைதியை மறந்து விடுகிறது.

சேர்த்தல், ஆசை, பற்றுதல் ஆகியவற்றால் நிரம்பிய உள்ளத்தில் அருளின் ஓட்டம் எளிதில் பெருகாது.

வெளிப்பொருள்களில் பற்றிக் கொள்ளும் அளவுக்கு, மனம் அக அமைதியிலிருந்து விலகுகிறது.

அருள் மறுக்கப் படுவதில்லை; பற்றின் மீதுள்ள சலனமே அதைத் தடுக்கிறது.

பற்றுகள் தளரும்போது, ஆசைகள் மெதுவாக அடங்கும்போது, மனம் லேசாகவும் அமைதியாகவும் மாறுகிறது. அப்போது அருள் இயல்பாக சுரக்கத் தொடங்குகிறது; வறண்ட நிலத்தில் நீர் பாய்வதைப் போல.

அமைதியற்ற தேடலில் அல்ல, திருப்தி கொண்ட அமைதியான இதயத்தில் தான் அருள் மலர்கிறது.

இறுதியில் தேடுபவன் உணர்கிறான் — உண்மையான செல்வம் செல்வத்தை சேர்ப்பதில் இல்லை; அமைதியின் மூலம் பிரதிபலிக்கும் அருளே அது என்று.

மனத்தின் வழியே, மனத்தைக் கடந்து செல்; அப்போது "ஞானத்தின் ஒளியை" காண்பாய்.

மனம் எதிரி அல்ல—அது ஒரு இலக்கும் அல்ல. அது தங்குவதற்கான பாலம் அல்ல; தாண்டுவதற்கான பாலம் மட்டுமே.

சுத்தமான மனத்தின் வழியே, மனத்தைக் கடந்து செல்.

சிதறிய மனம் பந்தங்களில் சிக்கித் தவிக்கும்; ஒழுங்கான மனம் பந்தங்களில் இருந்து விடுவிக்கும்.

முள்ளை முள்ளால் எடு—பின் இரண்டையும் தூர எறிந்து விடு.

மனம் அமைதியானால், சத்தியம் தானாக ஒளிரும். மனத்தின் வழியே செல்—ஆனால் நடுவில் எங்கும் தங்கிவிடாதே.

அதன் அலைகளுக்கு அப்பால் அறிவின் கடல் உள்ளது. அந்த அமைதி—அதுவே ஞான ஒளி.

மனத்தில் சுமைகள் இல்லாதபோது, ஆன்ம ஒளி உள்ளிருந்து இயல்பாக பிரகாசிக்கும்.

ஆன்மஒளி புதிதாய் பிறப்பதில்லை; மனத்தின் பாரம் அகன்றால் அது வெளிப்படும். 

பயம், ஆசை, கவலை, கற்பனை போன்ற சுமைகள்—இவையே உள்ளொளியை மறைக்கும் மேகங்கள். மனம் கனத்திருக்கையில் வாழ்க்கையும் இருண்டதாகத் தோன்றும்.

ஆனால் பற்றுகள் தளர்ந்து, அலைச்சல் அடங்கும் போது, அகத்தில் ஓர் அமைதி மலர்கிறது.

அந்த அமைதியின் தெளிவில் இதயம் இலேசாகி, எண்ணங்கள் தூய்மையாகி, உள்ளுறை விழிப்பு தானாக ஒளிரத் தொடங்கும்.

உள்ளொளி என்பது புதிதாய் உருவாக்கப்படும் ஒன்றல்ல; மனச்சுமைகள் அகன்றபோது உள்ளிருந்து இயல்பாக ஒளிரும் ஆன்ம பிரகாசமே அது.

விடுதலை வெளியில் இருந்து வருவதல்ல—பாரமற்ற மனத்தில்தான் அதன் தொடக்கம் ஆரம்பமாகிறது.

மனிதன் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வைத் தேடாமல், புலம்புவதிலேயே நேரத்தை செலவிடுகிறான்.

தீர்வைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, மனிதன் பல நேரங்களில் பிரச்சனையையே பற்றிக்கொண்டு வருந்திக் கொண்டிருக்கிறான்.

ஆனால் வருத்தம் பிரச்சனையைத் தீர்ப்பதில்லை; சரியான புரிதல்தான் அதை தீர்க்கிறது.

ஒவ்வொரு பிரச்சனையின் உள்ளும் ஒரு தீர்வின் விதை மறைந்திருக்கிறது; அதை கண்டறிவது அமைதியான விழிப்புணர்வுள்ள மனமே.

மனம் புலம்புவதை நிறுத்தி சிந்திக்கத் தொடங்கும்போது, தடைகள் வாய்ப்புகளாக மாறுகின்றன; குழப்பம் தெளிவிற்கு வழிவிடுகிறது.

பிரச்சனைகள் மறையும்போது அல்ல, அவற்றைக் கடந்து உயரும் போதுதான் வாழ்க்கையின் ஆழமான புரிதல் பிறக்கிறது.

மனிதன் வாழ்க்கையில் பலவற்றை முக்கியமெனக் கருதுகிறான்; ஆனால், வாழ்க்கை எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமானது.

மனிதன் வாழ்க்கையில் பலவற்றை முக்கியமெனக் கருதுகிறான் — பொருள், பதவி, புகழ், கருத்து மற்றும் சாதனைகள்.

ஆனால் அவையனைத்தையும் அனுபவிக்க உதவும் வாழ்க்கையையே அவன் பலமுறை மறந்துவிடுகிறான். உயிர் இல்லையெனில் செல்வத்திற்கு அர்த்தமில்லை; வெற்றிக்கு கொண்டாட்டமில்லை; உறவுகளுக்குள் உரையாடல்கள் இல்லை.

ஆகவே சான்றோர் முடிவில்லா ஆசைகளுக்காக வாழ்க்கையை வீணாக்குவதில்லை. அவர்கள் விரும்புவது அவசரத்தைக் காட்டிலும் ஆரோக்கியத்தை, சேர்ப்பதைக் காட்டிலும் விழிப்புணர்வை, மன அழுத்தத்தைக் காட்டிலும் அமைதியை.

ஏனெனில் வாழ்க்கைதான் அனுபவங்களும், கடமைகளும், இறையுணர்வும் மலரும் புனித நிலம்.

மனிதனை எப்படி கையாள்வது என்பது பிரச்சினையல்ல; மனதை எப்படி கையாள்வது என்பதுதான் பிரச்சினை.

மனிதனை எப்படி கையாள்வது என்பது வாழ்க்கையின் உண்மையான பிரச்சினையல்ல; மனதை எப்படி கையாள்வது என்பதே உண்மையான சவால்.

உலகம் நம்மைத் துன்புறுத்துவதைக் காட்டிலும், நமது மனத்தின் எதிர்வினைகளே நம்மை அதிகம் துன்புறுத்துகின்றன.

ஒழுக்கம் பெற்ற மனம் ஒவ்வொரு சூழலையும் வாய்ப்பாக மாற்றுகிறது;

ஒழுக்கமற்ற மனம் வாய்ப்புகளைக் கூட வேதனையாக மாற்றுகிறது.

மனிதர்களை வெல்வது வெறும் தற்காலிக வெற்றி மட்டுமே; மனதை வெல்வது ஒன்றே உண்மையான வெற்றியாகும்.

வாழ்க்கையில் வெற்றி என்பது உலகத்தை வெல்வதில் இல்லை; நம் மனதை வெல்வதுதான் உண்மையான வெற்றி.

மனம் இருந்தால் வருவது இரக்கம்; மனம் இறந்தால் வருவது கருணை.

மனம் செயல்படும் போது உணர்ச்சியில் வருவது இரக்கம். துன்பத்தைக் கண்டால் மனம் இரங்கும்; ஆனால் தன் எல்லையைத் தாண்டாது நின்றுவிடும்.

மனம் அமைதியடையும் போது, அகந்தை தளர்ந்திடும் போது, உள்ளே ஓடுவது உணர்ச்சி அன்று — அது கருணை.

இரக்கம் மனத்தின் பண்பு; கருணை ஆத்மாவின் ஒளி.

ஒன்று ஒரு எதிர்வினை; மற்றொன்று இயல்பான பிரகாசம்.

மனம் மறையும் இடத்தில், கருணை மலர்கிறது.

மனதை வெறுமையாக்கு; அது நிறைவாக மலரும்.

மனம் நினைவுகள், ஆசைகள், அச்சங்கள், எண்ணங்களின் இரைச்சல், ஆகியவற்றால் நிரம்பியுள்ளது.

அவற்றை விடும்போது, வாழ்க்கை குறைவதில்லை; அது உண்மையை வெளிப்படுத்தத் தொடங்குகிறது.

வெறுமை என்பது வறுமையல்ல; அது எல்லையற்ற உண்மையை உணர்வதற்கான ஏற்புத்தன்மை.

எண்ணங்கள் ஓயும் இடத்தில் ஞானம் உதயமாகிறது.

அகங்காரம் மறையும் இடத்தில் அன்பு மலர்கிறது.

வெறுமையான மனமே நிறைவாக மலர்ந்த வாழ்க்கையைத் தரும்.

மனம் என்பது ஒரு நுண்உடல் மட்டுமே; அப்படியானால் பொருளுக்கும் மனதிற்கும் என்ன வித்தியாசம்?

பொருளும், மனமும் இரண்டல்ல—அவை தன்மையில் அல்ல, அளவில் மட்டுமே வேறுபடும்.

பொருள் வெளிப்படையானது, அளக்கக்கூடியது; மனம் அனுபவிப்பது போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால், அது கூட அனுபவிக்கப் படுவதுதான்.

வெளியில் பொருளாகத் தோன்றுவது உள்ளில் எண்ணமாக அலை பாய்கிறது.

அதே சக்தி அடர்த்தியாகும் போது பொருள்; நுட்பமாகும் போது மனம்.

ஆனால் இரண்டும் அறியப் படுபவையே; மாறிக்கொண்டு இருப்பவையே.

சான்றோன் அவற்றில் சிக்கிக் கொள்ளமாட்டான்; அவற்றை ஒளிரச்செய்யும் ஒன்றைத் தேடுவான்.

பொருளையும் மனதையும் தாண்டி நிற்கிறது ஆத்மா—எப்போதும் சுதந்திரம், அமைதி. 

அதை அறிந்தால் எல்லா வேறுபாடுகளும் கரைகின்றன.

மனம் இறந்த மனிதன், இறைத்தன்மையுடன் ஒடுங்கி விடுகிறான். அதனால், அவன் புறவுலகில் மகிழ்வதும் இல்லை; அழுவதும் இல்லை.

மனம் இறப்பது வாழ்க்கையின் முடிவல்ல; அது பந்தத்தின் முடிவாகும்.

சான்றோன் உலகில் வாழ்ந்தாலும், உலகம் அவனை அலைக்கழிக்காது.

விடுதலை வாழ்க்கையை விட்டு ஓடுவதில் இல்லை; மனத்தை நிர்மலமாக்குவதில்தான் உள்ளது.

மனம் ஒடுங்கும்போது, இறைத்தன்மை மட்டுமே ஒளிர்கிறது. அப்போது இன்பம் அவனை மயக்காது; துன்பம் அவனைத் வாட்டாது.

மலரிடத்தே ஊடுருவி      மலர்துறக்கும் காற்றேபோல்

மனையிடத்தே ஊடுருவி  மனைதுறப்ப தெக்காலம்?

மலருக்குள் நுழையும் காற்று மலரைத் தொட்டாலும் அதற்கு பந்தமில்லை; மணத்தை அனுபவித்தாலும் எதையும் சுமந்து செல்லாது.

அப்படியே ஞானியின் வாழ்க்கை. வீட்டில் வாழ்ந்தாலும், வீட்டில் பற்றில்லாமல் வாழ்கிறான். உறவுகளில் இருந்தும் பற்றின்றி; செயலில் இருந்தும் பிணைப்பின்றி.

வீட்டை விட்டு ஓடுவது துறவு அல்ல; மனத்தில் உள்ள பற்றை விடுவது தான் துறவு. 

மனம் பற்றற்றபோது வாழ்க்கை காற்றைப் போலாகும்; குடும்பத்தில் எல்லாவற்றிலும் கலந்து கொண்டாலும் எதிலும் ஒட்டாது விலகி நிற்கும்.

அதுவே ஞானத்தின் தொடக்கம்.

மனம் பொருட்களின் உலகத்துடன் எளிதாக இணைகிறது; ஆனால் உள்ளார்ந்த அமைதி ஆன்மிக உலகத்துடன் இணைந்தால்தான் பிறக்கிறது. 

மதத்தைப் பின்பற்றுவது மட்டும் போதாது; உள்ளுணர்வுதான் (உள்ளார்ந்த விழிப்புணர்வு) நிரந்தர ஆனந்தத்துக்குக் வழி வகுக்கும்.

மனம் இயல்பாகவே வெளிப்புறத்தைக் நோக்கி ஓடப் பழகியிருக்கிறது. காலை முதல் இரவு வரை அது பொருட்கள், கடமைகள், பலன்கள், அங்கீகாரம்—இவற்றோடு தான் தொடர்பில் இருக்கிறது. இந்தப் பொருட்களின் உலகத்துடன் இணைவதற்கு யாரும் மனத்திற்கு பயிற்சி அளிக்க வேண்டியதில்லை; அது தானாகவே நடக்கிறது.

