Elucidation by ChatGPT
(English & Tamil versions)
...with minor corrections...
“When a man casts out all desires of the mind and is content in himself, he is said to be steadfast in wisdom.”
..Bhagavat Gita... 2.55
Casting out desires does not mean suppressing wishes or rejecting the world. It means freedom from compulsive wanting — the endless hunger that keeps the mind restless and dissatisfied.
Desires of the mind are not simple needs; they are demands for more — more pleasure, more recognition, more security, more control. When these desires dominate, the mind is never at rest.
A person who is content in himself has discovered an inner completeness. He no longer depends on situations, people, or possessions to feel whole.
Actions may continue, work may go on, relationships may exist, but the inner dependence is gone. Life is lived from fullness, not from lack. This inner contentment is the sign of wisdom.
Such a person is called steadfast in wisdom because his peace is not easily shaken. Praise does not inflate him; criticism does not crush him; Gain does not excite him excessively; loss does not disturb him deeply. His mind remains balanced because it is no longer driven by desire. This balance brings clarity, and clarity brings inner peace.
Wisdom, then, is not about knowing many things, but about knowing how to rest in oneself. When desire loosens its grip, the mind becomes quiet. In that quietness, understanding deepens, and peace becomes natural. A person who lives with inner peace does not chase happiness — happiness follows him as a shadow.
Tamil Version:-
“மனதில் எழும் அனைத்து ஆசைகளையும் ஒருவர் விலக்கி, தன்னுள்ளே நிறைவு கண்டவனாக இருந்தால், அவன் ஞானத்தில் நிலைத்தவன் என்று கூறப்படுகிறான்.”
..பகவத்கீதா 2.55
இங்கே ஆசைகளை விலக்குதல் என்பது ஆசைகளை அடக்குதல் அல்லது உலகத்தை நிராகரித்தல் அல்ல. அது மனதை அடிமைப்படுத்தும் கட்டாயமான வேண்டுதல்களிலிருந்து விடுதலை பெறுதல்.
மனத்தின் ஆசைகள் என்பது அடிப்படை தேவைகள் அல்ல; அவை மேலும் வேண்டும் என்ற பேராசையின் கோரிக்கைகள் — மேலும் இன்பம், மேலும் அங்கீகாரம், மேலும் பாதுகாப்பு, மேலும் கட்டுப்பாடு. இத்தகைய ஆசைகள் மனதை ஆளும் போது, மனம் ஒருபோதும் அமைதியடைவதில்லை.
தன்னுள்ளே திருப்தியடைந்தவன் என்றால், அவன் உள்ளார்ந்த நிறைவைக் கண்டவன். முழுமையை உணர அவன் சூழ்நிலைகள், மனிதர்கள், அல்லது பொருட்களை சார்ந்து வாழ்வதில்லை. செயல்கள் தொடரலாம்; பணி நடைபெறலாம்; உறவுகள் இருக்கலாம்; ஆனால் உள்ளார்ந்த சார்பு இல்லை. வாழ்க்கை குறைவிலிருந்து அல்ல — நிறைவிலிருந்து வாழப்படுகிறது. இந்த உள்ளார்ந்த திருப்தியே ஞானத்தின் அடையாளம்.
அத்தகையவன் ஞானத்தில் நிலைத்தவன் எனப்படுவதற்குக் காரணம், அவனது அமைதி எளிதில் குலையாது; புகழ் அவனை வீங்கச் செய்யாது; விமர்சனம் அவனை உடைக்காது; லாபம் அவனை மிகையாக உற்சாகப்படுத்தாது; இழப்பு அவனை ஆழமாக கலக்காது. ஆசையில் இயங்காத மனம் சமநிலையில் நிற்கிறது. அந்த சமநிலையே தெளிவை அளிக்கிறது; தெளிவே உள்ளார்ந்த அமைதியாக மலர்கிறது.