ஆனால் ஆன்மிகம் என்பது மதத்தைப் பின்பற்றுவதால் மட்டும் தொடங்குவதில்லை. மதம் ஒரு வெளிப்புற பழக்கமாகவும், நம்பிக்கையாகவும், சடங்காகவும் இருந்து விடலாம்; அதே நேரத்தில் மனம் பழைய திசைகளிலேயே ஓடிக்கொண்டே இருக்கலாம்.

மதபக்தியுடன் இருப்பதால் மட்டும் மனம் உள்ளே திரும்பிவிட்டது என்பதைக் காட்டாது. ஒருவர் பிரார்த்தனை செய்யலாம், சாஸ்திரங்களைப் படிக்கலாம், கடவுளைப் பற்றி பேசலாம்; ஆனாலும் மனம் கலக்கமாய், ஆசைகளால் நிறைந்ததாகவும், பயத்துடன் இருப்பதாகவும் இருக்கலாம். இப்படிப்பட்ட மனம் இன்னும் எதிர்பார்ப்புகளும் பலன்களும் நிறைந்த உலகத்தோடு தான் இணைந்திருக்கிறது. இது நீடிக்கும் வரை, அமைதி சற்றுநேரம் வந்து உடனே மறைந்து விடும்.

ஆன்மிக உலகம் எங்கோ வேறு இடத்தில் இல்லை; மனம் நின்று உள்ளே திரும்பிப் பார்க்கும் அந்தக் கணமே அது தொடங்குகிறது. கவனம் உள்ளே திரும்பும் போது—சில நிமிடங்களுக்கேனும்—மனம் ஒரு வேறுபட்ட அனுபவத்தைச் சுவைக்கிறது: 

முயற்சியில்லா மௌனம், உடைமையில்லா நிறைவு. அதுவே உள்ளார்ந்த அமைதி. இந்த உள்நோக்கிய இணைப்பு இயல்பாக மாறும்போது, ஆனந்தம் சூழ்நிலைகளுக்கு அடிமையாவதில்லை; காற்றிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்ட தீபம் போல, அது அமைதியாகவும் நிலையாகவும் பிரகாசிக்கிறது.

மனத்தால் கண்ணுக்குப் புலப்படுவதற்கும் அப்பால் உள்ளதை உணரத் தெரிந்தால், வாழ்க்கை லீலையாக மாறிவிடும்; எதனாலும் மனத்தை காயப்படுத்த முடியாது.

கண்ணுக்குப் புலப்படும் உலகம் மாற்றத்தின் மேடை. அதில் மட்டும் வாழ்பவன் அச்சத்தில் வாழ்கிறான்.

ஆனால் மனம் கண்ணுக்குப் புலப்படாத பரம்பொருளை உணரத் தெரிந்தால், மனம் நிலையான உண்மையில் நிலைத்தால், உலகில் காணும் மாற்றம் அவனை அசைக்காது.

உருவங்களில் அவன் நடமாடினாலும், அவற்றால் தொடப்படமாட்டான்.

பாத்திரங்களைச் சிறப்பாக ஏற்றாலும், தன் ஆத்மாவை மறக்க மாட்டான்.

உள்ளே பரம்பொருள் அறியப்பட்டால், வெளியின் தாக்கம் குறையும்.

புலப்படுவதை மனத்தால் கடக்க முடிந்தால் வாழ்க்கை லீலையாகிவிடும்.

அதுவே ஆனந்த வாழ்வு. அதுவே ஞானியின் நிலை.

மனிதனிடம் 'அகந்தை' இருக்கும்வரை 'பணிவு' மலர முடியாது.

அகந்தை என்பது “நான் செய்கிறேன்”, “நான் அனுபவிக்கிறேன்”, “நான் முக்கியமானவன் ” என்ற ஏகபோக உரிமை உணர்வு.

அதனுள் ஒப்பீடு, போட்டி, புகழ், மேன்மை—இவை அனைத்தும் சூழ்ந்து நிற்கின்றன. இத்தகைய கலக்கத்தின் மண்ணில் ‘பணிவு' மலர முடியாது.

பணிவு என்பது பலவீனம் அல்ல; அது நடிப்பும் அல்ல.

பணிவு என்பது அகந்தை அழிந்த இதயத்தில் இயல்பாக எழும் மணம்.

அது “நான் பணிவானவன்” என்று சொல்லாது.

அது பாராட்டும் புகழும் தேடாது; பிறரால் காணப்படவும் விரும்பாது.

மனிதன் அகந்தையுடன் வாழும் வரை, பணிவு அவனைப் பற்றிக் கொள்வதில்லை.

அகந்தை ஊட்டம் தேடுகிறது; பணிவு ஊட்டத்தை வெறுக்கிறது.

ஒருவனின் அகந்தை மேலும் மேலும் வளர விரும்புகிறது; பணிவு தான் பணிவானவன் என்பதையே மறக்க விரும்புகிறது.

ஆகையால் பணிவு வளர வேண்டும் என்றால், முதலில் அகந்தையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

வேதாந்தத்தின் நயம் இதுவே—அகந்தையை அடக்குவது அல்ல; அறியாமையை அகற்றுவது.

அகந்தை என்பது உடலுடன் அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதன் காரணமாக உருவான, கருத்துக்களின் கட்டு என்பதை உணர்ந்தநேரம், அது சிம்மாசனத்திலிருந்து இறங்கிவிடுகிறது.

அப்போது பணிவு பழக்கமல்ல; இயல்பாக ஆகிறது.

நதியினை கடலை நோக்கி ஓடச் செய்யும் தேடல் போல, மனம் ஆதாரத்தை நோக்கி ஓடுகிறது.

அகந்தை அழியும் இடத்தில் பணிவு மலர்கிறது; பணிவு மலரும் இடத்தில் தெய்வம் உணரப்படுகிறது.

மலருக்குள் மலராத            மலரதனைக் காண்பதுபோல்

மறைநின்ற மாமணியை  மனம்காண்ப தெக்காலம்?

சத்தியம் புதிதாக உருவாகுவதில்லை; அறியாமை அகன்றால் அது தானே வெளிப்படும்.

தன் வீட்டுக்குள்ளே புதைந்துள்ள நிதியை அறியாமல், வெளியில் தேடி அலைவதுபோல, மனிதன் தன்னுள்ளே மறைந்துள்ள மாமணியை காணத் தவறுகிறான்.

மலராத மலர் என்பது—ஆசை, பயம், கலக்கம் நிறைந்த, இன்னும் திறக்கப்படாத மனத்தின் உவமை.

விசாரம் (விசாரா) பக்குவம் அடைந்து மனம் மலரும்போது (உள்ளே விரிவடையும் போது) அந்த மறைமணி “நானே உண்மையான நான்" என ஒளிர்கிறது.

அது காலத்தில் நிகழ்வதல்ல—அறியாமை நீங்கும் தருணத்தில் நிகழ்வது.

(“தத்துவமசி” — நீ அதுவே)

மனஅழுத்தமும் அமைதியும் ஒரே இடத்தில் இருக்க முடியாது.

மனஅழுத்தமும் அமைதியும் ஒரே இடத்தில் வாழ்வதில்லை.

பலன் தேடும் மனமே அழுத்தத்தைப் பெறுகிறது; புரிதலில் உண்மையை அறியும் மனமே அமைதியை அடைகிறது.

ஆசை வாதிடும் இடத்தில் பதற்றம் ஆட்சி செய்கிறது.

அஹங்காரம் ஒதுங்கும் இடத்தில் அமைதி மலர்கிறது.

அமைதி பெறப்படுவது அல்ல—அது வெளிப்படுவது.

மனிதன் தவறு செய்யும் போது, இயற்கை சரி செய்கிறது.

மனிதன் இயற்கையின் ஒழுங்கிற்கு எதிராகச் செல்லும் போது, மோதலும், குழப்பமும், வீழ்ச்சியும் தோன்றுகின்றன.

ஏனெனில் இயற்கை வெல்லப்பட வேண்டிய பகைவர் அல்ல; புரிந்து கொள்ள வேண்டிய நியதி.

“எல்லாவற்றையும் நான் கட்டுப்படுத்துவேன்” என்று அகந்தை நினைத்தாலும், ஒரு புயலும், ஒரு நோயும், ஒரு அமைதியற்ற தருணமும் கூட மனித வரம்பை உணர்த்திவிடுகின்றன.

மனிதன் தோற்கும் இடத்தில், இயற்கை அமைதியாக நிலைத்திருக்கிறது.

ஆகவே சான்றோர் வாழ்க்கையுடன் போராடுவதில்லை; அதன் ஒழுங்கோடு இணைந்து வாழ கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

சத்தியத்திற்கு முன் தாழும் போது, தன்வலிமையை விட உயர்ந்த ஒரு பேராற்றலை மனிதன் கண்டடைகிறான்.

மனதை சுத்தப்படுத்து; மனம் தானே அமைதியாகும்.

மனதை சுத்தப்படுத்த மனதோடுப் போராட வேண்டாம்.

தெளிவாகப் பார்—மனம் மாசுபடுவது அது பற்றிக் கொள்வதால்தான். பற்றுவதை விட்டால் சுத்தம் தானே நிகழும்.

எண்ணங்களை எதிர்க்க வேண்டாம்; அவற்றைப் புரிந்து கொள்.

மனதை அடக்க வேண்டாம்; அதன் சத்தத்தைத் தாண்டு. சரியான பார்வையில் மனம் அமைதியாகும்.

உள் தெளிவில் அது சுத்தமாக நிற்கும்—முயற்சியால் அல்ல, புரிதலால்.

"மனிதனாக" இருப்பதிலிருந்து, உண்மையான "நானாக" விழித்தெழ வேண்டும்.

மனிதப் பிறவி வாழ்க்கையின் முடிவல்ல; அது உயர்ந்த ஆன்மிகப் பயணத்தின் தொடக்கம்.

உடலே நான், மனமே நான், அகந்தையே நான் என்ற தவறான அடையாளமே மனித வாழ்க்கையின் வரம்பாகும்.

வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் மனித ஆளுமையை முழுமைப் படுத்துவது அல்ல; அதைத் தாண்டி உயர்வதே.

பொய்யான அடையாளம் விலகும்போது, உண்மையான "நான்" தானாகவே உணரப் படுகிறது.

மனிதன் புதிதாக எதையும் அடைவதில்லை; தான் எப்போதும் இருக்கும் உண்மையை உணர்கிறான்.

நிலையற்ற மனிதத் தன்மையிலிருந்து நிலையான "இருப்பை" உணர்வதே ஆன்மிக வாழ்வின் நிறைவு.

மனம் ஆன்மீக வாழ்க்கைக்குத் திரும்பாத வரை, நம்மால் 'உள்ளார்ந்த அமைதியை' அறிய முடியாது.

உலகத்தின் சத்தத்தில் அமைதி கிடைக்காது;:மனம் அமைதி அடையும்போது அது ஆன்மாவிலிருந்து வெளிப்படுவது.

பொருள்களில் சிதறும் மனம் தன்னில் ஓய்வதில்லை.

உயர்ந்ததுடன் இணைவு ஒரு செயல் அல்ல—அது அகமுகப் பயணத்திற்கான திருப்பம்.

அலைந்து திரியும் மனம் திரும்பும் போது தன் இயல்பான அமைதியை அறிகிறது.

அமைதி உருவாக்கப் படுவது அல்ல; அது வெளிப்படுவது.

ஆன்மீகம புதிதாக எதையும் சேர்ப்பதில்லை—அது உள்ளத்தில் உள்ள கலக்கத்தை அகற்றுகிறது.

எனவே அமைதியை வெளியே தேடாதே; உள்ளத்தைச் சீராக்கு. மனம் புறவுலகில் அமைதியை நாடாமல் ஆன்மாவில் நிலை கொள்ளும்.

அமைதி அடையப்படுவது அல்ல—மனம் தன் இல்லத்தை அடையும் போது அது வெளிப்படுவது உணரப் படுகிறது.

மனத்தில் சுமை குறைவாக இருந்தால், வாழ்க்கைப் பயணம் இனிமையாக இருக்கும்.

வாழ்க்கை நமக்கு சுமையாக இருப்பதற்கு காரணம் சூழ்நிலைகள் அல்ல; தேவையற்ற சுமைகளைச் சுமந்து செல்லும் மனமே காரணம். ஆசைகள், பயங்கள், கடந்த கால நினைவுகள், எதிர்பார்ப்புகள் — இவையே மனத்தின் அதிகப்படியான சுமைகள். உலகம் நம்மை சுமையாக்கவில்லை; நாமே அதைச் செய்கிறோம்.

மனம் லேசாக இருந்தால், வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகள் எளிமையாகவே தோன்றும். 

வசதி என்பது வெளியில் ஏற்படுத்தப் படுவது அல்ல; அது உள்ளே ஏற்படும் ஒத்திசைவு.

லேசான மனம் சூழ்நிலைகளோடு போராடாது; அவைகளோடு ஓடி, பயணத்தை ரசிக்கும்.

புத்தி, விவேகம், பற்றின்மை மூலம் மனச் சுமைகளை குறைத்தால், ஒவ்வொரு வாழ்க்கை நிலையும் சமாளிக்கக் கூடியதாக மாறும். அப்பொழுது வாழ்க்கைப் பயணம் இனிமையாகவும், அர்த்தமுள்ளதாகவும், அமைதியாகவும் அமையும்.

மனச்சுமை குறைந்தால் வாழ்க்கைப் பயணம் இனிமையாகும்.

மாயாப் பிறப்பறுத்து மன்னன் திருவடிகள்

சேய்தாய் அணைத்தாற்போல் சேர்த்தணைப்ப தெக்காலம்?

அணைக்க வேண்டி காத்திருப்பது அல்ல; அணைத்துப் பற்றிக் கொள்வதே வழி.

குரங்குக் குட்டி காட்டின் ஆபத்துகளைப் பற்றி கவலைப்படாமல் தன் தாயை விட்டுவிடாதது போல், சாதகன் இறைவனின் திருவடியை இறுகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

சூழ்நிலை எப்படி இருந்தாலும், துன்பம் வந்தாலும், சுகம் வந்தாலும், மனம் அலைந்தாலும், பற்றுதல் தளரக் கூடாது.

அருள் தூரத்தில் இல்லை; நிலையான பற்றுதலிலே அது மலரும்.

பற்றிக்கொள்—பயத்தால் அல்ல, அறிவால். அந்த உறுதியான பற்றுதலிலே, பயணம் 'அவனிலே' முடியும்.

மாற்றம் என்றால் என்ன?உண்மையான மாற்றம் மதத்தில் அல்ல; திசையில் நிகழ்வதே.

உலகம் நம்மை வெளிமுகமாக இழுக்கிறது; ஞானம் நம்மை உள்முகமாக அழைக்கிறது.

உள்முகப் பயணமே உண்மையான யாத்திரை.

அங்கே அலைபாயும் மனம் அமைதியடைகிறது; அமைதியான மனம் உள்ளே இருக்கும் சாட்சியை உணரத் தொடங்குகிறது. 

அஹங்காரம் மெதுவாக கரைகிறது; ஆத்ம ஒளி தானாக வெளிப்படுகிறது.

உண்மையான மாற்றம் வேறொருவராக ஆகுவது அல்ல; என்றும் இருக்கும் உண்மையை உணர்வதே.

வெளிப்பயணம் சூழ்நிலைகளை மாற்றும்; உள்பயணம் மனிதனையே மாற்றும்.

உள்நோக்கிச் செல்—உள்முகப் பயணத்தில்தான் உண்மையான மாற்றம் நிகழ்கிறது.

மிதிபட்ட மண், பானையாக வேண்டும்; சகதியாகவே இருக்கக்கூடாது.

மிதிபட்ட மண் முடிவல்ல—அது மறைந்திருக்கும் ஆரம்பம். அப்படியே விட்டால், அது சகதியாகி வடிவின்றி சரிந்து விடும்.

ஆனால் குயவன் கையில், அழுத்தம், சுழற்சி, நெருப்பின் வெப்பம் ஆகியவற்றைத் தாங்கிக் கொண்டு, அது பயனுள்ள பானையாக மாறுகிறது.

அதேபோல்தான் மனமும்: வாழ்க்கை அனுபவங்களால் நசுக்கப்பட்டு, குழப்பத்தில் கரையலாம்; அல்லது ஒழுக்கத்துடன் வாழ்ந்து அதில் மலரலாம்.

உயர்ந்த வடிவமைப்பிற்கான சமர்ப்பணத்தில், அறிவின் நெருப்பில், அது வலிமை, வடிவு மற்றும் மதிப்பு பெறுகிறது.

வடிவமைப்பை எதிர்க்காதே— அதன் மூலம் செம்மையாவாய்.

ஞானத்தால் வடிவம் பெற்ற மனம் சத்தியத்தை தாங்கும் பாத்திரமாகிறது.

மிகப்பெரிய செயல்களாக இருந்தாலும், அவை முதலில் செயல்படுவது மனத்தில்தான்.

சிறப்பான செயல்கள் வெளியில் பிறப்பதில்லை—அவை முதலில் மனத்தில் உருவாகின்றன.

ஒவ்வொரு உயர்ந்த செயலும் ஒரு மௌன எண்ணமாகத் தொடங்குகிறது, உணர்வின் அகக்கருவறையில் வடிவம் பெறுகிறது.

வெளிப்படும் சாதனை உள்ளார்ந்த தரிசனத்தின் பிரதிபலிப்பு மட்டுமே.

மனம் சிதறினால் செயல் பலவீனமாகும்; மனம் தெளிந்தால் உருவாக்கம் எளிதாகும்.

ஆகவே, மனத்தைச் செம்மைப்படுத்து—அதுவே எல்லா மகத்துவத்தின் கருவூலம். 

உயர்ந்த எண்ணங்களைத் தாங்கு; வாழ்க்கை அதற்கேற்ற உயரத்தை அடையும்.

உள்ளத்தில் நினைப்பதுவே, வெளியில் செயலாக, சாதனையாக விரிவடையும்.

முறையான பயிற்சி இருந்தால், மனம் சரியான பாதையில் வழி நடத்தும்.

(Train the mind to mind the train)

மனதைப் பயிற்சி செய்—வாழ்க்கை ரயிலை கவனிக்க.

மனம் கண்டபடி அலைந்தால், வாழ்க்கை தடம் புரளும்.

மனம் விழித்தால், வாழ்க்கை ஒழுங்காக ஓடும்.

மனம் ஓட்டுநர், சிந்தனை பாதை, செயல்கள் பயணம்.

முறையான பயிற்சி இல்லையென்றால், அது வெளியே இழுத்துச் சென்றுவிடும்; முறையான பயிற்சி இருந்தால், அது உள்ளே வழி நடத்தும்.

கவனத்தின் கயிற்றைப் பிடித்து, ஞானத்தை நோக்கி வழிநடத்து.

அப்பொழுது வாழ்க்கை எனும் ரயில் நிலையாக அமைதியைத் தேடி, ஆன்மாவை நோக்கி நகர ஆரம்பிக்கும்.

முகம் வெளுக்க அறிந்தோமே!  அகம் வெளுக்க அறிந்தோமா?

உடல் வெளுப்பதை உலகம் காணும்; ஆனால் மனம் வெளுப்பதைத்தான் வாழ்க்கை பிரதிபலிக்கும்.

சோப்பு கழுவுவது உடலின் அழுக்கை மட்டுமே; ஆனால் பொறாமை, கோபம், அகந்தை போன்ற உள்ளழுக்கை கழுவுவது விழிப்புணர்வே.

உடலின் பொலிவு சில நாள் நிற்கும்; மனத்தின் தூய்மை மட்டுமே வாழ்நாள் முழுவதும் மணக்கும்.

ஆகவே சான்றோர் வெளி அலங்காரத்தைவிட உள் சீர்மையையே அதிகம் பேணுவர்.

மனம் தெளிந்திடும் போது சொல் மென்மையடையும், செயல் உயர்வடையும், வாழ்வு அமைதியை ஒளிபோல் பரப்பும்.

யார் வேண்டுமானாலும் என்னைக் காயப்படுத்தலாம்; ஆனால், எவராலும் என்னை துன்புறுத்த முடியாது.

உடலைக் காயப்படுத்த முடியும்; மனதை அலைக்கழிக்கவும் முடியும். ஆனால், மனம் இடம் கொடுக்காதவரை எவராலும் நம்மைத் துன்புறுத்த முடியாது.

காயம் உடலுக்குரியது; துன்பம் மனம் ஏற்றுக்கொள்வதாலேயே உருவாகிறது.

பிறர் செய்வதை எப்போதும் தடுக்க முடியாது; ஆனால், அதை மனம் எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்வது என்பதை நீதான் தீர்மானிக்க முடியும்.

பிறர் ஏற்படுத்திய காயத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து அனுபவிப்பதே அதைத் துன்பமாக மாற்றுகிறது.

மனம் பக்குவமடைந்தால், வலி இருக்கலாம்; ஆனால் வேதனை இருக்காது.

காயம் இருக்கலாம்; ஆனால் மன அமைதி குலையாது.

எனவே, உலகம் உடலைத் தொடலாம்; மனம் இடம் கொடுக்காதவரை உன் அமைதியைத் தொட முடியாது.

காயப்படுத்தப்படலாம்; ஆனால் துன்புறுத்த முடியாது.

வயதான காலத்தில் தனிமையை விரும்பக்கற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், தனிமை உள் அமைதிக்கு வழிகாட்டும். உள் அமைதியில்தான், ஆத்மாவைப் பற்றிய புரிதல் மலர்கிறது.

முதுமை என்பது வயது கூடுவதல்ல; அது, விவேகம் வளர்வதற்கான வாய்ப்பாகும்.

தனிமையை வெறுப்பவன் மனஅமைதியை இழக்கிறான்; தனிமையை விரும்பக் கற்றவன் மனநிறைவை அடைகிறான்.

தன்னுடன் தானே மகிழக் கற்றுக்கொண்டால், பிறரைச் சார்ந்திருக்கும் தேவை குறைகிறது. அப்போது மௌனம் வெறுமையாக இருப்பதில்லை; அது உள்ளத்தை வளப்படுத்துகிறது.

தனிமையில் மனம் அமைதியடைகிறது, இதயம் சாந்தமடைகிறது, புத்தி தெளிவடைகிறது.

அமைதி கூட்டத்தில் கிடைப்பதில்லை; சிந்தனையால் நிறைந்த தனிமையில்தான் மலர்கிறது.

முதுமையில் தனிமையை விரும்பக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், தனிமை என்பது தனித்திருப்பதல்ல—அது, உள் அமைதியை நோக்கிய பயணத்தின் வாசலாகும்.

வசதியைத் தேடி ஓடும் மனிதனால், அமைதியை அடைய முடியாது.

வசதிகளை மட்டும் நாடுபவன் பல சுகங்களைப் பெறலாம்; ஆனால் மன அமைதியைப் பெற முடியாது.

ஏனெனில் வசதி உடலுக்குரியது; அமைதி உள்ளத்திற்குரியது.

மனம் வெளிப்புற சுகங்களைச் சார்ந்திருக்குமளவுக்கு, மாற்றங்களையும் இழப்புகளையும் நினைத்து அது அஞ்சத் தொடங்குகிறது.

உண்மையான அமைதி ஆடம்பரத்தில் பிறப்பதில்லை; மன ஒழுக்கத்திலும், திருப்தியிலும், ஆசைகளின் அடிமைத் தனத்திலிருந்து பெறப்படும் விடுதலையிலும் மலர்கிறது.

ஆகவே சான்றோர் தேடுவது வசதியான வாழ்க்கையை அல்ல; தூய உள்ளத்தையும், ஒழுக்கமான மனதையும், இறைநோக்கிய பார்வையையும்தான்.

ஏனெனில் வசதியைவிட அமைதியே முக்கியம் என்பதை உணரும் போதுதான், இழப்பாலும் இலாபத்தாலும் குலையாத ஆனந்த நிலையை மனிதன் அடைகிறான்.

வருத்தம், கோரிக்கை, எதிர்பார்ப்பு எதுவும் இல்லாதிருந்தால், மனிதனிடம் உள்ள சாதாரண அன்பு "தெய்வீக அன்பாக" மாறிவிடும்.

சாதாரண அன்பு அஹங்காரத்தின் பரிமாற்றம். இன்பமும் துன்பமும் கணக்காக சேமிக்கப்படும்.

வருத்தமற்ற அன்பில் கடந்த காலம் அதன் அதிகாரத்தை இழக்கிறது.

கோரிக்கையற்ற அன்பில் மனம் சுதந்திரம் பெறுகிறது.

எதிர்பார்ப்பற்ற அன்பில் மனம் அமைதியில் தங்குகிறது.

இந்த நிலையில் மனம் புத்தியுடன் ஒன்றிணைகிறது.

அதன் பின்னர் அஹங்காரத்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுபட்ட மனிதனை மனத்தால் கட்டிப் போட இயலாது.

மனத்தின் தாக்குதலிலிருந்து விடுபட்ட விடுதலையே “தெய்வீக அன்பின்” வாசனையாக மலர்கிறது.

"வானப்பிரஸ்தம்"... அதன் முக்கிய நோக்கம்:- 

 1. பாசவலை அறுபட வேண்டும்.

 2. உள்ளத்தில் சலனமில்லாத அமைதி நிலவ வேண்டும். 

 3. இறையருளை நாட வேண்டும்.

அதன் அருமை புரியாததால், அதைக் கடைப்பிடிக்கத் தெரியாமல் வயதான காலத்தில் புலம்பித் தவிக்கிறோம்.

வானப்பிரஸ்தம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து விலகுவதல்ல; வாழ்க்கைப் பயணத்தை முழுமையாக்குவதாகும்.

அதன் நோக்கம் வயது முதிர்வதல்ல; மனம் உள்ளே திரும்பி:- * பாசப் பிணைப்புகளைத் தளர்த்துவது; * மனச் சலனங்களை நீக்குவது; * இறையருளை நாடுவது.

பாசம் விலகும்போது அமைதி மலர்கிறது; மனம் அமைதியடையும் போது இறையருள் உணரப்படுகிறது.

வானப்பிரஸ்தத்தின் நோக்கத்தை உணராதவன், வயதில் முதிர்ந்தாலும், ஞானத்தில் முதிர்வதில்லை.

வாழ்க்கையின் உண்மையான நிறைவு வெளியில் மேலும் மேலும் சேர்ப்பதில் இல்லை; உள்ளிருக்கும் அமைதியை உணர்வதிலேயே உள்ளது.

வாழ்க்கையை அனுபவிக்க வேண்டும்; ஆனால் வாழ்க்கையையே இழக்கும் அளவிற்கு அல்ல.

இன்பம் வாழ்க்கையின் இலக்கு அல்ல; அது ஒரு அனுபவம் மட்டுமே.

இன்பங்களைத் துய்க்கும் அனுபவமே வாழ்க்கையாக மாறும்போது, வாழ்க்கை மெதுவாகச் சிதைந்து விடுகிறது.