ஆக, ஞானம் என்பது பலவற்றை அறிதல் அல்ல; தன்னுள் அமைதியாக தங்கக் கற்றுக்கொள்வதே ஞானம். ஆசை தனது பிடியை தளர்த்தும் போது, மனம் அமைதியடைகிறது. அந்த அமைதியில் புரிதல் ஆழமடைகிறது; அமைதி இயல்பாகிறது. இந்நிலையில் வாழ்பவன் மகிழ்ச்சியைத் துரத்துவதில்லை — மகிழ்ச்சி அவனை நிழல்போல் பின்தொடர்கிறது.
××××××××××××××××××××××××××××××××××
“When the mind follows the wandering senses, it carries away the understanding, as winds do a boat upon the waters.”
... Bhagavad Gita 2.67
The senses are naturally restless — they run toward pleasure, attraction, fear, and distraction. When the mind blindly follows the senses, it loses its direction. Just as a boat without a steady anchor is pushed helplessly by strong winds, the understanding of a person is swept away when the mind is controlled by sensory impulses.
Understanding here means clarity, discrimination, and wisdom. When the senses dominate, decisions are no longer guided by insight but by impulse. One moment the mind wants this, the next moment that. There is no stability. Such a mind reacts instead of responding, and this constant reaction creates confusion and inner unrest.
Inner peace becomes impossible in this state. A mind pulled by the senses is always agitated — chasing pleasure, avoiding discomfort, comparing, craving, and fearing loss. Even when pleasure is gained, peace does not last, because the senses soon demand something else. The person remains restless, like a boat endlessly drifting.
When the mind is trained to observe the senses instead of obeying them, understanding becomes steady. The winds may still blow, but the boat remains balanced. This steadiness brings inner peace. Clarity returns, actions become conscious, and life begins to move with purpose instead of impulse.
wisdom lies not in fighting the senses, but in not letting them decide the course of life.
When the mind regains its center, understanding stays firm — and peace naturally follows.
Tamil Version:-
“அலைந்து திரியும் இந்திரியங்களை மனம் தொடர்ந்து சென்றால், நீரில் மிதக்கும் படகை வலுவான காற்று இழுத்துச் செல்லும் போல, மனிதனின் விவேகம் சிதறிப்போகும்.”
.. பகவத்கீதா 2.67
இந்திரியங்கள் இயல்பாகவே அமைதியற்றவை. அவை இன்பம், ஈர்ப்பு, பயம், கவனம் சிதறல் ஆகியவற்றை நோக்கி ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். மனம் எந்த விமர்சனமும் இன்றி இந்திரியங்களைப் பின்தொடர்ந்தால், தன் திசையை இழந்து விடுகிறது.
நிலைபெறாத படகை காற்று எவ்வாறு தன் விருப்பப்படி இழுத்துச் செல்கிறதோ, அதுபோல மனிதனின் மனம் மட்டுமல்ல அவனது விவேகத்தை வெளிப்படுத்தும் அறிவும் சேர்ந்து இழுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
இந்திரியங்கள் ஆட்சி செய்யும் போது, முடிவுகள் ஞானத்தின் வழிகாட்டுதலால் அல்ல; தூண்டுதலின் வேகத்தால் எடுக்கப்படுகின்றன. ஒரு கணம் இது வேண்டும், அடுத்த கணம் அது வேண்டும் — மனத்தில் நிலைத்தன்மை இல்லை. இப்படிப்பட்ட மனம் பதிலளிப்பதில்லை; உடனடியாக எதிர்வினை செய்கிறது. அந்த எதிர்வினைகளின் தொடர் குழப்பத்தையும் உள்ளார்ந்த கலக்கத்தையும் உருவாக்குகிறது.
இந்த நிலையில் உள்ளத்தில் அமைதி என்பது சாத்தியமில்லை. இந்திரியங்களால் இழுக்கப்படும் மனம் எப்போதும் கலக்கத்திலேயே இருக்கும் — இன்பத்தைத் தேடி ஓடுவது, துன்பத்தைத் தவிர்ப்பது, ஒப்பிடுவது, ஆசைப்படுவது, இழப்பை அஞ்சுவது. இன்பம் கிடைத்தாலும், அது நீடிப்பதில்லை; ஏனெனில் இந்திரியங்கள் உடனே புதிய கோரிக்கையை முன்வைக்கின்றன. மனிதன் எப்போதும் திசை தெரியாமல் மிதக்கும் படகுபோல் ஆகிறான்.