உடலைக் களைப்படையச் செய்வதோ, மனதை அலைக்கழிப்பதோ, புத்தியை மங்கச் செய்வதோ உண்மையான இன்பம் அல்ல.

உண்மையான இன்பம் உடலைச் சோர்வடையச் செய்யாது; மனதைத் தெளிவாக்கி, இதயத்தைப் பக்குவப்படுத்தும்.

ஆத்மாவில் திருப்தியடையச் செய்யும் அனுபவமே உண்மையான இன்பம்.

ஞானம் அளவுடன் வாழக் கற்பிக்கிறது; அளவான வாழ்க்கை உள்முகப் பயணத்திற்கான சுதந்திரத்தைக் காக்கிறது.

உலகத்தை அனுபவி; அதற்கு அடிமையாகாதே. அப்போதுதான் அழியாத ஆனந்தம் உன்னுள் இருந்து வெளிப்படும்.

வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாததாக இருந்தாலும், வார்த்தைகளால் விளக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது.

சொல்லி விளக்க முடியாதது 'சத்தியம்' (நிரந்தர உண்மையாக இருக்கும் ஒன்று) — சொல்லுக்கு அப்பாற்பட்டது.

சொல்ல வேண்டியது மௌனம் — ஒலிக்கு அப்பாற்பட்டது.

சொற்களால் சத்தியத்தை முழுமையாகச் சொல்ல முடியாது; ஆனால், சத்தியத்தை உணரச் செய்வதற்காகச் சொற்கள் அவசியம். கேட்பவனுக்குள் சொற்கள் நிற்கும் இடத்தில் ஞானம் உதயமாகிறது

உண்மையை விளக்க அல்ல, அறியாமையை அகற்றவே வேதாந்தம் பேசுகிறது.

மனம் அமைதியடையும் போது, சொல்லப்படாதது தானாக வெளிப்படுகிறது.

வாதம்.. உணர்ச்சியில் வருவது; அறிவினைக் கெடுப்பது.

விவாதம்.. அறிவுடன் கலந்தது; தெளிவினைத் தருவது.

வாதம் என்பது உணர்ச்சியில் பிறக்கும் சத்தம். இரு அகங்காரங்கள் மோதும்; ஆனால் உண்மை அரிதாகவேத் தோன்றும்.

சொற்கள் ஆயுதமாகும்; ஆனால், அவை புரிதலுக்கான ஜன்னலாகாது.

விவாதம் - அது அறிவின் வழிநடத்தல். அங்கே மோதுவது மனிதர்கள் அல்ல; கருத்துகள். இலக்கு வெற்றி அல்ல; தெளிவே இலக்கு.

வாதம் வெல்லச் செய்கிறது; விவாதம் விழிப்புணரச் செய்கிறது.

வாதம் காரணமாக ஏற்படும் உணர்ச்சி முன்னிலையில் இருந்தால் அமைதி குலையும்; அறிவு வழி நடத்தினால் ஞானம் மலரும்.

வாழ்க்கையின் நோக்கம் நல்லதிலிருந்து சிறந்ததை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல; மோசமானதிலிருந்தும் சிறந்ததை உருவாக்குவதே.

வாழ்க்கை சில சமயங்களில் அனைவரிடமும் கருணையுடன் நடந்து கொள்கிறது. சூழ்நிலைகள் நல்லபடியாக இருக்கும் போது, விழிப்பில்லாத மனம்கூட மகிழ்ச்சியடைகிறது. ஆனால் வாழ்க்கையின் ஆழ்ந்த நோக்கம் வெளிப்படுவது சிரமமான தருணங்களில் தான். 

நல்ல நாட்கள் உங்கள் நன்றியுணர்வை சோதிக்கின்றன; கடின நாட்கள் உங்கள் விழிப்புணர்வை சோதிக்கின்றன.

இரண்டிலும் சமநிலையுடன் நிலைக்க முடிந்தால், வாழ்க்கை தனது பாடத்தை கற்றுக் கொடுத்துவிட்டது என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம்.

வாழ்க்கை நன்றாக நடக்கும்போது, அதை அகந்தையிலும் கவனக்குறைவிலும் வீணாக்காதீர்கள். அந்த நல்ல காலங்களை பணிவு, தாராள மனம், உள்ளார்ந்த நிலைத்தன்மை போன்றவற்றை வளர்க்க பயன்படுத்துங்கள். 

வாழ்க்கை துயரம், இழப்பு, தோல்வி ஆகியவற்றைத் தரும் போது, அதை தண்டனையாக எண்ணாதீர்கள். மிகக் கடினமான தருணங்களில்தான் மறைந்திருக்கும் பலம் இருக்கிறது. அவை உங்களை வெளியிலிருந்து உள்ளே தள்ளுகின்றன; அங்கேதான் உண்மையான முதிர்ச்சி பிறக்கிறது. 

"வசதியால் நீங்கள் பெறுவதைக் காட்டிலும், துன்பத்தின் மூலம் நீங்கள் என்னவாக மாறுகிறீர்கள் என்பதே முக்கியம்."

அமைதியான மனிதன் இருளைத் தவிர்ப்பவன் அல்ல; இருளுக்குள் ஒளியை கொண்டு வரத் தெரிந்தவன். 

வாழ்க்கையின் மோசமான சூழ்நிலைகளுக்கும் கசப்பின்றி, தெளிவுடன் பதிலளிக்கக் கற்றுக்கொண்டால், வாழ்க்கை தானே புனிதமாக மாறுகிறது.

இவ்வாறு இனிதானதோ, வலியானதோ — ஒவ்வொரு அனுபவமும் உங்களை மெதுவாக இலகுவாக, ஞானமிக்கவராக, சுதந்திரமானவராக மாற்றுகிறது.

அப்போதுதான் உள்ளிருந்து பெருகும் ஆனந்தம் சூழ்நிலைகளின் அடிமையிலிருந்து விடுபடத் தொடங்குகிறது.

விட்டுக் கொடுத்தால் கெட்டுப் போவதில்லை.

உண்மையான அர்த்தம் ....    விட்டுக் கொடுத்தால் மனம் கெட்டுப் போவதில்லை.

அகந்தை விட்டுக்கொடுக்க மறுக்கும் போது, உறவுகள் மெதுவாக கடினமடைகின்றன.

ஆனால் புரிதலுடன் விட்டுக் கொடுக்கக் கற்ற மனம் பலவீனமடைவதில்லை; அமைதியடைகிறது.

ஒவ்வொரு வாதத்திலும் வெல்வதல்ல உண்மையான உயர்வு; அது உறவின் ஒற்றுமையை உள்ளத் தாழ்மையுடன் காப்பதிலே உள்ளது.

ஆகவே சான்றோர் அறிந்துள்ளனர் — அன்போடு ஒத்துப்போகுதல் தோல்வியல்ல; அது தெளிவால் பிறக்கும் முதிர்ச்சி.

ஏனெனில் விழிப்புணர்வுடன் விட்டுக் கொடுக்கும் மனிதன் மனதை இழப்பதில்லை; அதை அகந்தையின் பாரத்திலிருந்து விடுவிக்கிறான்.

விளக்கினை விளக்கி                  விளக்க வல்லார்க்கும்

விளங்காத விளக்கை  விளங்கவைப்ப தெக்காலம்?

(ஞானத்தை விளக்கி விளக்க வல்லார்க்கும் விளங்காத ஞானத்தை விளங்கவைப்ப தெக்காலம்?)

ஞானத்தை விளக்கலாம்; சொற்கள் வழிகாட்டலாம்.

ஆனால் சத்தியம் சொல்லால் அடையப்படுவதல்ல.

விளக்கு பாதையைக் காட்டும்; ஆனால், கண்கள் மூடியிருந்தால் பார்வை கிடைக்காது.

அஹங்காரம் பேசும் வரை ஞானம் மறைந்தே இருக்கும்.

தேடுபவன் மௌனமான கணமே சத்தியம் தன்னை வெளிப்படுத்தும்.

“எப்போது?” என்ற கேள்வியல்ல; “நான் எப்போது ஒதுங்குகிறேன்?” என்பதே உண்மை.

மனம் தயாரான கணமே, ஒளி தானாகவே ஒளிரும்.

வெளிவுலக ஓட்டத்தை விட்டுவிட்டால், ஆத்மா தரும் செல்வத்தை அடைய முடியும்.

வெளியுலகின் ஓட்டம் மனதை ஆயிரம் திசைகளில் இழுத்துச் செல்கிறது. சத்தம் ஈர்ப்பாகி, ஈர்ப்பு பந்தமாகிறது.

மனிதன் கூட்டத்தோடு ஓடுவதால், தன்னுள் இருப்பதை அறியாமல் வாழ்கிறான்.

ஆனால் வெளிப்புற அலைச்சலிலிருந்து சற்றே விலகினால், அவனுள் அமைதியான ஒரு செல்வம் இருப்பதை அறிய முடியும்.

அந்த செல்வம் பொருள்களின் பெருமையல்ல, தெளிவின் வளம், திருப்தியின் அமைதி, கவனத்தின் ஒளி

ஆகவே சான்றோர் தேடுவது வாழ்க்கையை விட்டுவிடும் ஓட்டமல்ல, மனச் சிதறலிலிருந்து பெறப்படும் விடுதலையை.

உள்ளமைதியின் ஆழத்தில் தான் ஆத்ம செல்வம் ஒளிரத் தொடங்குகிறது.

வெளிப்படுத்துவது ஒடுக்குவதைவிட மேல்

உள்ளத்தில் எழும் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவது, அவற்றை ஒடுக்குவதைவிட மேல்.

வெளிப்படுத்தும்போது, உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்பது நமக்கே தெரிய வருகிறது. அதை அறிந்து, ஆராய்ந்து, புரிந்து, தேவையான திருத்தத்தைச் செய்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

ஆனால் உணர்வுகளை ஒடுக்குவதால் அவை அழிந்துவிடுவதில்லை. அவை ஆழ்மனத்தில் பதிந்து, பின்னர் மனக்குழப்பமாகவோ, கோபமாகவோ, வெறுப்பாகவோ வேறு வடிவில் வெளிப்படலாம்.

ஆகவே, உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவது அவற்றை அப்படியே பின்பற்றுவதற்காக அல்ல; அவற்றை அறிந்துகொள்வதற்காக.

உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்திய பின், அதற்கு ஆட்படாமல் அதை கவனிக்க வேண்டும். அது ஏன் தோன்றியது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அந்தப் புரிதலில்தான் திருத்தத்திற்கான வாய்ப்பு உருவாகிறது.

ஒடுக்கப்பட்ட உணர்வு இருளில் வளரும்; வெளிப்படுத்தப்பட்ட உணர்வு வெளிச்சத்தில் ஆராயப்பட முடியும்.

எனவே, வெளிப்படுத்துவது முடிவு அல்ல; அது மாற்றத்திற்கான தொடக்கம்.

உணர்வை ஒடுக்காதே; வெளிப்படுத்து.    வெளிப்படுத்தியதைப் புரிந்துகொள்.  புரிந்துகொண்டதைத் திருத்திக்கொள்.

அதுவே உணர்ச்சியிலிருந்து அறிவை நோக்கிச் செல்லும் பாதை.

வெளி உலகில் நாம் காணும் காட்சிகள் எல்லாம், நமது மனோபாவத்தின் வெளிப்பாடே!!

ஒவ்வொரு செயலும் மனத்திலேயே பிறக்கிறது.

மனப்பாங்கு சிந்தனையை வடிவமைக்கிறது; சிந்தனை செயலை வழிநடத்துகிறது; செயல் விளைவுகளை உருவாக்குகிறது.

வெளி உலக நிகழ்வுகள், பல நேரங்களில், கண்ணுக்குத் தெரியாத மனத்தின் வெளிப்பாடே.

மனம் குழம்பினால் வாழ்க்கையும் குழம்புகிறது; மனம் தெளிந்தால் வாழ்க்கையும் தெளிவடைகிறது.

செயல்களை மட்டும் மாற்ற முயலாதே; அவற்றைப் பிறப்பிக்கும் மனப்பாங்கை மாற்று.

ஏனெனில், வாழ்க்கையின் கதையை அமைதியாக எழுதிக்கொண்டிருப்பது நமது மனமே.

வெளியே ஓடு; அதே சமயம் உள்ளேயும் தேடு.

வாழ்க்கை புறச் செயல்களை நாடுகிறது; ஆனால் மன அமைதி அகத்தில்தான் கிடைக்கிறது.

புறப்பயணம் அனுபவத்தைத் தருகிறது; அகப்பயணம் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

வெற்றி அஹங்காரத்தைத் திருப்திப்படுத்தலாம்; ஆத்மஞானமே இதயத்தை நிறைவாக்கும்.

கைகள் உலகிற்குச் சேவை செய்யட்டும்; மனம் ஆத்மாவை நோக்கித் திரும்பட்டும்.

புறத்தில் திறமையுடன் செயல்படு; அகத்தில் விழிப்புடன் இரு.

கடமையை நிறைவேற்ற வெளியே ஓடு; உன் உண்மை இயல்பை உணர உள்ளேயும் தேடு.

வெறுப்பு வந்தபின் விலகுவது யதார்த்தம்; விருப்பம் வெறுப்பாக மாறுவதற்குமுன் விலகுவது ஞானம்.

உணர்வுகள் அலைகள்; அதன் அடிஆழத்தில் இருப்பது பற்றுதலே.

விருப்பம் பற்றாக மாறினால் பிறகு ஏமாற்றமே பலன்.

கசப்பால் கற்றுக்கொள்வது சாதாரணம்; கசப்பு வருமுன் விழித்துக்கொள்வது ஞானம்.

மனத்தை அடக்குவது துறவு அல்ல; அறிந்து விலகுவது துறவு.

விருப்பம் எழும்பும்போதே கவனியுங்கள்; அது ‘என்’ என்று சொல்லுமுன், அதை உயர்ந்ததற்கே அர்ப்பணியுங்கள். அந்த விழிப்புணர்வே உள் சுதந்திரத்தின் தொடக்கம்.

ஞானம் வருமுன் காக்கும்; வருந்துதல் ஏற்பட்டதைச் சீர்செய்ய மட்டுமே முயலும்.

ஒருவன் மதநம்பிக்கை இல்லாதவனாக இருக்கலாம்; ஆனால், ஆன்மிகவாதியாக மாற பாடுபடவேண்டும்.

மதம் நம்மை இறைவனை நோக்கி வழிநடத்தலாம்; ஆன்மிகம் நம்முள் இருக்கும் உண்மையை அறிய உதவுகிறது.

சடங்குகள் நமது சுற்றுப்புறத்தைத் தூய்மைப்படுத்தலாம்; சரியான புரிதலோ நமது மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்த உதவுகிறது.

மதத்தைப் பின்பற்றுவது நம்பிக்கையும் பழக்கமும் சார்ந்தது; ஆன்மிகம் என்பது தன்னைப் புரிந்துகொள்ளும் பயணம்.

மதத்தை வெறுமனே பின்பற்றாமல், அது தரும் ஞானத்தை வாழ்வில் கடைப்பிடிப்போம்.

நாம் பேசும் ஆன்மிகத்தைவிட, நாம் வாழும் வாழ்க்கையே நமது ஆன்மிகத்தின் அளவுகோல்.

நித்திய அமைதியை அடைய வேண்டுமானால், முதலில் அமைதியாக வாழக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

.....

உலகில் அமைதியைத் தேடுகிறோம்; ஆனால், அமைதியை முதலில் வளர்க்க வேண்டியது நம் மனத்தில்தான்.

மனக்குழப்பம் நிறைந்த ஒருவனால், எத்தனை வசதிகள் இருந்தாலும் அமைதியை அனுபவிக்க முடியாது.

மாற்ற முடியாதவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளவும்,  மாற்றக்கூடியவற்றை விவேகத்துடன் மாற்றவும், தேவையற்ற ஆசைகளையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் விடவும் கற்றுக்கொள்வோம்.

வாழ்க்கையின் மாறுபாடுகளுக்கு இடையிலும் மனம் அமைதியாக இருக்கப் பழகிவிட்டால், நம் அமைதி உலகைச் சார்ந்திருக்காது.

இன்றே அமைதியாக வாழக் கற்றுக்கொள்வோம்; நித்திய அமைதிக்கான கதவு நமக்குள் திறக்கும்!

"நீ நீயாக இரு! அத்துடன் அனைத்தும் முடிவடைகின்றன"

.....

மற்றவர்களைப் பின்பற்றாதே! மற்றவர்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக வாழாதே! உலக அங்கீகாரத்திற்காக உன்னை இழக்காதே!

உன்னை ஏற்றுக்கொள். உண்மையை உணர்ந்துகொள். உன்னை மேம்படுத்திக்கொள்.

ஒப்பிடுவதை நிறுத்தும்போது, மனம் அமைதி பெறுகிறது. நடிப்பதை நிறுத்தும்போது, சுதந்திரம் பிறக்கிறது.

சிறு சிந்தனை: "நீ நீயாக இரு" என்பது மனம்போன போக்கில் வாழ்வதைக் குறிக்கவில்லை; பிறரைப் போல நடிக்காமல், தன்னை உணர்ந்து, தன்னை மேம்படுத்திக்கொண்டு வாழ்வதைக் குறிக்கிறது.

உன் உண்மையான இயல்பை உணரும்போது, தேடல் முடிகிறது; போராட்டம் முடிகிறது; அமைதி நிலைபெறுகிறது.

   

 

GITA TEACHING

             GITA TEACHING

        Elucidation by ChatGPT

       (English & Tamil versions)

       ...with minor corrections...

“When a man casts out all desires of the mind and is content in himself, he is said to be steadfast in wisdom.”

..Bhagavat Gita... 2.55

        

Casting out desires does not mean suppressing wishes or rejecting the world. It means freedom from compulsive wanting — the endless hunger that keeps the mind restless and dissatisfied. 

Desires of the mind are not simple needs; they are demands for more — more pleasure, more recognition, more security, more control. When these desires dominate, the mind is never at rest.

A person who is content in himself has discovered an inner completeness. He no longer depends on situations, people, or possessions to feel whole. 

Actions may continue, work may go on, relationships may exist, but the inner dependence is gone. Life is lived from fullness, not from lack. This inner contentment is the sign of wisdom.

Such a person is called steadfast in wisdom because his peace is not easily shaken. Praise does not inflate him; criticism does not crush him; Gain does not excite him excessively; loss does not disturb him deeply. His mind remains balanced because it is no longer driven by desire. This balance brings clarity, and clarity brings inner peace.

Wisdom, then, is not about knowing many things, but about knowing how to rest in oneself. When desire loosens its grip, the mind becomes quiet. In that quietness, understanding deepens, and peace becomes natural. A person who lives with inner peace does not chase happiness — happiness follows him as a shadow.

Tamil Version:-

“மனதில் எழும் அனைத்து ஆசைகளையும் ஒருவர் விலக்கி, தன்னுள்ளே நிறைவு கண்டவனாக இருந்தால், அவன் ஞானத்தில் நிலைத்தவன் என்று கூறப்படுகிறான்.”

..பகவத்கீதா 2.55 

      

இங்கே ஆசைகளை விலக்குதல் என்பது ஆசைகளை அடக்குதல் அல்லது உலகத்தை நிராகரித்தல் அல்ல. அது மனதை அடிமைப்படுத்தும் கட்டாயமான வேண்டுதல்களிலிருந்து விடுதலை பெறுதல்.

மனத்தின் ஆசைகள் என்பது அடிப்படை தேவைகள் அல்ல; அவை மேலும் வேண்டும் என்ற பேராசையின் கோரிக்கைகள் — மேலும் இன்பம், மேலும் அங்கீகாரம், மேலும் பாதுகாப்பு, மேலும் கட்டுப்பாடு. இத்தகைய ஆசைகள் மனதை ஆளும் போது, மனம் ஒருபோதும் அமைதியடைவதில்லை.

தன்னுள்ளே திருப்தியடைந்தவன் என்றால், அவன் உள்ளார்ந்த நிறைவைக் கண்டவன். முழுமையை உணர அவன் சூழ்நிலைகள், மனிதர்கள், அல்லது பொருட்களை சார்ந்து வாழ்வதில்லை. செயல்கள் தொடரலாம்; பணி நடைபெறலாம்; உறவுகள் இருக்கலாம்; ஆனால் உள்ளார்ந்த சார்பு இல்லை. வாழ்க்கை குறைவிலிருந்து அல்ல — நிறைவிலிருந்து வாழப்படுகிறது. இந்த உள்ளார்ந்த திருப்தியே ஞானத்தின் அடையாளம்.

அத்தகையவன் ஞானத்தில் நிலைத்தவன் எனப்படுவதற்குக் காரணம், அவனது அமைதி எளிதில் குலையாது; புகழ் அவனை வீங்கச் செய்யாது; விமர்சனம் அவனை உடைக்காது; லாபம் அவனை மிகையாக உற்சாகப்படுத்தாது; இழப்பு அவனை ஆழமாக கலக்காது. ஆசையில் இயங்காத மனம் சமநிலையில் நிற்கிறது. அந்த சமநிலையே தெளிவை அளிக்கிறது; தெளிவே உள்ளார்ந்த அமைதியாக மலர்கிறது.

ஆக, ஞானம் என்பது பலவற்றை அறிதல் அல்ல; தன்னுள் அமைதியாக தங்கக் கற்றுக்கொள்வதே ஞானம். ஆசை தனது பிடியை தளர்த்தும் போது, மனம் அமைதியடைகிறது. அந்த அமைதியில் புரிதல் ஆழமடைகிறது; அமைதி இயல்பாகிறது. இந்நிலையில் வாழ்பவன் மகிழ்ச்சியைத் துரத்துவதில்லை — மகிழ்ச்சி அவனை நிழல்போல் பின்தொடர்கிறது.

××××××××××××××××××××××××××××××××××

“When the mind follows the wandering senses, it carries away the understanding, as winds do a boat upon the waters.”

... Bhagavad Gita 2.67

The senses are naturally restless — they run toward pleasure, attraction, fear, and distraction. When the mind blindly follows the senses, it loses its direction. Just as a boat without a steady anchor is pushed helplessly by strong winds, the understanding of a person is swept away when the mind is controlled by sensory impulses.

Understanding here means clarity, discrimination, and wisdom. When the senses dominate, decisions are no longer guided by insight but by impulse. One moment the mind wants this, the next moment that. There is no stability. Such a mind reacts instead of responding, and this constant reaction creates confusion and inner unrest.

Inner peace becomes impossible in this state. A mind pulled by the senses is always agitated — chasing pleasure, avoiding discomfort, comparing, craving, and fearing loss. Even when pleasure is gained, peace does not last, because the senses soon demand something else. The person remains restless, like a boat endlessly drifting.

When the mind is trained to observe the senses instead of obeying them, understanding becomes steady. The winds may still blow, but the boat remains balanced. This steadiness brings inner peace. Clarity returns, actions become conscious, and life begins to move with purpose instead of impulse.

wisdom lies not in fighting the senses, but in not letting them decide the course of life. 

When the mind regains its center, understanding stays firm — and peace naturally follows.

Tamil Version:-

“அலைந்து திரியும் இந்திரியங்களை மனம் தொடர்ந்து சென்றால், நீரில் மிதக்கும் படகை வலுவான காற்று இழுத்துச் செல்லும் போல, மனிதனின் விவேகம் சிதறிப்போகும்.”

.. பகவத்கீதா 2.67

        

இந்திரியங்கள் இயல்பாகவே அமைதியற்றவை. அவை இன்பம், ஈர்ப்பு, பயம், கவனம் சிதறல் ஆகியவற்றை நோக்கி ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். மனம் எந்த விமர்சனமும் இன்றி இந்திரியங்களைப் பின்தொடர்ந்தால், தன் திசையை இழந்து விடுகிறது. 

நிலைபெறாத படகை காற்று எவ்வாறு தன் விருப்பப்படி இழுத்துச் செல்கிறதோ, அதுபோல மனிதனின் மனம் மட்டுமல்ல அவனது விவேகத்தை வெளிப்படுத்தும் அறிவும் சேர்ந்து இழுத்துச் செல்லப்படுகிறது.

இந்திரியங்கள் ஆட்சி செய்யும் போது, முடிவுகள் ஞானத்தின் வழிகாட்டுதலால் அல்ல; தூண்டுதலின் வேகத்தால் எடுக்கப்படுகின்றன. ஒரு கணம் இது வேண்டும், அடுத்த கணம் அது வேண்டும் — மனத்தில் நிலைத்தன்மை இல்லை. இப்படிப்பட்ட மனம் பதிலளிப்பதில்லை; உடனடியாக எதிர்வினை செய்கிறது. அந்த எதிர்வினைகளின் தொடர் குழப்பத்தையும் உள்ளார்ந்த கலக்கத்தையும் உருவாக்குகிறது.

இந்த நிலையில் உள்ளத்தில் அமைதி என்பது சாத்தியமில்லை. இந்திரியங்களால் இழுக்கப்படும் மனம் எப்போதும் கலக்கத்திலேயே இருக்கும் — இன்பத்தைத் தேடி ஓடுவது, துன்பத்தைத் தவிர்ப்பது, ஒப்பிடுவது, ஆசைப்படுவது, இழப்பை அஞ்சுவது. இன்பம் கிடைத்தாலும், அது நீடிப்பதில்லை; ஏனெனில் இந்திரியங்கள் உடனே புதிய கோரிக்கையை முன்வைக்கின்றன. மனிதன் எப்போதும் திசை தெரியாமல் மிதக்கும் படகுபோல் ஆகிறான்.

மனம் இந்திரியங்களை கட்டளையிடும் நிலையில் இருந்து விலகி அவற்றைக் கவனிக்கும் நிலைக்கு வந்தால், புத்தி நிலைபெறுகிறது. காற்று வீசலாம்; ஆனால் படகு சமநிலையுடன் நிற்கும். இந்த நிலைபெற்ற தன்மை உள்ளத்திற்கு அமைதியை அளிக்கிறது. தெளிவு திரும்புகிறது; செயல்கள் விழிப்புடன் நடைபெறுகின்றன; வாழ்க்கை தூண்டுதலால் அல்ல, நோக்கத்துடன் நகர்கிறது.

ஞானம் என்பது இந்திரியங்களைப் போராடி அடக்குவதில் இல்லை; வாழ்க்கையின் திசையை அவைகளிடம் ஒப்படைக்காமல் இருப்பதில் உள்ளது. 

மனம் தன் மையத்தை மீண்டும் கண்டுகொள்ளும் போது, விவேகம் உறுதியாக நிலைக்கிறது — அமைதி இயல்பாகவே பின்தொடர்கிறது.

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

"The deluded person who controls his physical organs but lets his mind brood on the objects of sense is known as a hypocrite."