மனம் இந்திரியங்களை கட்டளையிடும் நிலையில் இருந்து விலகி அவற்றைக் கவனிக்கும் நிலைக்கு வந்தால், புத்தி நிலைபெறுகிறது. காற்று வீசலாம்; ஆனால் படகு சமநிலையுடன் நிற்கும். இந்த நிலைபெற்ற தன்மை உள்ளத்திற்கு அமைதியை அளிக்கிறது. தெளிவு திரும்புகிறது; செயல்கள் விழிப்புடன் நடைபெறுகின்றன; வாழ்க்கை தூண்டுதலால் அல்ல, நோக்கத்துடன் நகர்கிறது.
ஞானம் என்பது இந்திரியங்களைப் போராடி அடக்குவதில் இல்லை; வாழ்க்கையின் திசையை அவைகளிடம் ஒப்படைக்காமல் இருப்பதில் உள்ளது.
மனம் தன் மையத்தை மீண்டும் கண்டுகொள்ளும் போது, விவேகம் உறுதியாக நிலைக்கிறது — அமைதி இயல்பாகவே பின்தொடர்கிறது.
×××××××××××××××××××××××××××××××××××
"The deluded person who controls his physical organs but lets his mind brood on the objects of sense is known as a hypocrite."
..Bhagavad Gita .. 3.6
True spirituality is not a drama enacted by the body; it is a discipline lived in the mind.
A person may restrain the physical organs and appear self-controlled, but if the mind secretly dwells on sense pleasures, such restraint is only a pretence.
"Renunciation of action without renunciation of desire is self-deception."
Suppression of the senses without purification of thought creates inner conflict and moral hypocrisy.
The Gita condemns this inner dishonesty — not because desires arise, but because one pretends that he does not have any desire.
Spiritual growth begins not by closing the eyes, but by opening the mind to self-awareness.
Mastery over the senses must be accompanied by mastery over thought; otherwise, discipline becomes pretence, and silence becomes noise within.
Tamil Version:-
"எவனொருவன் புலன்கள் அனைத்தையும் வெளித்தோற்றத்தில் அடக்கிவிட்டு மனதினால் அந்தப் புலன்நுகர் பொருட்களை நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறானோ, அவன் பொய் நடத்தையுள்ளவன் (கபட வேடதாரி) எனக் கூறப்படுகிறான்."
.. பகவத்கீதை 3.6
ஆன்மிகம் என்பது உடலால் நடத்தப்படும் நாடகம் அல்ல; மனத்தில் கடைப்பிடிக்கப் படும் ஒழுக்கம்.
வெளிப்புறமாக இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டே, உள்ளுக்குள் விஷய சுகங்களை சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பவன் உண்மையில் தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான்.
சுவாமி சின்மயானந்தர் கூறுவார்:
"செயலை விட்டுவிட்டு ஆசையை விடாமல் இருப்பது ஆன்மிகம் அல்ல; அது பாசாங்கு"
இந்திரியங்களை அடக்குவது மட்டும் போதாது; எண்ணங்களைச் சுத்தப்படுத்தாவிட்டால் உள்ளே போராட்டமும் வெளியில் போலித் தனமும் உருவாகும்.
கீதை சொல்கிறது ....
ஆசை உள்ளே இருக்கும் போது, இல்லை என்று நடிப்பதே குற்றம்.
உண்மையான சாதனை கண்களை மூடுவதால் தொடங்காது; மனத்தை விழிப்புடன் கவனிப்பதில்தான் தொடங்குகிறது.
இந்திரியங்களின் கட்டுப்பாடு எண்ணங்களின் கட்டுப்பாட்டுடன் சேர்ந்தால்தான் ஒழுக்கம் சத்தியமாக மாறும்.
×××××××××××××××××××××××××××××××××××
He it is who excels, who controls his senses with his mind and employs his physical organs in karma yoga without attachment.