..Bhagavad Gita .. 3.6

True spirituality is not a drama enacted by the body; it is a discipline lived in the mind.

A person may restrain the physical organs and appear self-controlled, but if the mind secretly dwells on sense pleasures, such restraint is only a pretence.

"Renunciation of action without renunciation of desire is self-deception."

Suppression of the senses without purification of thought creates inner conflict and moral hypocrisy. 

The Gita condemns this inner dishonesty — not because desires arise, but because one pretends that he does not have any desire.

Spiritual growth begins not by closing the eyes, but by opening the mind to self-awareness.

Mastery over the senses must be accompanied by mastery over thought; otherwise, discipline becomes pretence, and silence becomes noise within.

Tamil Version:-

"எவனொருவன் புலன்கள் அனைத்தையும் வெளித்தோற்றத்தில் அடக்கிவிட்டு மனதினால் அந்தப் புலன்நுகர் பொருட்களை நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறானோ, அவன் பொய் நடத்தையுள்ளவன் (கபட வேடதாரி) எனக் கூறப்படுகிறான்."

.. பகவத்கீதை 3.6

ஆன்மிகம் என்பது உடலால் நடத்தப்படும் நாடகம் அல்ல; மனத்தில் கடைப்பிடிக்கப் படும் ஒழுக்கம்.

வெளிப்புறமாக இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டே, உள்ளுக்குள் விஷய சுகங்களை சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பவன் உண்மையில் தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான்.

சுவாமி சின்மயானந்தர் கூறுவார்:

"செயலை விட்டுவிட்டு ஆசையை விடாமல் இருப்பது ஆன்மிகம் அல்ல; அது பாசாங்கு"

இந்திரியங்களை அடக்குவது மட்டும் போதாது; எண்ணங்களைச் சுத்தப்படுத்தாவிட்டால் உள்ளே போராட்டமும் வெளியில் போலித் தனமும் உருவாகும்.

கீதை சொல்கிறது ....

ஆசை உள்ளே இருக்கும் போது, இல்லை என்று நடிப்பதே குற்றம்.

உண்மையான சாதனை கண்களை மூடுவதால் தொடங்காது; மனத்தை விழிப்புடன் கவனிப்பதில்தான் தொடங்குகிறது.

இந்திரியங்களின் கட்டுப்பாடு எண்ணங்களின் கட்டுப்பாட்டுடன் சேர்ந்தால்தான் ஒழுக்கம் சத்தியமாக மாறும்.

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

He it is who excels, who controls his senses with his mind and employs his physical organs in karma yoga without attachment.

.. BHAGAVAD GITA 3.7

True excellence does not lie in outer renunciation but in inner mastery. The nobler person is one who governs the senses with a steady and discriminating mind, not allowing them to run wildly toward pleasure and fear. Such a person does not escape from action but consecrates action.

When the body and senses are engaged in rightful duties, guided by the mind and illuminated by understanding, action becomes yoga. Detached from selfish expectation and personal gain, work purifies the heart and sharpens the intellect.

Mastery of the senses, dedication to duty, and freedom from attachment — this is the mark of true spiritual excellence.

"Acting fully in the world, yet remaining inwardly free is called Karma Yoga."

Tamil Version:-

எவனொருவன் மனதினால் புலன்களை வசப்படுத்திப் பற்றில்லாதவனாக எல்லாப் புலன்களாலும் கர்மயோகத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறானோ, அவனே சிறந்தவனாகிறான்.

... பகவத்கீதை 3.7

உண்மையான மேன்மை வெளிப்புறத் துறவிலல்ல; உள்ளார்ந்த கட்டுப்பாட்டில்தான் இருக்கிறது. அறிவால் வழிநடத்தப்படும் மனத்தால் இந்திரியங்களை அடக்கி, அவற்றை கட்டுப்பாட்டுடன் பயன்படுத்துகிறவனே உயர்ந்தவன்.

அவன் செயலிலிருந்து ஓடுவதில்லை; செயலையே யோகமாக மாற்றுகிறான். உடலும் இந்திரியங்களும் தம் கடமையில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், ஆசை மற்றும் பற்றில்லாமல் செயல்படும் போது அந்த செயல் மனத்தை சுத்திகரிக்கிறது, அறிவை தெளிவாக்குகிறது.

இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, கடமையுணர்வு, பற்றின்மை — இதுவே உண்மையான ஆன்மீக மேன்மையின் அடையாளம்.

"உலகில் முழுமையாக செயல்பட்டுக் கொண்டே, உள்ளுக்குள் எந்தவித பந்தமும் இல்லாமல் சுதந்திரமாக இருப்பதுதான் கர்ம யோகம் என அறியப்படுகிறது."

××××××××××××××××××××××××××××××××××

“Each sense has its objects of attraction and aversion, but one should not succumb to these, for they are impediments on the path.”

— Bhagavad Gita 3.34

Every sense naturally moves toward what it likes and away from what it dislikes. The eyes want pleasant sights, the ears want agreeable sounds, the mind wants comfort and recognition. There is nothing wrong in this movement; it is simply how the senses function. Trouble begins only when we are pulled blindly by these attractions and aversions.

When the senses lead, the mind becomes restless. Today it runs toward pleasure, tomorrow it tries to move away from pain. In both cases, peace is disturbed. Life then becomes a series of reactions, not conscious responses.

"The Gita warns not against senses themselves, but against surrendering your inner freedom to them."

The path spoken here is the path of inner steadiness. When you observe attraction without immediately chasing it, and observe aversion without immediately resisting it, something matures within you. You are no longer dragged by likes and dislikes. From that balance, clarity arises.

As this clarity deepens, inner peace becomes natural. Bliss does not come from satisfying every desire or escaping every discomfort; it comes from being centered while both appear and disappear. 

"This is the freedom the Gita points toward—a calm, rooted life that is no longer obstructed by the pull of the senses."

Tamil Version:-

ஒவ்வொரு புலனுக்குரிய நுகர்ச்சிப் பொருளிலும் விருப்பு - வெறுப்புகள் மறைந்து இருக்கின்றன. மனிதன் அவற்றின் பிடியில் அகப்படக்கூடாது. ஏனெனில் அவைகள் இவனுடைய (மேன்மை) பாதையில் இடையூறு விளைவிக்கும் பெரும் எதிரிகள்.

.. பகவத் கீதை 3.34

(விளக்கவுரை ChatGPT)

இவ்வுலகில் ஒவ்வொரு இந்திரியமும் இயல்பாகவே தன்னுக்குப் பிடித்தவற்றை நோக்கி இழுக்கப்படுகிறது; பிடிக்காதவற்றிலிருந்து விலக விரும்புகிறது. கண்கள் இனிமையான காட்சிகளை நாடுகின்றன; காதுகள் இனிய ஒலிகளை விரும்புகின்றன; மனம் சுகமும் பாராட்டும் தேடுகிறது. இந்த இயக்கத்தில் தவறு எதுவும் இல்லை; இதுவே இந்திரியங்களின் இயல்பு. ஆனால், இவ்விழுப்புகளுக்கும் வெறுப்புகளுக்கும் சிந்தனை இல்லாமல் நாம் அடிமையாகிவிடும் போதே சிக்கல் ஆரம்பமாகிறது.

இந்திரியங்கள் முன்னிலை பெற்றால், மனம் அமைதியிழக்கிறது. இன்று அது இன்பத்தை நோக்கி ஓடுகிறது; நாளை அது துன்பத்திலிருந்து தப்பிக்க வழி தேடுடுகிறது. இரு நிலையிலும் அமைதி குலைகிறது. வாழ்க்கை அப்போது விழிப்புணர்வான பதில்களாக இல்லாமல், தானாக நிகழும் எதிர்வினைகளின் தொடராக மாறுகிறது. 

"கீதா எச்சரிப்பது இந்திரியங்களைப் பற்றியல்ல; அவற்றிடம் நம் உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்தை ஒப்படைப்பதை பற்றியது."

இங்கே சொல்லப்படும் பாதை உள்ளார்ந்த நிலைத்தன்மையின் பாதை. ஈர்ப்பை உடனே பின்தொடராமல் கவனிக்கவும், வெறுப்பை உடனே எதிர்க்காமல் கவனிக்கவும் முடிந்தால், உங்களுக்குள் ஒரு முதிர்ச்சி உருவாகிறது. பிடிப்பும் வெறுப்பும் உங்களை இழுத்துச் செல்ல முடியாத நிலை வருகிறது. அந்த சமநிலையிலிருந்து தெளிவு பிறக்கிறது.

இந்தத் தெளிவு ஆழமடைந்தபோது, உள்ளார்ந்த அமைதி இயல்பாகிறது. ஒவ்வொரு ஆசையையும் நிறைவேற்றுவதிலோ, ஒவ்வொரு அசௌகரியத்திலிருந்தும் தப்பிப்பதிலோ ஆனந்தம் இல்லை; அவை தோன்றி மறையும் போதும் மையத்தில் நிலைத்திருப்பதில்தான் ஆனந்தம் உள்ளது. 

"இதுவே கீதா காட்டும் சுதந்திரம்—இந்திரியங்களின் இழுப்பால் தடைப்படாத, அமைதியும் வேரூன்றியதுமான வாழ்க்கை."

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

"What is it that drives a man to sin even against his will?

It is desire and anger born of the quality rajas, utterly blinding and sinful. Know this to be the enemy."

BHAGAVAD GITA 3.36; 3.37

Arjuna’s question is profound and universal: “Why does a man commit sin even against his better judgment?”

Sri Krishna’s answer is direct and uncompromising—it is desire (kāma) and anger (krodha), born of rajas.

Rajas is the quality of restlessness and passion. When desire is fulfilled, it breeds attachment; when obstructed, it erupts as anger. Together, they overpower discrimination, clouding the intellect and pushing even a wise person into wrong action. Hence, the sinner is not weak in knowledge, but overpowered by inner impulses.

Desire is never satisfied by indulgence; it only grows stronger. Anger, born of frustrated desire, destroys clarity and self-control. These two act as the real enemy within, not the world outside.

The Gita’s warning is subtle but firm:

Do not fight the world; conquer desire and anger.

When the intellect regains mastery over the senses, rajas is purified, and the individual becomes free from this inner tyranny.

Tamil Version:-

இந்த மனிதன் தான் விரும்பாவிட்டாலும் பலவந்தமாகத் தூண்டப் பட்டவன்போல் எதனால் ஏவப்பட்டுப் பாவத்தைச் செய்கிறான்?

ரஜோ குணத்தின் காரணமாக பிறக்கும் ஆசையும், கோபமுமே முற்றிலும் கண்மூடித்தனமான பாவங்களைச் செய்யத் தூண்டுகின்றன. இவையே உனது பகைவர்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்.

.. பகவத்கீதை 3.36 & 3.37

ரஜோ குணம் மனதை அமைதியின்றி ஓடச் செய்கிறது. ஆசை நிறைவேறினால் பற்றாக மாறுகிறது; தடைப்பட்டால் கோபமாக வெடிக்கிறது. இவ்விரண்டும் புத்தியின் தெளிவை மறைத்து, நல்லதை அறிந்த மனிதனையும் தவறான செயல்களில் தள்ளுகின்றன. எனவே, பாவம் செய்வது அறிவின்மையால் அல்ல—உள் வேகங்களின் அடிமைத்தனத்தால்.

ஆசை அனுபவித்தால் குறையாது; அனுபவித்தால் மேலும் வளர்கிறது. தடுக்கப்பட்ட ஆசையிலிருந்து எழும் கோபம், விவேகத்தையும் சுயகட்டுப்பாட்டையும் அழிக்கிறது. ஆகவே, இவை வெளிப்புற எதிரிகள் அல்ல—மனத்திற்குள் இருக்கும் உண்மையான எதிரிகள்.

கீதையின் போதனை தெளிவானது:

"உலகத்துடன் போராட வேண்டாம்; ஆசை மற்றும் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்து.

புத்தி, இந்திரியங்களை ஆளும் போது ரஜோ குணம் சுத்திகரிக்கப்படுகிறது; அப்பொழுது மனிதன் உள் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்."

××××××××××××××××××××××××××××××××××

One whose undertakings are all free from desire and whose activity has been purified in the flame of wisdom is termed a Sage by those who know.

.. The BHAGAVAD GITA 4.19

A true sage is not one who merely sits quiet, nor one who abandons all actions. He continues to act in the world, but his actions are no longer driven by personal cravings. 

Desire is the fuel that keeps the ego agitated; when it is exhausted, actions become pure.

When the mind is illumined by right understanding, the fire of wisdom burns away all selfishness. What remains is action born out of inner fullness, not out of demand. Such a person serves the world without seeking anything from it. 

Therefore, the wise recognize him as a Sage — not by what he does outwardly, but by the absence of desire inwardly.

எவனுடைய கர்மங்கள் அனைத்தும் ஆசைகளைத் துறந்து செயல்படுத்தப் படுகின்றனவோ, எவனுடைய கர்மங்கள் அனைத்தும் ஞானம் என்ற நெருப்பில் சாம்பலாகி விடுகிறதோ, அந்த மாமனிதனை ஞானிகள் பண்டிதன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

.. பகவத் கீதை 4.19

ஞானி என்பவர் செயல்களை விட்டவர் அல்ல. உலகில் தொடர்ந்து செயல் புரிபவரே; ஆனால் அவரது செயல்களுக்கு பின்னால் “எனக்கு வேண்டும்” என்ற ஆசை எதுவும் இருக்காது. 

ஆசைதான் அகங்காரத்திற்கான எரிபொருள். அது அழிந்தால் செயல் சுத்தமாகிறது.

புத்தியின் ஒளியில் வெளிப்படும் ஞானம், சுயநலத்தை எரித்து தூளாக்குகிறது; அவரது செயல்களில் எந்தவித குறைபாடும், கோரிக்கையும் இருப்பதில்லை. எதையும் வேண்டாமல் உலகிற்கு வழங்குவதே அவரின் வாழ்க்கை. 

அதனால் அறிவுள்ளவர்கள் அவரை ‘ஞானி’ என்று அழைக்கிறார்கள் — வெளிப்புற செயலால் அல்ல, உள்ளார்ந்த ஆசையின்மை காரணமாக.

××××××××××××××××××××××××××××××××××

“As a well-lit fire reduces its fuel to ashes, so does the fire of Knowledge reduce all actions to ashes.”

... Bhagavad Gita 4.37

******************************************

(Elucidated by ChatGPT)

Actions bind a man not because he acts, but because he believes, “I am the doer.”

As long as this ignorance prevails, every action leaves a residue—'becoming karma and bondage.'

When Knowledge dawns, the seeker realizes: “I am not the body, not the mind, not the ego; 

I am the Awareness in whose presence actions occur.”

Then actions may continue,

but they no longer bind.

Like seeds burnt in fire,

they cannot germinate into future bondage.

The fire of Knowledge does not destroy action; it destroys the sense of doership.

This is not withdrawal from life,

but freedom in the midst of activity.

That is true liberation.

"எப்படி கொழுந்து விட்டெரியும் நெருப்பு விறகுகளைச் சாம்பலாக்குகிறதோ, அதே போன்று ஞானம் என்னும் நெருப்பு எல்லாக் கர்மங்களையும் சாம்பலாக்குகிறது."

.. பகவத் கீதை 4.37

******************************************

(விளக்கவுரை ChatGPT)

மனிதனை பந்தப்படுத்துவது

செயல்கள் அல்ல —

“நான் செய்கிறேன்” என்ற அகந்தைதான் அதற்கான காரணம்.

அஞ்ஞானம் இருக்கும் வரை, ஒவ்வொரு செயலும்

கர்மமாகி பந்தமாக மாறுகிறது.

ஞானம் உதிக்கும் போது,

நான் உடல் அல்ல,

நான் மனம் அல்ல,

நான் செய்பவன் அல்ல

என்ற தெளிவு பிறக்கிறது.

எரிக்கப்பட்ட விதையால் மீண்டும் முளைக்க முடியாது; அதுபோல, ஞானத்தால் அழிக்கப்பட்ட அகந்தையால் புதிய பந்தத்தை உருவாக்க முடியாது.

இதன் பின்னரும் செயல் தொடர்ந்து நடைபெறும்; ஆனால், அகந்தை அழிந்துவிட்ட காரணத்தினால் புதிய பந்தங்கள் எதுவும் ஏற்படுவதில்லை.

இதுவே உண்மையான சுதந்திரம்.

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

"Right renunciation of action and right performance of action both lead to the goal, but of the two right performance of action is the better."

.. Bhagavad Gita 5.2

********************************************

(Elucidated by ChatGPT)

Renunciation is not the rejection of action; It is the rejection of the ego in action.

Action belongs to the body and mind; freedom belongs to understanding.

As long as one functions through the body, action is inevitable. But bondage is optional.

Right renunciation is an inner silence. Right action is its outer discipline.

When action is performed without demand, the mind becomes light, pure and steady.

A steady mind alone can see the Truth.

Therefore the Gita affirms:

for the seeker in life, right performance of action is superior.

Action purifies; Purity reveals Wisdom; Wisdom alone renounces everything.

“Do not abandon action; abandon the ‘I’ that claims the action.”

"ஞானப் பாதை துறவு என்பது செயலை நிராகரிப்பது அல்ல.

செயலில் உள்ள அகங்காரத்தை நிராகரிப்பதே."

பகவத் கீதை 5.2

******************************************

செயல் உடலுக்கும் மனத்துக்கும் உரியது;

சுதந்திரம் புரிதலுக்குரியது.

உடல் வழி இயங்கும் வரை

செயல் தவிர்க்க முடியாது.

ஆனால் பந்தத்தைத் தவிர்க்க முடியும்.

எதிர்பார்ப்பில்லாத செயல்

மனத்தை இலகுவாக்குகிறது, தூய்மையாக்குகிறது.

தூய மனமே உண்மையைப் பார்க்கும்.

அதனால் கீதா உறுதியாகச் சொல்கிறது:

வாழ்க்கையில் இயங்கும் சாதகனுக்கு

சரியான செயல் தான் உயர்ந்தது.

செயல் தூய்மையாக்குகிறது.

தூய்மை ஞானத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஞானம் அனைத்தையும் துறக்கிறது.

“செயலை விட்டு விடாதே; செயலை ‘நான்’ என்று உரிமை கொண்டாடும் அகங்காரத்தை மட்டும் விட்டு விடு.”

××××××××××××××××××××××××××××××××××

"He is to be considered a perpetual sannyasi who neither hates nor desires. Being free from the pair of opposites, he is sasily released from bondage."

.. Bhagavad Gita 5.3

*************************************

(Elucidated by ChatGPT)

He alone is a true sannyasi who has renounced not the world, but the war within.

To drop hatred is to drop poison; to drop desire is to drop dependence.

When the mind no longer runs towards what it likes nor recoils from what it dislikes, it rests in its own nature.

Pairs of opposites are chains forged by preference.

Heat and cold, praise and blame, gain and loss — they bind only the bound.

Freedom is not in the forest; it is in the freedom from reaction.

The one who neither hates nor craves walks lightly through life — unentangled, unburdened and already liberated. 

Tamil Version:-

"எவன் எதையும் வெறுப்பதில்லையோ, எதையும் விரும்புவதில்லையோ அந்த கர்மயோகி எப்பொழுதும் சந்நியாசி என்றே அறியத் தக்கவன்.

ஏனெனில், விருப்பு-வெறுப்பு போன்ற இரட்டைகள் அற்றவன் எளிதாகவே சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்."

.. பகவத் கீதை 5.3  

*************************************

உலகத்தைத் துறந்தவன்

சந்நியாசி அல்ல; உள்ளத்தில் உள்ள கலக்கத்தைத் துறந்தவனே

நித்திய சந்நியாசி.

வெறுப்பை விடுவது விஷத்தை விடுவது போன்றது. ஆசையை விடுவது அடிமைத்தனத்தை விடுவது போன்றது.

பிடித்ததை நாடி ஓடாமல், பிடிக்காததைக் கண்டு 

வெறுக்காமல் நிற்கும் மனமே சாந்தியின் வாசஸ்தலம்.

இரட்டைப் பொருத்தங்கள் —

சூடு–குளிர்ச்சி,

புகழ்–இகழ்ச்சி,

லாபம்–நஷ்டம் — இவை அனைத்தும்

பற்றுள்ளவரை மட்டுமே பிணைக்கும்.

பிரதி செயல் (reaction) இல்லாத அமைதியே மோட்சத்தின் வாசல்.

வெறுப்பும் விருப்பமும் இல்லாதவன்

இலகுவாய் வாழ்கிறான்; இப்போதே சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்.

××××××××××××××××××××××××××××××××××

He who, relinquishing attachment, resigns his actions to Brahman, remains untouched by sin, like a lotus leaf by water.

.. Bhagavad Gita 5.10

******************************************

(Elucidated by ChatGPT)

Work is inevitable; bondage is optional; it must be avoided.

When actions are offered to Brahman, the ego quietly steps aside.

Attachment is the real sinner, not action.

The wise act fully, yet remain inwardly free.

Like the lotus rooted in water yet untouched by it, the Karma Yogi lives amidst the world, unstained by it.

Renunciation is not withdrawal from life, but freedom from ownership of action and result.

Such a life is action without anxiety, service without self, and peace without turmoil.

This is the vision echoed by Swami Chinmayananda—

"Live dynamically, remain inwardly detached".

Tamil Version:

எவன் அனைத்துக் கர்மங்களையும் பரமாத்மாவிடம் அர்ப்பணம் செய்து உலகியல் பற்றுதலைத் துறந்து கர்மங்களைச் செய்கிறானோ, அவன் தண்ணீரில் தாமரை இலை ஒட்டாமல் இருப்பதுபோலப் பாவத்தினால் பாதிக்கப் படுவதில்லை.

.. பகவத் கீதை 5.10

********************************************

(விளக்கவுரை ChatGPT)

செயல் தவிர்க்க முடியாதது;

பந்தம் தவிர்க்க வேண்டியது.  

செயலைப் பிரம்மனுக்கு அர்ப்பணித்தால்,

அகங்காரம் அமைதியாக விலகும்.

பாவம் செயலில் இல்லை—

அதனுடன் கூடிய பற்றுதலில்தான் உள்ளது.

தாமரை நீரில் வளர்ந்தும்

நீரால் நனைவதில்லை அல்லவா? அதுபோலவே கர்மயோகி உலகில் வாழ்ந்தும் உலகால் கட்டுப்படமாட்டான்.

அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையில் எதிர்பார்ப்பு இருக்காது; சுயநலம் இருக்காது; கலக்கமும் இருக்காது.

வாழ்வை விட்டு விலகுவதல்ல துறவு;

செயலின் உரிமையை விட்டு விலகுவதே உண்மையான துறவு.

இதுவே கர்மத்தில் நிம்மதி;

இதுவே ஞானியின் புனிதம்.

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

Unattached to outer contacts, he (the wise) finds happiness in Self; united with Brahman, he enjoys eternal bliss.

... Bhagavad Gita 5.21

*******************************************

(Elucidated by ChatGPT)

Pleasure borrowed from the world fades with the world. Happiness discovered within does not depend on the world.

The wise therefore do not chase outer contacts; they discover the inner source.

When the mind withdraws from restless seeking, it rests in the Self. In that quiet fullness nothing is missing.

United with Brahman, he does not merely enjoy happiness — he abides in Bliss; for, the Self is not a moment of joy; it is the very nature of Joy eternal.

Tamil Version:

புறவுலகப் பற்றை விட்டவன், உள்ளிருந்து பெருகும் ஆனந்தத்தை உணர்ந்து கொள்கிறான். பரமாத்மாவிடம் இரண்டறக் கலந்தபின் நிரந்தரமான ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

... பகவத் கீதை 5.21

***************************************

(விளக்கவுரை ChatGPT)

உலகில் கிடைக்கும் இன்பம் உலகத்தோடு மறையும். உள்ளில் உணர்ந்து கொண்ட ஆனந்தம் உலகத்தைச் சார்ந்ததல்ல. ஆகையால் ஞானி புறத்தே உள்ள சம்பந்தங்களைத் தேடமாட்டான்; உள்ளிருக்கும் ஆதாரத்தை அறிகிறான்.

அலைபாயும் மனம்

தேடலை விட்டு விட்டால்

ஆத்மாவில் ஓய்வடைகிறது.

அந்த அமைதியான நிறைவில் குறைவென்பதே இல்லை.

மனதளவில் ஆத்மாவுடன் ஒன்றானவன் இன்பத்தை அனுபவிப்பவன் அல்ல —

ஆனந்தத்தில் நிலைத்திருப்பவன்.

ஏனெனில் ஆத்மாவில் இணைந்திருப்பது

ஒரு கண இன்பமல்ல; அது

நித்திய ஆனந்தத்தின் இயல்பு.

××××××××××××××××××××××××××××××××××

The pleasures of the senses are but sources of misery, having a beginning and an end. A wise man does not delight in them

... Bhagavad Gita 5.22

********************************************

(Elucidated by ChatGPT)

Sense pleasures spark for a moment and fade away. They promise delight but end in dissatisfaction. What has a beginning must have an end.

The wise understand this. Therefore they do not chase the glitter of the senses. They turn inward to discover a deeper joy. For, the Self alone neither rises nor falls.

Where the Self is known, Bliss remains; pleasure becomes unnecessary.

Tamil Version:

புலன்களின் மூலம் பெறப்படும் இன்பங்கள் முடிவில் துன்பத்தை தருபவை; ஏனெனில் அவை நிரந்தரமற்றவை.

ஆகவே, அறிவாளிகள் அவற்றைக்கண்டு மயங்குவதில்லை.

... பகவத் கீதை 5.22

*******************************************

(விளக்கவுரை ChatGPT)

புலன்களின் இன்பம் ஒரு கணம் மின்னி பின் மறைந்து விடுகிறது. வந்தால் மகிழ்ச்சி போலத் தோன்றும்; போகும் போது வேதனைதான் மிஞ்சும்.

ஆரம்பம் உள்ள எதற்கும்

முடிவும் உண்டு.

இதனை அறிவாளி தெளிவாக அறிகிறான். ஆகவே புலன்கள் தரும் கண நேர இன்பத்தை அவன் விரும்புவதில்லை. மாறாக, உள்ளத்தை ஆன்மாவை நோக்கி திருப்புகிறான். 

ஏனெனில் ஆத்மாவை உணர்ந்திடும் இடத்தில் ஆனந்தம் நிலைத்திருக்கும்;

இன்பம் தேவையற்றதாக மாறிவிடும்.

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

He who, even before being set free from the body, can resist the force of desire and anger is integrated and is a happy man.

... Bhagavad Gita 5.23

****************************************

(Elucidated by ChatGPT)

Birth and death are the chain of 'samsara'; Freedom from it

is not after death — it must be gained while living.

Before the body falls, if one can withstand the surge of desire

and the storm of anger, he is no longer a slave to the impulses within.