.. BHAGAVAD GITA 3.7
True excellence does not lie in outer renunciation but in inner mastery. The nobler person is one who governs the senses with a steady and discriminating mind, not allowing them to run wildly toward pleasure and fear. Such a person does not escape from action but consecrates action.
When the body and senses are engaged in rightful duties, guided by the mind and illuminated by understanding, action becomes yoga. Detached from selfish expectation and personal gain, work purifies the heart and sharpens the intellect.
Mastery of the senses, dedication to duty, and freedom from attachment — this is the mark of true spiritual excellence.
"Acting fully in the world, yet remaining inwardly free is called Karma Yoga."
Tamil Version:-
எவனொருவன் மனதினால் புலன்களை வசப்படுத்திப் பற்றில்லாதவனாக எல்லாப் புலன்களாலும் கர்மயோகத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறானோ, அவனே சிறந்தவனாகிறான்.
... பகவத்கீதை 3.7
உண்மையான மேன்மை வெளிப்புறத் துறவிலல்ல; உள்ளார்ந்த கட்டுப்பாட்டில்தான் இருக்கிறது. அறிவால் வழிநடத்தப்படும் மனத்தால் இந்திரியங்களை அடக்கி, அவற்றை கட்டுப்பாட்டுடன் பயன்படுத்துகிறவனே உயர்ந்தவன்.
அவன் செயலிலிருந்து ஓடுவதில்லை; செயலையே யோகமாக மாற்றுகிறான். உடலும் இந்திரியங்களும் தம் கடமையில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், ஆசை மற்றும் பற்றில்லாமல் செயல்படும் போது அந்த செயல் மனத்தை சுத்திகரிக்கிறது, அறிவை தெளிவாக்குகிறது.
இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, கடமையுணர்வு, பற்றின்மை — இதுவே உண்மையான ஆன்மீக மேன்மையின் அடையாளம்.
"உலகில் முழுமையாக செயல்பட்டுக் கொண்டே, உள்ளுக்குள் எந்தவித பந்தமும் இல்லாமல் சுதந்திரமாக இருப்பதுதான் கர்ம யோகம் என அறியப்படுகிறது."
××××××××××××××××××××××××××××××××××
“Each sense has its objects of attraction and aversion, but one should not succumb to these, for they are impediments on the path.”
— Bhagavad Gita 3.34
Every sense naturally moves toward what it likes and away from what it dislikes. The eyes want pleasant sights, the ears want agreeable sounds, the mind wants comfort and recognition. There is nothing wrong in this movement; it is simply how the senses function. Trouble begins only when we are pulled blindly by these attractions and aversions.
When the senses lead, the mind becomes restless. Today it runs toward pleasure, tomorrow it tries to move away from pain. In both cases, peace is disturbed. Life then becomes a series of reactions, not conscious responses.
"The Gita warns not against senses themselves, but against surrendering your inner freedom to them."
The path spoken here is the path of inner steadiness. When you observe attraction without immediately chasing it, and observe aversion without immediately resisting it, something matures within you. You are no longer dragged by likes and dislikes. From that balance, clarity arises.
As this clarity deepens, inner peace becomes natural. Bliss does not come from satisfying every desire or escaping every discomfort; it comes from being centered while both appear and disappear.
"This is the freedom the Gita points toward—a calm, rooted life that is no longer obstructed by the pull of the senses."
Tamil Version:-
ஒவ்வொரு புலனுக்குரிய நுகர்ச்சிப் பொருளிலும் விருப்பு - வெறுப்புகள் மறைந்து இருக்கின்றன. மனிதன் அவற்றின் பிடியில் அகப்படக்கூடாது. ஏனெனில் அவைகள் இவனுடைய (மேன்மை) பாதையில் இடையூறு விளைவிக்கும் பெரும் எதிரிகள்.
.. பகவத் கீதை 3.34
(விளக்கவுரை ChatGPT)
இவ்வுலகில் ஒவ்வொரு இந்திரியமும் இயல்பாகவே தன்னுக்குப் பிடித்தவற்றை நோக்கி இழுக்கப்படுகிறது; பிடிக்காதவற்றிலிருந்து விலக விரும்புகிறது. கண்கள் இனிமையான காட்சிகளை நாடுகின்றன; காதுகள் இனிய ஒலிகளை விரும்புகின்றன; மனம் சுகமும் பாராட்டும் தேடுகிறது. இந்த இயக்கத்தில் தவறு எதுவும் இல்லை; இதுவே இந்திரியங்களின் இயல்பு. ஆனால், இவ்விழுப்புகளுக்கும் வெறுப்புகளுக்கும் சிந்தனை இல்லாமல் நாம் அடிமையாகிவிடும் போதே சிக்கல் ஆரம்பமாகிறது.
இந்திரியங்கள் முன்னிலை பெற்றால், மனம் அமைதியிழக்கிறது. இன்று அது இன்பத்தை நோக்கி ஓடுகிறது; நாளை அது துன்பத்திலிருந்து தப்பிக்க வழி தேடுடுகிறது. இரு நிலையிலும் அமைதி குலைகிறது. வாழ்க்கை அப்போது விழிப்புணர்வான பதில்களாக இல்லாமல், தானாக நிகழும் எதிர்வினைகளின் தொடராக மாறுகிறது.
"கீதா எச்சரிப்பது இந்திரியங்களைப் பற்றியல்ல; அவற்றிடம் நம் உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்தை ஒப்படைப்பதை பற்றியது."
இங்கே சொல்லப்படும் பாதை உள்ளார்ந்த நிலைத்தன்மையின் பாதை. ஈர்ப்பை உடனே பின்தொடராமல் கவனிக்கவும், வெறுப்பை உடனே எதிர்க்காமல் கவனிக்கவும் முடிந்தால், உங்களுக்குள் ஒரு முதிர்ச்சி உருவாகிறது. பிடிப்பும் வெறுப்பும் உங்களை இழுத்துச் செல்ல முடியாத நிலை வருகிறது. அந்த சமநிலையிலிருந்து தெளிவு பிறக்கிறது.
இந்தத் தெளிவு ஆழமடைந்தபோது, உள்ளார்ந்த அமைதி இயல்பாகிறது. ஒவ்வொரு ஆசையையும் நிறைவேற்றுவதிலோ, ஒவ்வொரு அசௌகரியத்திலிருந்தும் தப்பிப்பதிலோ ஆனந்தம் இல்லை; அவை தோன்றி மறையும் போதும் மையத்தில் நிலைத்திருப்பதில்தான் ஆனந்தம் உள்ளது.
"இதுவே கீதா காட்டும் சுதந்திரம்—இந்திரியங்களின் இழுப்பால் தடைப்படாத, அமைதியும் வேரூன்றியதுமான வாழ்க்கை."
×××××××××××××××××××××××××××××××××××
"What is it that drives a man to sin even against his will?
It is desire and anger born of the quality rajas, utterly blinding and sinful. Know this to be the enemy."
BHAGAVAD GITA 3.36; 3.37
Arjuna’s question is profound and universal: “Why does a man commit sin even against his better judgment?”
Sri Krishna’s answer is direct and uncompromising—it is desire (kāma) and anger (krodha), born of rajas.
Rajas is the quality of restlessness and passion. When desire is fulfilled, it breeds attachment; when obstructed, it erupts as anger. Together, they overpower discrimination, clouding the intellect and pushing even a wise person into wrong action. Hence, the sinner is not weak in knowledge, but overpowered by inner impulses.
Desire is never satisfied by indulgence; it only grows stronger. Anger, born of frustrated desire, destroys clarity and self-control. These two act as the real enemy within, not the world outside.
The Gita’s warning is subtle but firm:
Do not fight the world; conquer desire and anger.
When the intellect regains mastery over the senses, rajas is purified, and the individual becomes free from this inner tyranny.
Tamil Version:-
இந்த மனிதன் தான் விரும்பாவிட்டாலும் பலவந்தமாகத் தூண்டப் பட்டவன்போல் எதனால் ஏவப்பட்டுப் பாவத்தைச் செய்கிறான்?
ரஜோ குணத்தின் காரணமாக பிறக்கும் ஆசையும், கோபமுமே முற்றிலும் கண்மூடித்தனமான பாவங்களைச் செய்யத் தூண்டுகின்றன. இவையே உனது பகைவர்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்.