Master of himself, he stands integrated — quiet, steady, whole. Integration means

mind aligned with intellect.

Then desire and anger fade;

peace alone remains.

Happiness is not gained; it naturally shines in such inner mastery.

Tamil Version :-

எந்த ஸாதகன் இம்மனிதப் பிறவியிலேயே உடல் அழிவதறகு முன்பே ஆசையினாலும், கோபத்தினாலும் உண்டாகின்ற எழுச்சியைப் பொறுத்துக் கொள்வதற்கு திறன் பெற்று விட்டானோ, அந்த மனிதனே யோகி. அவனே ஆனந்தத்தை அடைகிறான்.

... பகவத் கீதை 5.23

*****************************************

(விளக்கவுரை ChatGPT)

பிறப்பு–இறப்பு என்பது

சம்சாரத்தின் சங்கிலி;

அதிலிருந்து விடுதலை

மரணத்திற்குப் பின் வருவது அன்று — வாழும் போதே அடைய வேண்டியது.

உடல் மரிப்பதற்கு முன்பே,

ஆசையின் அலைகளையும்

கோபத்தின் புயலையும்

தாங்கிக் காக்க முடிந்தால்,

அவன் உள்ளுணர்வுகளின் அடிமை அல்ல.

தன் மனதை வெல்லும் திறன் பெற்றவன்,

ஒருமைப்பாட்டில் நிலையாக நிற்கிறான் —

அமைதியாக, அசையாமல், முழுமையாக. ஒருமைப்பாடு என்பது மனம் புத்தியுடன் ஒத்திசைவோடு இயங்குவதைக் குறிக்கும்.

அப்போது ஆசை, கோபம் குறையும்; அமைதி மட்டுமே நிலைக்கும்.

இத்தகைய உள்ளக் கட்டுப்பாட்டில் ஆனந்தம் தானாக உள்ளிருந்து வெளிப்படும்.

××××××××××××××××××××××××××××××××××

He it is who is a sannyasi, he it is a yogi, who performs his duty without regard to profit; not he who renounces the sacred fire and activity (of a householder).

... Bhagavad Gita 6.1

******************************************

(Elucidated by ChatGPT)

Not by running away does one become a Yogi; not by dropping action does one gain freedom.

To abandon duty is not renunciation; it is escape.

To act without craving is true Yoga; to serve without seeking any reward purifies the mind.

Hands may work in the world,

but the heart rests in the 'Self'.

Where desire ends, peace begins.

Thus, the true renunciate

is not one who leaves action,

but one who leaves attachment.

Tamil Version :-

எவனொருவன் கர்மத்தின் பலனைச் சார்ந்திராமல் செய்ய வேண்டிய கர்மத்தைச் செய்கிறானோ, அவன் சந்நியாசியும், யோகியும் ஆவான்.

அக்னி காரியங்களை மட்டும் துறப்பவன் சந்நியாசி ஆக மாட்டான். செயல்களைச் செய்யாமல் துறப்பவனும் யோகி ஆகமாட்டான்.

... பகவத் கீதை 6.1

******************************************

(விளக்கவுரை ChatGPT)

ஓடி மறைவதால் யோகி ஆக முடியாது; செயல் புரிவதை விட்டாலும் விடுதலை கிடைக்காது.

கடமையை விட்டு ஓடுவது

துறவு அன்று; தப்பித்தல். ஆசையின்றி செயல் புரிவதுதான் யோகம்; பலனை நாடாமல் சேவை செய்வது உள்ளத்தைத் தூய்மையாக்கும். 

கைகள் உலகில் செயல் பட்டாலும், இதயம் ஆத்மாவில் நிலைத்திருக்கும். 

ஆசை முடியும் இடத்தில்

அமைதி பிறக்கும்.

ஆக, செயலை விடுவது துறவு அன்று; பற்றை விடுவதே உண்மையான துறவு.

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

When a man is attached neither to sense objects nor to actions and has renounced all sankalpa, he is said to have attained yoga.

... Bhagavad Gita 6.4

*******************************************

When the mind no longer runs

after objects, when actions

are done without inner clinging,

when desires no longer rise

as restless waves, then the seeker stands still within himself.

Free from ‘want’, free from ‘will’, he rests in the 'Being'.

This quiet mastery is Yoga—not escape but inner freedom.

Tamil Version:-

எந்த மனிதன் சங்கல்பங்களைத் துறந்து, புலன்களால் நுகரக்கூடிய பொருட்களின் மீது பற்றின்றி இருக்கிறானோ, எந்தவொரு செயலிலும் முனைப்பின்றி இருக்கிறானோ, அவன்

யோகி என்று அழைக்கத் தக்கவன்.

... பகவத் கீதை 6.4

*****************************************

(விளக்கவுரை ChatGPT)

பொருட்களை நோக்கி ஓடும் மனம் நின்றால், செயல்களில்

பற்றில்லாமல் இருந்தால்,

எண்ணங்களாய் எழும்

ஆசைகள் அடங்கினால்,

தேடுபவன் தன்னிலேயே

நிலைகொள்ளுவான்.

‘வேண்டும்’ என்பதும் இல்லாமல், ‘செய்வேன்’ என்பதும் இல்லாமல்,

இருப்பில் ஓய்ந்திருப்பான்.

அமைதியான இந்த நிலையே யோகம்—அது தவிர்ப்பு அன்று; ஆத்மாவை நோக்கியப் பயணத்தில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய முதல் நிலை... அதாவது பற்றற்ற நிலை.

×××××××××××××××××××××××××××××××××

Let a man raise himself through

the self; let him not debase himself; for he himself is his friend, he himself his foe.

.. Bhagavad Gita 6.5

*******************************************

(Elucidated by ChatGPT)

Man is not bound by the world—

he is bound by his own misunderstandings. The same mind that drags him down can also lift him to the Highest.

When the mind obeys wisdom,

it becomes a trusted friend.

When it runs behind impulses,

it turns into a hidden enemy.

No outer force can truly enslave you without your inner consent.

Rise, therefore, by right understanding; refuse to fall into impulsive living. Discipline the mind, refine the intellect and align with the Self.

In mastering yourself, you conquer all.

Tamil Version:-

தானே தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும்; தன்னைத்தானே வீழ்த்திக் கொள்ளக்கூடாது. ஏனெனில் தனக்குத் தானேதான் நண்பன்; தனக்குத்தானேதான் பகைவன்.

... பகவத் கீதை 6.5

******************************************

(விளக்கவுரை ChatGPT)

மனிதன் உலகத்தால் கட்டுப்படுத்தபடவில்லை—

தன் தவறான புரிதல்களாலே கட்டுப்படுகிறான்.

தாழ்த்தும் மனமே

உயர்த்தும் சக்தியையும் கொண்டது.

அறிவை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனம் நம்பிக்கையான நண்பன் ஆகிறது.

ஆசைகளின் பின்னால் ஓடும் மனம் மறைந்திருந்து செயல்படும் பகைவனாக மாறுகிறது.

உள் ஒப்புதல் இல்லாமல்

வெளியில் உள்ள எதுவும் உன்னை அடிமையாக்க முடியாது. ஆகவே, சரியான புரிதலால் உன்னை உயர்த்திக்கொள்; உணர்ச்சி வசப்படும் வாழ்வால் உன்னை நீயே தாழ்த்திக் கொள்ளாதே.

மனதை ஒழுங்குபடுத்து,

புத்தியை நயப்படுத்து,

சுயத்துடன் ஒன்றிணை.

தன்னை வென்றவனே

அனைத்தையும் வென்றவன் ஆகிறான்.

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

In one who is self-controlled and serene the Self remains equipoised in heat and cold, pleasure and pain, even in honour and dishonour.

.. Bhagavad Gita 6.7

*****************************************

(Elucidated by ChatGPT)

He who has mastered himself need not conquer the world. For, in self-mastery

the mind remains still; in stillness, the Self shines.

Heat and cold may touch the body, pleasure and pain may arise in the mind—but he remains untouched.

Honour does not inflate his ego;

dishonour does not disturb his inner poise.

For he rests not in the changing, but abides in the Changeless. Balanced in all opposites, he is free within.

Such equipoise is not indifference—it is inner sovereignty.

Tamil Version:-

தன்னை அடக்கி வெற்றிகொண்ட மனிதன் எப்பொழுதும் சமநிலையில் இருப்பதால், வெப்பம்-குளிர்ச்சி; இன்பம்-துன்பம்; மானம்-அவமானம் எதுவும் அவனை தொந்தரவு செய்யமுடியாது. 

சமநிலயான மனத்தில் அமைதி நிலையாக இருக்கும். அவனுடைய நினைவில் ஆத்மாவைத் தவிர வேறு ஒன்றுமே இருப்பதில்லை.

.. பகவத் கீதை 6.7

********************************************

(விளக்கவுரை ChatGPT)

தன்னை வென்றவனுக்கு

உலகை வெல்லத் தேவையில்லை.

தன்னடக்கத்தில் மனம் அமைதியாகும்; அமைதியில் ஆத்மா வெளிப்படும்.

சூடும் சளியும் உடலைத் தொடும்; இன்பமும் துன்பமும் மனத்தில் எழும்—ஆனால், அவன் அசையாது நிற்கிறான். புகழ் அவனை உயர்த்தாது; அவமதிப்பு அவனை தாழ்த்தாது.

மாறுபவைகளில் அல்ல,

மாறாததில் நிலை கொண்டவன்.

இரட்டைகளில் சமநிலை கொண்டவன்—உள்ளிருந்து விடுதலையானவன்.

இந்த சமநிலை புறக்கணிப்பு அல்ல;

உள்ளார்ந்த ஆளுமையின் வெளிப்பாடு.

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

When the perfectly controlled mind rests in the Self alone, free from all desires, then is one said to be integrated (yuktah).

..Bhagavad Gita.. 6.18

*******************************************

(Elucidated by ChatGPT)

When the mind is mastered, it no longer wanders in fragments.

Freed from the noise of desires, it rests—quiet, alert, whole.

Not seeking, not resisting, it abides in the Self alone.

This is not suppression, but a natural stillness born of understanding. In that stillness,

the seeker dissolves into the Sought.

No agitation, no need to become—only 'Being' shines.

Such a one is integrated—yuktah:

unbroken within, undisturbed without.

Tamil Version:-

எப்பொழுது அனைத்து போகங்களிலிருந்தும் பற்று நீங்கிய மனிதனின் மனம் ஆன்மாவில் நன்கு நிலைபெற்றிருக்கிறதோ,

அப்பொழுது அவன் யோகத்தில் முதிர்ச்சி பெற்றவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

.. பகவத் கீதை 6.18

******************************************

(விளக்கவுரை ChatGPT)

மனம் முழுமையாக அடங்கிவிட்டால், அது சிதறிச் செல்லாது.

ஆசைகளின் சத்தம் அடங்கியபோது, அது அமைதியாக—எச்சரிக்கையுடன்—முழுமையாக நிற்கும்.

தேடாமலும், எதையும் எதிர்க்காமலும் அது ஆத்மாவில் மட்டுமே தங்கும்.

இது ஒடுக்கம் அல்ல; அறிவால் பிறந்த இயல்பான அமைதி. அந்த அமைதியில்,

தேடுபவன் தேடப்பட்டவனாக கரைகிறான். அசைவும் இல்லை, ஆகவேண்டியதும் இல்லை—இருப்பதே ஒளிர்கிறது.

அப்படிப்பட்டவன்தான் யுக்தன்--உள்ளே உடைமைத்தன்மை இல்லாதவனாக, வெளியே எதற்கும் கலங்காதவனாக.

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

To whatever side the restless, unsteady mind wanders away, one could check it and bring it back controlled to the Self.

.. BHAGAVAD GITA 6.26

******************************************

(Elucidated by ChatGPT)

The mind will wander—that is its nature. Do not fight it with anger, nor follow it in weakness. Watch where it goes, know that it has strayed.

Gently, firmly, bring it back—again and again. Not to the world of change, but to the changeless Self.

In this quiet returning lies true discipline. In this steady mastery blooms inner freedom.

For the mind that rests in the Self ceases to wander—and reflects That which alone shines.

Tamil Version:-

நிலையில்லாத, சஞ்சலம் நிறைந்த மனம் எங்கெங்கோ அலைந்து திரிந்தாலும், அதை அவற்றிலிருந்து தடுத்து நிறுத்தி திரும்பத் திரும்ப ஆத்மாவை நோக்கி நிலைபெறச் செய்ய வேண்டும்.

... பகவத் கீதை 6.26

*******************************************

(விளக்கவுரை ChatGPT)

மனம் அலைபாயும்—அதுவே அதன் இயல்பு. அதை கோபத்தால் அடக்காதே, பலவீனமாக பின்தொடராதே. அது எங்கு செல்கிறது எனக் கவனி, தவறிச் சென்றதை அறிந்து கொள்.

மெதுவாகவும் உறுதியுடனும் மீண்டும் மீண்டும் திருப்பிக் கொண்டு வா. மாறுபடும் உலகிற்கல்ல, மாறாத ஆத்மாவை நோக்கிப் பயணிப்பதற்காக. 

இந்த அமைதியான திருப்பத்திலேதான் மனம் எவ்வித சலனமும் இன்றி அடங்குகிறது.

இந்த நிலையான அடக்கத்திலே ஆத்மாவில் நிலைபெற்ற மனம் அலைவதை நிறுத்தி-ஆத்மஒளியைத் தெளிவாக பிரதிபலிக்கிறது.

××××××××××××××××××××××××××××××××××××