.. பகவத்கீதை 3.36 & 3.37
ரஜோ குணம் மனதை அமைதியின்றி ஓடச் செய்கிறது. ஆசை நிறைவேறினால் பற்றாக மாறுகிறது; தடைப்பட்டால் கோபமாக வெடிக்கிறது. இவ்விரண்டும் புத்தியின் தெளிவை மறைத்து, நல்லதை அறிந்த மனிதனையும் தவறான செயல்களில் தள்ளுகின்றன. எனவே, பாவம் செய்வது அறிவின்மையால் அல்ல—உள் வேகங்களின் அடிமைத்தனத்தால்.
ஆசை அனுபவித்தால் குறையாது; அனுபவித்தால் மேலும் வளர்கிறது. தடுக்கப்பட்ட ஆசையிலிருந்து எழும் கோபம், விவேகத்தையும் சுயகட்டுப்பாட்டையும் அழிக்கிறது. ஆகவே, இவை வெளிப்புற எதிரிகள் அல்ல—மனத்திற்குள் இருக்கும் உண்மையான எதிரிகள்.
கீதையின் போதனை தெளிவானது:
"உலகத்துடன் போராட வேண்டாம்; ஆசை மற்றும் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்து.
புத்தி, இந்திரியங்களை ஆளும் போது ரஜோ குணம் சுத்திகரிக்கப்படுகிறது; அப்பொழுது மனிதன் உள் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்."
××××××××××××××××××××××××××××××××××
One whose undertakings are all free from desire and whose activity has been purified in the flame of wisdom is termed a Sage by those who know.
.. The BHAGAVAD GITA 4.19
A true sage is not one who merely sits quiet, nor one who abandons all actions. He continues to act in the world, but his actions are no longer driven by personal cravings.
Desire is the fuel that keeps the ego agitated; when it is exhausted, actions become pure.
When the mind is illumined by right understanding, the fire of wisdom burns away all selfishness. What remains is action born out of inner fullness, not out of demand. Such a person serves the world without seeking anything from it.
Therefore, the wise recognize him as a Sage — not by what he does outwardly, but by the absence of desire inwardly.
எவனுடைய கர்மங்கள் அனைத்தும் ஆசைகளைத் துறந்து செயல்படுத்தப் படுகின்றனவோ, எவனுடைய கர்மங்கள் அனைத்தும் ஞானம் என்ற நெருப்பில் சாம்பலாகி விடுகிறதோ, அந்த மாமனிதனை ஞானிகள் பண்டிதன் என்று அழைக்கிறார்கள்.
.. பகவத் கீதை 4.19
ஞானி என்பவர் செயல்களை விட்டவர் அல்ல. உலகில் தொடர்ந்து செயல் புரிபவரே; ஆனால் அவரது செயல்களுக்கு பின்னால் “எனக்கு வேண்டும்” என்ற ஆசை எதுவும் இருக்காது.
ஆசைதான் அகங்காரத்திற்கான எரிபொருள். அது அழிந்தால் செயல் சுத்தமாகிறது.
புத்தியின் ஒளியில் வெளிப்படும் ஞானம், சுயநலத்தை எரித்து தூளாக்குகிறது; அவரது செயல்களில் எந்தவித குறைபாடும், கோரிக்கையும் இருப்பதில்லை. எதையும் வேண்டாமல் உலகிற்கு வழங்குவதே அவரின் வாழ்க்கை.
அதனால் அறிவுள்ளவர்கள் அவரை ‘ஞானி’ என்று அழைக்கிறார்கள் — வெளிப்புற செயலால் அல்ல, உள்ளார்ந்த ஆசையின்மை காரணமாக.
××××××××××××××××××××××××××××××××××
“As a well-lit fire reduces its fuel to ashes, so does the fire of Knowledge reduce all actions to ashes.”
... Bhagavad Gita 4.37
******************************************
(Elucidated by ChatGPT)
Actions bind a man not because he acts, but because he believes, “I am the doer.”
As long as this ignorance prevails, every action leaves a residue—'becoming karma and bondage.'
When Knowledge dawns, the seeker realizes: “I am not the body, not the mind, not the ego;
I am the Awareness in whose presence actions occur.”
Then actions may continue,
but they no longer bind.
Like seeds burnt in fire,
they cannot germinate into future bondage.
The fire of Knowledge does not destroy action; it destroys the sense of doership.
This is not withdrawal from life,
but freedom in the midst of activity.
That is true liberation.
"எப்படி கொழுந்து விட்டெரியும் நெருப்பு விறகுகளைச் சாம்பலாக்குகிறதோ, அதே போன்று ஞானம் என்னும் நெருப்பு எல்லாக் கர்மங்களையும் சாம்பலாக்குகிறது."
.. பகவத் கீதை 4.37
******************************************
(விளக்கவுரை ChatGPT)
மனிதனை பந்தப்படுத்துவது
செயல்கள் அல்ல —
“நான் செய்கிறேன்” என்ற அகந்தைதான் அதற்கான காரணம்.
அஞ்ஞானம் இருக்கும் வரை, ஒவ்வொரு செயலும்
கர்மமாகி பந்தமாக மாறுகிறது.
ஞானம் உதிக்கும் போது,
நான் உடல் அல்ல,
நான் மனம் அல்ல,
நான் செய்பவன் அல்ல
என்ற தெளிவு பிறக்கிறது.
எரிக்கப்பட்ட விதையால் மீண்டும் முளைக்க முடியாது; அதுபோல, ஞானத்தால் அழிக்கப்பட்ட அகந்தையால் புதிய பந்தத்தை உருவாக்க முடியாது.
இதன் பின்னரும் செயல் தொடர்ந்து நடைபெறும்; ஆனால், அகந்தை அழிந்துவிட்ட காரணத்தினால் புதிய பந்தங்கள் எதுவும் ஏற்படுவதில்லை.
இதுவே உண்மையான சுதந்திரம்.
×××××××××××××××××××××××××××××××××××
"Right renunciation of action and right performance of action both lead to the goal, but of the two right performance of action is the better."
.. Bhagavad Gita 5.2
********************************************
(Elucidated by ChatGPT)
Renunciation is not the rejection of action; It is the rejection of the ego in action.
Action belongs to the body and mind; freedom belongs to understanding.
As long as one functions through the body, action is inevitable. But bondage is optional.
Right renunciation is an inner silence. Right action is its outer discipline.
When action is performed without demand, the mind becomes light, pure and steady.
A steady mind alone can see the Truth.
Therefore the Gita affirms:
for the seeker in life, right performance of action is superior.
Action purifies; Purity reveals Wisdom; Wisdom alone renounces everything.
“Do not abandon action; abandon the ‘I’ that claims the action.”
"ஞானப் பாதை துறவு என்பது செயலை நிராகரிப்பது அல்ல.
செயலில் உள்ள அகங்காரத்தை நிராகரிப்பதே."
பகவத் கீதை 5.2
******************************************
செயல் உடலுக்கும் மனத்துக்கும் உரியது;
சுதந்திரம் புரிதலுக்குரியது.
உடல் வழி இயங்கும் வரை
செயல் தவிர்க்க முடியாது.
ஆனால் பந்தத்தைத் தவிர்க்க முடியும்.
எதிர்பார்ப்பில்லாத செயல்
மனத்தை இலகுவாக்குகிறது, தூய்மையாக்குகிறது.
தூய மனமே உண்மையைப் பார்க்கும்.
அதனால் கீதா உறுதியாகச் சொல்கிறது:
வாழ்க்கையில் இயங்கும் சாதகனுக்கு
சரியான செயல் தான் உயர்ந்தது.
செயல் தூய்மையாக்குகிறது.
தூய்மை ஞானத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஞானம் அனைத்தையும் துறக்கிறது.
“செயலை விட்டு விடாதே; செயலை ‘நான்’ என்று உரிமை கொண்டாடும் அகங்காரத்தை மட்டும் விட்டு விடு.”
××××××××××××××××××××××××××××××××××
